|
|
SCHWARZWALD(Reis gemaakt in mei 2008)DAG 1 FREUDENSTADTOp weg naar Freudenstadt Vertrek om 11.30 uur. Op de autobaan voor Koblenz geraken we in twee langdurige Staus door wegwerkzaamheden. We komen pas om zes uur in Freudenstadt aan in de deelstaat Baden – Württemberg aan (zie info hieronder). We bereiken de stad door het nauwe Murg – tal met veel oude industrie, zoals houtzagerijen. Jos heeft een miniem kaartje van de ligging van ons Hotel Birkenhof, dus dat wordt even zoeken. Het blijkt op een heuvel te liggen met de stad Freudenstadt, een Luftkurort met 20.000 inwoners en 4.000 hotelbedden, aan onze voeten. Het is een zgn. wellnes hotel, dus het is een oord met veel gezondheidsactiviteiten (sauna, massagesalons, solariums, zwembad, e.d.), waarvan wij als supergezonde kerels natuurlijk niet profiteren… De kamer is naar wens; we hebben er genoeg ruimte en er is ook nog eens een rokersterras waar we gretig gebruik van maken. Hotel Birkenhof In het restaurant is speciaal voor ons al een tafel gereserveerd, dus gemakshalve eten we hier ’s avonds vier keer en gaan we niet meer de stad in. Bijna steeds kiezen we voor een buffet à € 17 per persoon. De buffetten zijn niet van bijzonder hoogstaande kwaliteit. Het bier is er duur naar Duitse begrippen, maar daar krijg je dan wel een koele Warsteiner voor terug. Enfin, we hebben gelukkig een minibar waarin we onze eigen Lidl – blikjes bier (niet bierblikjes) koel houden. Het ontbijt is bij de prijs van € 69 per kamer inbegrepen; ook dit is niet van bijzondere hoge kwaliteit. Naast ons zit een beschaafd ouder echtpaar uit Koblenz (de Klingemanns); aan de andere kant worden we gestoord door een tafel met irritante kwebbelaars. Alle avonden op onze reis kijken we televisie of lezen we boeken of brochures. Clim volgt het snooker – toernooi in Sheffield (O’Sullivan sleept weer eens de wereldtitel in de wacht), terwijl Jos is begonnen aan zijn dikke pil “Het Lot van de Familie Meijer” (Ch. Lewinski). Slide show van het Schwarzwald DAG 2 BADEN – BADEN / RASTATTSchwarzwald Hochstrasse Het weer is zonnig en de Duitsers hebben massaal vrij. Dat merken we pas goed als we de Schwarz-wald Hochstrasse berijden in de richting van Baden – Baden. De ene na de andere motorrijder raast ons voorbij, soms in lange colonnes. Het is een echt ‘stop and go’ – traject van 70 km met tal van uitzichten, heide- en hoogveenvlakten en vooral veel naaldbossen. We stoppen iets langer bij de Mummelsee (door het hoge toeristengehalte hier ook wel eens spottend de ‘Rummelsee’ genoemd), waar Jos foto’s maakt en Clim een wijle met sigaret verpoost bij een kunstroute door het bos. Er ligt ook een kerkje met mooie glas-in-loodramen. De bussen met opvallend veel Japanse en Franse toeristen rijden er af en aan, de souvenirkraampjes worden er bestormd. Vlakbij bevindt zich ook nog het luxueuze berghotel Bühlerhöhe.
Hierna gaan we door naar het kuuroord
Baden - Baden en de Schlossstadt
Rastatt.
|
 |
 |
De hoofdstad Freiburg
Via de pittoreske dorpjes Schiltach en Etzach belanden we even op een autosnelweg naar Freiburg. Daar parkeren we de auto ondergronds bij de Ring, waarna we koffie drinken bij een Mexicaans restaurant. Ondertussen pakken donkere wolken zich samen boven de stad en verdwijnt het vrolijk zonnige weertje. In de regen trekken we met opgestoken paraplu’s de binnenstad in. We bekijken er allereerst de gotische kathedraal, waarbij de drie zuilen voor de ingang opvallen. Het portaal is bijzonder druk met kleurige beelden bezet, beschermd door fijnmazig gaas om de vogels weg te houden. Ook het interieur is indrukwekkend, wat ons bij dit soort middeleeuwse godshuizen niet verbaast. In met name de zijkapellen staan prachtige houtgesneden altaarstukken, de glas-in-loodramen – geschonken door de burgerij en dan met name de gilden - zijn eveneens het bekijken waard. Aan het kerkplein liggen nog oude patriciërshuizen en een stijlvol renaissancegebouw: het Kaufhaus (1532) met overdekte gaanderij, trapgevel en grappige erkertjes en het Wenzingerhaus uit 1761 (thans muziekacademie) en aan de noordkant het na de oorlog weer herbouwde Kornhaus uit de 15de eeuw.
