|
|
SCHWETZINGEN
|
 |
 |
Fraaie moskee
Na van Kaffee mit Kuchen in het slotrestaurant genoten te hebben, bekijken we
verder op ons gemak de uitgestrekte tuinen. Er is hier eerder sprake van een
park met ruime waterpartijen, kiosken, prieeltjes en lommerrijke lanen. We
bezoeken niet alles (we missen met name het theater, de botanische tempel, het
badhuis en de Oranjerie), maar gelukkig zijn we wel in staat om te genieten van
de Moskee met minaretten en bijgebouwen. Naar onze smaak is dit het hoogtepunt
van de tuinarchitectuur hier. Hoewel, de tempel van Apollo is ook niet te
versmaden. Van hieruit heb je ook een uitzicht over de tuin en het paleis. Via
een door mensenhanden gemaakt grottensysteem kom je aan de andere kant van het
monument uit. Er zijn verder veel watervogels in het park. We luieren nog even
in het malse gras voor we om drie uur naar Heidelberg terugrijden. We willen
daar nog wat rondslenteren.
 |
Zomerresidentie van depaltsgraaf uit Mannheim:
|
 |
Zo maar wat rijden
We weten die morgen nog niet echt wat we gaan doen. In plaats van de stad in te
rijden, buigen we naar het noorden af. Via Handschuhsheim belanden we in het
dorpje Dossenheim. Daar nemen we een weg die ons door de donkere bossen omhoog
voert, wel acht kilometer lang. Onderweg pauzeren we even op een open plek. Je
mag hier niet overal met een auto komen, dus we houden ons strikt aan de
waarschuwingen op de borden. Tot onze verbazing komen we aan bij een restaurant,
de Weisse Stein geheten, dat op de top van de berg ligt. We zitten dan nog
steeds midden tussen de bossen.
Slide show van Schwetzingen
Even de benen strekken...
Vanaf een houten toren lopen allerlei wandelroutes door het bos. We kiezen er
een uit van 6 kilometer lang; op de helft zouden we terugkeren. Op de een of
andere manier schijnen we een richtingwijzer gemist te hebben, want het beloofde
uitzichtpunt over het Odenwald laat op zich wachten. We besluiten op eigen
houtje door te lopen, steken een verkeersweg over (toen was onze fout
zonneklaar!) en bereiken de bewoonde wereld. Het dorpje blijkt Wilhelmsfeld te
heten, helemaal aan de andere kant van de berg en niet ver af van ons eigen dorp
Ziegelhausen. We drinken koffie in de Schriessheimer Hof, waar we van de
bedienende juffrouw een Wanderkarte van het Ortsgebiet cadeau krijgen. Daarna
lopen we in één ruk terug naar de Weisse Stein, nu evenwel zonder omwegen en
nauwlettend de route op de kaart volgend.
 |
 |
Brotmahlzeit als lunch
Het is inmiddels al twee uur in de middag. We strijken neer op het beschaduwde
terras van het restaurant en bestellen een heerlijke broodmaaltijd met producten
uit de eigen streek, zoals bloedworst, Schinken, hoofdkaas en Hausmacher
Leberwurst op roggebrood. Zoiets eenvoudigs, maar wel uiterst hartig, vind je
bij ons weten nergens in Nederland. Daar blijven ze zweren bij kleffe broodjes
met ham of kaas, of nog erger, bij voorverpakte sandwiches van wittebrood. Het
(h)eerlijke eten in Duitsland is een van de redenen waarom we er de laatste tijd zo
vaak op vakantie komen. Ook de vriendelijkheid van de bevolking speelt een rol;
zelden worden we er onheus bejegend. De mensen zijn voorkomend en beleefd. Om
15.00 uur zijn we weer terug in Heidelberg. We hebben tijdens deze vakantie wel
wat meer willen wandelen, maar omdat ons maar 4 volle dagen ter beschikking
staan, hebben we ook een keuze moeten maken uit zogenaamde culturele
activiteiten, zoals het bezoeken van steden en paleizen. Trouwens, dan loop je
op een dag ook heel wat af!
