COBURG

COBURG
De heenrit duurt langer dan we gepland hebben. We moeten eerst een heel stuk naar het zuiden, richting Bamberg. Pas om half twaalf komen we aan en parkeren in een Tiefgarage aan de rand van de Altstadt. Die is niet groot, we bereiken al gauw de grote markt met zijn laatmiddeleeuwse gebouwen zoals Alte Apotheke, het Renaissance Rathaus (1598), en het Stadthaus (begin 17e eeuw). Middenin prijkt een standbeeld van Albert van Coburg, de gemalin van de Engelse koningin Victoria; hij is slechts 42 jaar oud mogen worden, een gegeven dat Clim uit de Romeinse cijfers op de sokkel opmaakt. Vlakbij ligt ook een van de oudste vakwerkgebouwen van Duitsland: het Münstermeister-haus. We drinken koffie in de Ratstube. Het blijft voorlopig droog weer, de meeste voetgangers hebben dus voor niets een paraplu onder de arm.

We vervolgen onze wandeltocht door de stad (42.000 inwoners) en bekijken vol aandacht de Hauptkirche Sankt Moritz die in de achttiende eeuw in barokstijl is omgebouwd, tenminste van binnen. Interessant zijn de door weer en wind aangetaste beelden van Adam en Eva met reusachtige vijgenbladen voor hun edele delen. Tegenover de kerk ligt het 16e-eeuwse Gymnasium Casimirium, een fraai gotisch bouwwerk dat echter niet te bezichtigen is. Ook het mooie Zeughaus is niet te bezichtigen. Veel straatjes zijn geplaveid met keitjes en klinkers. We ontdekken gietijzeren putdeksels waarin gestileerde negerhoofden in reliëf zijn aangebracht. Even later komen we erachter waarom: in deze buurt staat het paleisachtige herenhuis waar de latere koning Leopold van België (vanaf 1831) zijn jeugd heeft doorgebracht. De zwarte koppen verwijzen naar de Kongo, het privé - wingewest van zijn zoon Leopold II; ze staan ook in het wapen van Coburg.

VESTE COBURG
We lopen dwars door de residentie, het Stadtschloss. Dit is niet zo bijzonder, volgens Clim heeft het iets weg van Engelse kastelen. Het stamt uit 1543 en heeft tot 1918 (jaar van de ontmanteling van de Duitse adel) dienst gedaan. Het slotplein is behoorlijk uitgestrekt met tegenover het plein het Landestheater uit 1840 en de Landesbibliotheek, in het midden natuurlijk weer bloemperken met een standbeeld, nu van een zekere hertog Ernst I. We lopen het in Engelse landschapstijl aangelegde park Hofgarten op, richting Veste die hoog boven ons op een rots troont. Het wordt een moeizame wandeling, vooral voor Jos die herhaaldelijk op bankjes zijn heup en knieën rust moet gunnen. Onderweg kunnen we nog kennis maken met de neogotische Pfarrkirche St. Augustin (1860), enkele villa’s, het oranje Bürglass Schlösschen (residentie van een Bulgaarse koning) en het Naturkundemuseum.

Uiteindelijk bereiken we pas na tweeën de kolossale vesting (een van de grootste van Duitsland) na een half uur zweten en zwoegen. We rusten uit met koffie en aardbeiengebak aan de buitenzitjes van het Burg - Schänke. Daarna bezichtigen we op ons gemak de diverse musea die in de verschillende vleugels en bijgebouwen gevestigd zijn. De entreeprijs is een schamele vier euro. We starten met een wandeling over de muren met aan alle kanten vergezichten en een stijlvol ruiterstandbeeld. Interessant is de tijdelijk expositie Apocalypse van de Neurenbergse 15de-eeuwse kunstenaar Albrecht Dürer, een favoriet van ons. We gaan verder door de tentoonstellingzalen van de Fürstenbau, de Schlosskapelle, de Herzoginbau, de Carl Eduard Bau en tenslotte de Steinerne Kemenate. Vermeldenswaard is de Lutherkamer (die zich hier in 1530 maandenlang schuil hield) en de werken van Lucas Cranach de Oude. Verder is er een keur aan harnassen, portretten, glaswerk, jachttrofeeën, kostuums, porselein, rijtuigen, sleeën, wapens te zien. De geheel met kostbaar hout uitgevoerde kamer met vooral jachttaferelen bevalt ons het meest. Een dociele schoolklas luistert er gehoorzaam naar de uiteenzetting van hun lerares. Pas na vijven lopen we terug naar de stad. Dat duurt toch nog bijna een half uur, Clim telt meer dan tweehonderd treden heuvelafwaarts.

Op de terugweg maken we onbedoeld een omweg, er lopen drie hoofdwegen naar Bamberg en we kiezen net de verkeerde. Gelukkig komen we daar bijtijds achter en kunnen we onze fout via landschappelijk aantrekkelijke tussenweggetjes corrigeren. We zijn dan ook laat terug in Bad Neustadt, om half acht. Enkele BMW- en Audi-rijders hebben hun auto zo slordig geparkeerd dat we er onze Volvo niet tussen kunnen wurmen. Gelukkig kunnen we wel parkeren in de Hof van het Hotel Zum Goldenen Löwen aan de overkant van de straat, dat hoort ook bij ons hotel. We gaan direct aan de Markt eten, deze keer bestellen we beiden een Schweinehaxe mit Sauerkraut, echt zwaar Duits voedsel. We laten niets op ons bord liggen, het heeft ons dus gesmaakt.