 |
 |
 |
FOTOCOLLAGE FREIBURG
Klik op een fotootje voor een vergroting
MEER INFO MÜNSTER VAN FREIBURG
De in rode baksteen opgetrokken Münster (dom) dateert van de 12de tot de 16de eeuw en heeft een prachtige 116 m hoge toren. Zowel uitwendig als inwendig maakt de kerk die tot een van de hoogtepunten van de gotische bouwkunst in Duitsland gerekend wordt, een machtige indruk. Het schip met de vele zijkapellen is van een grote schoonheid, evenals de 14de-eeuwse gebrandschilderde ramen en het door Hans Baldung Grien beschilderde hoogaltaar, een van de belangrijkste werken van deze 16de-eeuwse meester. In de “Universitätskapelle” ziet men een werk van Hans Holbein de Jongere van omstreeks 1521.
Schwabentor en twee Rathäuser
Door de motregen dwalen we verder tot de Schwabentor, een nog authentieke stadspoort uit de veertiende eeuw. Tegenover de poort ligt op een rots (bereikbaar met een lift) een duur restaurant, het Schlösserl, waar we Kaffee en Kuchen bestellen. We zetten onze verkenningstocht voort bij de Fischenau, een oud vissers- en ambachtswijkje op een volgebouwd eilandje met een oliemolen aan het snelstromend riviertje. Langs de straten lopen open goten, een soort afvoerkanaaltjes van overtollig regenwater, qua hygiëne niet te vergelijken met de open, stinkende riolen in landen als India en Indonesië. Enkele musea zijn gesloten (het is maandag en dan zijn in Duitsland alle culturele instellingen dicht), evenals het oranjeroze Augustijner klooster. We steken de Salzstrasse en de Kaiser Josef Strasse (de belangrijkste winkelstraat) over en bekijken aan de oostelijke zijde van de stad de twee stadhuizen: het Alte en Neue Rathaus. Het laatste is pas in het begin van de twintigste eeuw gebouwd en bestaat uit granieten stenen, het heeft een mooi binnenhof. Er tegenover ligt een Franziscaner kloosterkerk, maar die doen we niet aan.
In de Salzstrasse bevindt zich in het voormalige Augustijnerklooster het Augustinermuseum met kunst en cultuurhistorische verzameling van de stad en van het gebied van de Bovenrijn (o.a. het 'Sneeuwwonder' van Matthias Grünewald, ramen en beelden uit de Munster en werken van Badense meesters) Aan het eind van de Salzstrasse de Schwabentor (13de eeuw, 1954 gerestaureerd) met wandschilderingen. In het voormalige Adelshauser Kloster het Natur und Völkerkundemuseum.
In het westelijk deel van de binnenstad de Rathausplatz met een
standbeeld van de franciscaner Berthold Schwarz van wie hier gezegd wordt
dat hij in 1300 het buskruit uitvond; aan de westzijde van het plein het
Rathaus (om 12 uur klokkenspel), waarvan het noordelijke gedeelte uit de
16de eeuw dateert; schuin tegenover de St Martins Kirche met mooie,
weliswaar vernieuwde kruisgang en interieur. In de Franziskanerstrasse het
huis Zum Walfisch, een laatgotisch burgerhuis met mooie erker, dat in 1515
voor Maximiliaan I als woonplaats voor zijn oude dag gebouwd werd.
Terug door de regen
Tegen vijf uur houden we het voor gezien en rijden we terug naar ons hotel negentig kilometer verderop. Aanvankelijk rijden we door de Rijnvlakte, maar dan doemen de bergen voor ons op en klimmen we via een steile weg naar 800 meter. Het regent, we zijn blij dat we niet uit de auto hoeven. Even na zessen zitten we in ons hotelrestaurant aan het bier. Om zeven uur volgt een Aziatisch buffet, dat nogal tegenvalt.