Schwetzingen: SchlossgartenLocatie: in het stadscentrum Keizer Joseph II reisde incognito vanuit Oostenrijk om deze tuinen te bekijken. Voltaire verklaarde dat het een hartenwens van hem was dit ‘aardse paradijs' nog eens te mogen zien. Nog steeds is Schwetzingen fraai: er is geen park waar de overgang van Barok naar de landschapstuin beter te zien is. Schwetzingen was het zomerverblijf van keurvorst Karl Theodor, die de troon van het palatinaat besteeg in 1743. Zijn France architect Nicolas de Pigage voegde lange, boogvormige constructies toe aan het kasteel, die samen een halve cirkel vormen. Dit inspireerde de hovenier van de keurvorst tot de aanleg van een cirkelvormige parterre die werd afgesloten door twee pergola's van traliewerk. Binnen de cirkel legde hij formele tuinen, lindelanen, lage heggen en bloemperken aan. De tuin is toegankelijk via de gewelfde poort van het paleis. De bloemperken in de centrale parterre staan vol kleurige bloemen. Er groeien wilde appelbomen, nauwelijks 1 m hoog. In de centrale fontein staat een beeld van Arion die door dolfijnen wordt gered. Toen de formele tuinen in de jaren zeventig opnieuw werden vormgegeven, maakte men een kopie van het origineel. Daardoor kan men Schwetzingen nu bekijken als in de tijd van keurvorst Karl Theodor: als een jonge tuin die vorm krijgt. De centrale laan loops via de Hertenfontein, met fraaie beelden van herten die door honden worden verscheurd, naar het meer. Oorspronkelijk waren de bossen hier formele boomgroepen die werden onderbroken door haagbeuklanen. Aan de ene zijde ligt hoog op een terras de Tempel van Apollo. Een beeld van de zonnegod staat naast een cupola met bovenop een gouden zon. Het hekwerk rond de tempel is versierd met gouden afbeeldingen van de zon. Daarnaast ligt het Badhuis, waar de keurvorst kon ontspannen met zijn vrienden en vele maîtresses. Het fraai versierde interieur bevat een marmeren badkamer en een theekamer. Vlakbij ligt de fraaie Vogelfontein: een moorddadige uil in de centrale fontein wordt bespoten door vogels die op het omringende traliewerk zitten. De bezoekers lopen onder de waterstralen door die uit de bekken van de vogels spuiten. Friedrich Ludwig von Sckell ontwierp de buitenste delen van de tuin opnieuw in de Engelse landschapsstijl in 1776. Gelukkig liet hij de formele parterres bij het paleis intact. De rechthoekige vijver aan het eind werd een onregelmatig gevormd meertje. Twee voorover leunende beelden in het water stellen de rivieren de Rijn en de Donau voor. Vanaf het meer heeft men een fraai uitzicht op het paleis, vooral aan het eind van een zomerdag, als het zonlicht de achterliggende gebouwen weerspiegelt. Toen Karl Theodor in 1777 de troon van Beieren besteeg, ging Sckell met hem mee om te werken aan de Englischer Garten en Nymphenburg. Nicolas de Pigage werkte verder aan Schwetzingen. In 1785 ontwierp hij de Tempel van Mercurius en het laatste namaakbouwwerk van de keurvorst, de Turkse Moskee. Het gebouw wordt weerspiegeld in een meertje en geflankeerd door twee minaretten. Op de binnenhof vindt men een Turkse tuin die is omringd door een colonnade, bidruimten en paviljoens. Er is nog veel meer te zien in Schwetzingen: het beeld van Pan, die over een waterval met rotsen geleund staat, de beelden van Atlanta, de Oranjerie en de formele tuin, waar 's zomers potten met exotische planten staan, het 'Einde van de wereld', een optische illusie, een na de dood van Karl Theodor (1799) beplant arboretum, de Botanische Tempel, waarvan de gestucte muren doen denken aan de stam van een eik, het 'Romeinse' aquaduct, het openluchttheater dat door zes sfinxen is omringd, de Tempel van Minerva, waar de godin wordt voorgesteld als de patrones van de tuinbouw, en de Rialto-brug, een loopbrug in chinois-stijl. Het belang van Schwetzingen in de tuingeschiedenis ligt in de contrasten tussen de formele tuin en de landschapstuin, die zo'n 30 jaar later werd aangelegd. |
