|
2010
MEER INFO WUPPERTAL
Slide show van Wuppertal:
Wuppertal NRW
Dag 4
WUPPERTAL / FILM WALLSTREET II
Plattegrond van
Wuppertal
Schwebebahn
Even na tienen stap ik in de trein naar Wuppertal. We passeren het
industriestadje Witten, de grotere stad Hagen (die ik morgen ga bezoeken) en
bereiken zo rond elf uur Wuppertal, de grootste stad in het Bergisches Land met
meer dan 300.000 inwoners. Er hangt Sprühregen boven de stad, niet bepaald
uitnodigend. Toch kan ik er nog redelijk foto’s maken, onder andere van de
wereldberoemde Schwebebahn , met zijn moderne, kleurrijke cabines die regelmatig
over me heen zoeven. De unieke zweeftrein volgt de bedding van het hier onaanzienlijke
kiezelriviertje de Wupper en is meer dan 13 kilometer lang. De 20 stations zijn ook
gemoderniseerd en uiteraard uit buizen van RVS-staal en glazen oppervlakken
opgetrokken. Het traject van de "zweeftrein" (zo noem ik het maar even, in de
literatuur tref ik ook aan: monorail, zweefspoor, zweeftram) is officieel op 1
maart 2001 door Kaiser Wilhelm II geopend, de gemiddelde snelheid is 27
kilometer per uur. Ze bestaat uit 27 kleurige cabines (treinstellen) die
tegelijkertijd meer dan 3.000 passagiers kunnen vervoeren. Per jaar maken zo
rond de 25 miljoen Fahrgäste gebruik van de zweeftrein.
Koffie in een tot restaurant omgebouwd voormalig hoofdkantoor van
een textielfabriek. Ik beperk me verder tot het stadsdeel Elberfeld. Een ander
belangrijk, historisch stadsdeel is Barmen laat ik links liggen. Als het weer
beter was geweest zou ik dat ook hebben bezocht.
Luisen Viertel
Vroeg in de middag klaart het op en loop ik het Luisenviertel binnen. Daar
bekijk ik de roze zandstenen, katholieke Laurentius - parochiekerk
(classicistische stijl; 1828 - 1835) met een fraai houtgesneden hoogaltaar. Hier
en daar liggen nog enkele Art Deco - huizen. In het modernere stadscentrum
eet ik een broodje bij de alomtegenwoordige bakkerijketen Kamps, veelal met
allochtoon personeel, zoals jonge Oostaziatische meisjes en jongens. Ik loop de
grootwinkelbedrijven Karstadt, Galeria Kaufhof en enkele andere winkels binnen,
alleen uit nieuwsgierigheid en soms om te schuilen tegen plotselinge
regenbuitjes. Ook hier liggen luxueuze overdekte winkelgalerijen, vaak met
koepel met veel lichtinval in het midden. Ze worden druk bezocht, van een
economische crisis lijkt hier geen sprake te zijn. Enkele trappen (o.a. het
bekende Tippen Tappen Tönchen) leiden naar de Ölberg in een soort bovenstad,
maar de glibberige treden zijn nu niet echt uitnodigend.
Brunnen am Markt
De Neumarkt en de Willy Brandt - Platz worden gedomineerd door het statige,
imposante stadhuis in nieuwgotische stijl met tal
van torentjes, erkertjes en beeldhouwwerk. Het stamt uit 1900, is gebouwd van
zandsteen en ingewijd door de keizer (Wilhelm II) himself. Tegenwoordig doet het
dienst als Administratiekantoor van stadsdeel Elberfeld. Er staan wat marktkraampjes, ik kan
de verleiding van een bordje kibbeling met Knobi-Sauce niet weerstaan. Aan de
Stehtisch sta ik naast een oudere Chinese die luidruchtig en zonder enige gene alle
graten van haar vis op de grond uitspuwt. Op het terras van Starbucks drink ik
een medium mok koffie, mijn voeten verwensend die weer geteisterd worden door
opkomende eksterogen. Voor ik weer het station bereik, kom ik nog langs het
lokale Museum von der Heydt (gevestigd in het oude Rathaus van Elberfeld), dat ik evenwel niet bezoek.