MEER INFO FREIBURG
Freiburg is een zeer prettige en levendige universiteitsstad, die met de Münster een imposant gotisch bouwwerk bezit. Het is de stad met de meeste uren zonneschijn in Duitsland; tevens vervult Freiburg een voortrekkersrol op het gebied van milieubeleid: in 1984 werd hier het eerste milieuabonnement voor tram en bus in Duitsland ingevoerd; het openbaar vervoer is zeer goed en het centrum grotendeels autovrij.
Inwoners: 180.000 De belangrijkste plaats van het Zwarte Woud, die jaarlijks duizenden bezoekers trekt. Gezien de strategische ligging van deze plaats, maakten de graven van Zahringen er hun belangrijkste en sterkste vesting van. In de 14e eeuw schaarden zij zich onder de Habsburgers.
Waarvan zij grote voordelen verwachten, wat dan ook gebeurde. Freiburg werd universiteitsstad, kreeg eigen muntrecht en de beschikking over een eigen zilvermijn, Schauinsland. In de dertigjarige oorlog maakten de Fransen er een Franse bezitting, resp. een Franse vesting van. Vele malen kwam de stad in andere handen, bijvoorbeeld van de Oostenrijkers.
In 1806 kwam zij in het bezit van het pas opgerichte hertogdom Baden, en werd het rumoer rond de stad minder. Groot handelscentrum geworden. Belangrijke bezienswaardigheid is de in de middeleeuwen gebouwde Munsterkerk, (gotische bouw ) De toren is 116 m. hoog.
Freiburg is de derde 'fietsstad' in Duitsland en biedt daardoor een voor
Nederlanders niet onbekende aanblik.
Rottweil (ja, van die hond...)
We rijden binnendoor naar de stad Rottweil aan de oostkant van het Schwarzwald. Hoewel het nog geen 40 kilometer is, duurt het meer dan een uur voor we het bekende historische stadje bereiken. Dat komt doordat we door allerlei kleine boerengehuchten en –dorpjes rijden waar onze snelheid begrensd is en we in het spoor van tractoren moeten rijden. Rottweil bevalt ons allerbest. We bezoeken er drie kerken (2 barokke en een gotische). Verder dwalen we door oude steegjes waarvan de huizen in zachte tinten gesausd zijn. Natuurlijk is er nog een echte stadstoren bewaard gebleven. Over een diepe kloof aan de rand van de Altstadt ligt de Hohe Brücke, diep beneden is een vredig parkje aangelegd.
 |
 |
We lopen terug via de Hauptstrasse en de Hochstrasse, waarlangs de grote middeleeuwse panden liggen, evenals verscheidene Brunnen. Bij de Pulverturm pauzeren we even. Daar bevinden zich nog de originele stadswallen die aan de rivier de Neckar grenzen; deze romantisch bezongen stroom is hier nog niet zo breed als in Tübingen of Heidelberg. In de verte kunnen we de Schwäbische Alb ontwaren, het volgende gebergte, nou ja, het zijn eigenlijk meer hoge heuvels. We drinken koffie met taart op een beschaduwd terras van een Bäckerei. We fotograferen de overbekende hond die zijn naam van de stad heeft ontvangen, de Rottweiler. Een beeld van deze zwarte viervoeter staat pal tegenover het stadsmuseum. Twee schoolmeisjes lopen op een plein rond met een jong wit hondje. Als Jos voor de grap vraagt of dit een echte Rottweiler is reageren zij geschokt over zoveel onkunde. Een Rottweiler is immers zwart en dit hondje wordt maar zó hoog, en ze wijzen naar hun knie.