Achteraf betreur ik dat wel een beetje; ik mis zo meesters als Cézanne, Degas,
Gauguin, Monet, Munch, Picasso, Rousseau en Toulouse-Lautrec. Er worden werken
getoond van meer dan 1600 kunstenaars... En dan te bedenken dat een gevleugelde
Duitse uitdrukking "In der Beschränkung zeigt sich der Meister" juist
hier op zijn plaats zou zijn geweest. Verder mis ik in Wuppertal nog, weer tot
mijn spijt, de Historische Stadthalle uit 1900, een volledig gerenoveerd gebouw
met prachtige zalen. Tegenwoordig in gebruik als concertzaal en congrescentrum,
niet voor niets hoort het bij de gerenommeerde en exclusieve club van
„Historic Conference Centres of Europe“.
Film Michael Douglas
Om vier uur ben ik terug in Dortmund na in de trein deelgenoot te zijn geworden
van een gesprek tussen twee heimkehrende ambtenaren die over hun ziektes
uitweiden: de een lijdt aan vergevorderde kanker, de ander aan een gevaarlijke
bloedziekte. En dat in de eerste klas, waar doorgaans gezwegen wordt. In
Dortmund begeef ik me rechtstreeks naar de bioscoop om de film Wallstreet II met
een verouderde Michael Douglas te zien. (Later lees ik in een boulevardkrant dat
Douglas aan keelkanker lijdt en nog maar enkele maanden te leven heeft,
tenminste als de chemokuur niet aanslaat). De film valt tegen, erg voorspelbaar
en als vervolg op Wallstreet I van 15 jaar geleden in mijn ogen niet erg geslaagd. Het thema
is greed (hebzucht) van de speculanten aan de effectenbeurzen, bijzonder
actueel dus.
Ik ga daarna niet in een restaurant eten, maar eet aan een Imbiss bockworst met
een broodje. Op tv bekijk ik een documentaire op de Frans TV 5 (Cinq) over de
Franse politiek tijdens het interbellum (jaren dertig van de twintigste eeuw).
Daarna zie ik Bayern München met 4-0 van Cluj Napoca winnen, van Gaal blij. Met
enig leedvermaak lees ik op teletekst dat de “godenzonen” van Ajax verloren
hebben van Auxerre.
Wuppertal is een stadsdistrict (Kreisfreie Stadt) in de Duitse deelstaat
Noord-Rijnland-Westfalen, 30 km ten oosten van Düsseldorf, 50 km ten noordoosten
van Keulen en zuidelijk van het Ruhrgebied, gelegen aan de rivier de Wupper. Het
is de grootste stad in de regio Bergisches Land.
Wuppertal telt 351.050 inwoners en het stadsgebied heeft een oppervlakte van
168,41 km². Hoogste punt is op 350 m.
Het is een belangrijk industrieel gebied waarin onder andere
textielindustrie, chemische industrie, metaalgieterijen en
auto-onderdelenfabrieken zijn gevestigd. Uit Wuppertal komt de Aspirine van
Friedrich Bayer en de waterpomptang van Knipex. Cultureel is de stad belangrijk
vanwege het Tanztheater Wuppertal van de vernieuwende choreografe Pina Bausch,
het beeldenpark van Tony Cragg en het Schüler-Rockfestival. Kenmerkend zijn de
Schwebebahn (zweeftram) en de Historische Stadthalle. Beroemde inwoners zijn
onder meer Friedrich Engels, Else Lasker-Schüler, Horst Tappert (Derrick), Johannes Rau en Alice
Schwarzer.
De stad is in 1929 ontstaan uit samenvoeging van Barmen, Elberfeld, Vohwinkel,
Cronenberg, Ronsdorf en enkele kleinere steden, waaronder Beyenburg. Voor 1930
heette de stad Barmen -Elberfeld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is de stad voor
40% vernietigd. Desondanks heeft Wuppertal nog meer dan 4500 historische
gebouwen die als nationaal monument zijn geregistreerd. De meeste hiervan
stammen uit de periode van het classicisme, Art nouveau en Bauhaus. Bekend is de
Historische Stadthalle, het concertgebouw, dat in 1900 werd geopend door de
Duitse keizer Wilhelm II en keizerin Augusta Victoria.
Voorgangersteden Barmen - Elberfeld zijn, met Leipzig, de oudste
industriesteden van Duitsland. Het snelstromende water van de Wupper leverde
duurzame energie en trok in de 18e eeuw ondernemers die langs de oevers
werkplaatsen en fabrieken begonnen, vooral textiel en ververijen. Rond de
fabrieken in het dal werden huizen gebouwd voor de arbeiders, op de
heuvelflanken de villa's voor de eigenaren en herenhuizen voor de rijkeren. Het
noordelijk gelegen Ruhrgebied dankt zijn groei mede aan de leverantie van
grondstoffen aan de Wupper-regio in de 18e en 19e eeuw.
.jpg)
  
|