 |
 |
Freudenstadt: stad van de tekentafel
Om drie uur zijn we terug in Freudenstadt. We parkeren in de Tiefgarage onder het grootste marktplein van Duitsland. Inderdaad is het een enorme ruimte, maar het lijkt kleiner omdat men er gebouwen zoals het Rathaus, een kiosk en het Postamt op gebouwd heeft. Het plein heeft twee niveaus, telt op elke hoek een Brunnen (rococostijl en modern) en is voor een groot gedeelte omzoomd door arcaden, waarin horeca en modezaken gevestigd zijn. Op een van de vele terrasjes drinken we koffie bij een Italiaanse ober die bij iedereen in eurocenten afrekent: “Das ist dreihundertachtzig eurocent, bitte.” Midden op het plein staat een beeld van Venus op een hoge zuil. Op een hoek ligt een zestiende-eeuwse evangelische kerk met een interessante bouw: ze bestaat uit twee schepen die haaks op elkaar zijn gebouwd: één voor de vrouwelijke en één voor de mannelijke gelovigen. Zo kunnen zij elkaar niet zien tijdens de diensten. De kerk zelf is niet echt de moeite waard. Aan de andere kant van de diagonaal van het plein ligt een modern Stadthaus.
 |
 |
We maken nog een ommetje naar het Kurhaus (einde19de eeuw) en een modern Allzweck Zentrum (soort conferentieoord) met een aardig beeld ervoor. Je kunt er ook een oude zilvermijn bezoeken.
Turks eten
We zoeken een tijdje naar een geschikt restaurant. Die zijn er genoeg, vooral Italiaanse pizzeria’s en Eiscafés, maar daar heeft Jos geen zin in. Het wordt een Turkse kebabtent waar we als enige klanten een schotel verorberen. De Turkse vrouw die ons bedient is al lang in Duitsland, komt uit Bandirma (aan de westkust) en moet niks van hoofddoekjes hebben. Zij vindt het ongelofelijk dat Jos een mondje Turks kan spreken. De hele binnenstad is erg clean. Je moet lang zoeken voor je hier zwerfvuil op de grond vindt. Dat valt ons in de meeste Duitse plaatsen die we bezoeken op. Zelfs de parkeerplaatsen en Raststätten langs de Autobahnen zien er over het algemeen keurig uit.
 |
 |
MEER INFO FREUDENSTADT
Het aan de oostrand van het Zwarte Woud gelegen kuur- en herstellingsoord is een van de meest bezochte vakantieplaatsen van dit gebied; ook als wintersportplaats is het populair.
De stad ligt op een hoogte van 740 m. (inwoners: 20.000) ongeveer in het midden van het Zwarte Woud, aan de voet van de 980 m hoge Kniebis. Het geneeskrachtige kuuroord wordt omgeven door uitgestrekte dennenbossen. De stad werd in 1599 gesticht, als centrum van de mijnbouw, door hertog Friedrich I van Württemberg. Hij liet de stad volgens Italiaans renaissancemodel, regelmatig als een schaakbord, aanleggen door de bouwmeester Schickhardt en liet er o.a. protestantse vluchtelingen uit Oostenrijk een nieuw bestaan opbouwen. Ruim 30 jaar later al (in 1632) ging de stad vrijwel volledig in vlammen op. Ook in de Tweede Wereldoorlog werd Freudenstadt zwaar getroffen en wel in de laatste maand van de oorlog door Frans granaat- en mortiervuur.
Allereerst het grote vierkante marktplein, bijna 5 ha in afmeting (219 m bij 216 m). Rondom het plein staan huizen waarvan de arcadegevels bij elkaar 230 m lang zijn. Het middendeel van het plein was eigenlijk bedoeld voor een hertogelijk slot, dat er nooit gekomen is. Nu is het een park. Het Rathaus vinden we op een hoek aan de noordoostkant van het plein. In het oog springt vooral de protestantse Stadtkirche, tussen 1601-1614 in renaissancestijl ontstaan. Deze bestaat uit twee schepen, die in een rechte hoek op elkaar staan; beide schepen waren oorspronkelijk gescheiden voor mannen en vrouwen bestemd. De kansel is precies op de hoek geplaatst. De kerk heeft twee torens. Dicht bij de stad ligt de 799 m hoge Friedrichshöhe met uitzichttoren.
Overnachting, diners, kaarttoeslag, water en Kurtaks
Jos rekent de hotel- en dinerkosten met zijn credit card af en moet daarom 2% extra toeslag betalen, dit tot grote verontwaardiging van Clim. Ook de welkomstflesjes mineraalwater op de kamer blijken niet gratis te zijn en moeten worden afgerekend. En als klap op de vuurpijl: Kurtaks komt er nog eens bovenop!
Schilderachtig dorp Schiltach
Enfin, we zakken naar het zuiden af en stoppen in een schilderachtig dorpje, Schiltach geheten (4.000 inwoners). Volgens de reisgidsen een Bilderbuchdorf en inderdaad, daar is niks te veel mee gezegd. De kern van het dorp ligt tegen een helling geplakt. Aan het schuin oplopende, driehoekige marktplein uit de zestiende eeuw liggen het renaissance stadhuis met open arcaden en twee musea: : het Museum am Markt (een Heimatmuseum met vooral de nadruk op lokale nijverheid zoals vlas- en hennepteelt) en het Apothekenmuseum. De hoofdstraat Schlossbergstrasse kronkelt zich met zijn grote vakwerkhuizen naar boven naar het Obere Städtle met nog meer vakwerkbouwhuizen uit latere eeuwen. Het dorp wordt doorsneden door een snelstromend riviertje. Aan de oevers daarvan ligt het pittoreske Gerberviertel. Interessant is ook het Gasthaus zum Adler aan de doorgaande weg gelegen. Tot onze niet geringe verbazing is hier het westelijke hoofdkwartier gevestigd van Hans Grohe, volgens Clim “de Rolls Royce onder de sanitair producten”. We lopen nog even naar de evangelische kerk, maar daar is verder niets bijzonders te zien.
 |
 |
Waterval van Triberg
Via een nauwe kloof van 8 km en door de eveneens schilderachtige dorpjes St. Georgen en Schramberg (Schloss, een Stadtmuseum, uurwerknijverheid) bereiken we uiteindelijk Triberg, een dorp waar het toerisme met volle kracht heeft toegeslagen, een Valkenburg in optima forma gezien de vele stalletjes met koekoeksklokken en terrassen. We bezoeken er Duitslands hoogste waterval (163 meter). Het is eigenlijk meer een ruim uitgevallen cascade van zeven trappen. We lopen tot ongeveer de helft omhoog tussen met mos begroeide vochtige rotsblokken van graniet door. Koffie en Kuchen volgen al snel op een terras onder de waterval, want het regent tijdens ons verblijf hier. Bezienswaardig in het stadje (6.000 inwoners) is het Rathaus, een classicistisch geval uit 1829. De watervallen trekken elk jaar meer dan een half miljoen bezoekers, in 1922 onder andere Nobelprijswinnaar (voor de literaatuur) Ernest Hemingway, En dat wordt hier nog steeds met enige trots vermeld...
 |
 |
 |
Vulkaanlandschap
We verlaten het Schwarzwald via Villingen – Schwenningen en nemen de autosnelweg naar het zuiden. We tanken en pauzeren even bij een plek waar we een mooi uitzicht hebben op dode, kegelvormige bergen, oeroude gedoofde vulkanen, bijna volledig geërodeerd. Achter Singen moeten we van de snelweg af en volgen we de Bundesstrasse, een kustweg langs de hoge noordoever van de Bodensee. Het meer zelf is niet zo spectaculair, hoewel we aan de overkant de bergen van Zwitserland kunnen zien.
HET ZWARTE WOUDDe Romeinen gaven het Zwarte Woud zijn naam: Silva Nigra. Dit is een plek van volkslegenden, sprookjes en immense natuurlijke schoonheid. Het woud bedekt de zuidwestelijke hoek van Duitsland. Dit toverachtige bos met grillige heuvels, heldere meren en diepe valleien betovert iedereen die er komt. Het bos is niet echt zwart, maar blijvend donkergroen en bestaat vooral uit de Noorse spar een grote, rechte boom (heel geschikt als timmerhout). Het woud is een van de mooiste plekken van Europa en is bezaaid met indrukwekkende kastelen. Dankzij meer dan 3000 km aan wandelpaden is het Zwarte Woud een geweldige bestemming voor wandelaars; in de winter kun je er heerlijk skiën en snowboarden. Het hart van het Zwarte Woud is ook de bron van de Donau, die hier ontspringt en in oostelijke richting Midden -Europa in stroomt. Een van de hoogtepunten is de waterval bij de Gutachrivier, bij de stad Triberg. Dit is de grootste waterval van het Zwarte Woud; hij stort zich 500 m naar beneden over een lengte van 2 km. Het Zwarte Woud is ook beroemd om zijn makers van koekoeksklokken, die de gestroomlijnde dennenappels van de spar gebruikten als model voor de gewichten. Oppervlakte Zwarte Wood 6009 km2 |
