ZUID - WALES

CARDIFF

Meer info

Ziek in huurkamer
In deze grootste stad van Wales, tevens hoofdstad, vond ik een schamel onderkomen in een pensionnetje voor zeelui. De muren waren met roze bloemetjesbehang beplakt, licht kreeg ik van een gammele tl-buis aan het plafond. Behalve een bed, een kast en een stoel stond er niets in de kamer. De lakens en de sloop waren van glad nylon, heel onaangenaam om onder te slapen en uiteraard ook bijzonder vuurgevaarlijk. Met sigaretjes roken was ik dan ook heel voorzichtig. Om al die ongemakken goed te maken werd er ’s morgens wel een fenomenaal ontbijt gepresenteerd. Niet dat ik daar van kon profiteren, want ik was inmiddels zo ziek als een hond. Ik was ten prooi gevallen aan een zware aanval van bronchitis. Ik kreeg zelfs zo’n hoge koorts dat ik even op het punt stond een dokter te gaan raadplegen. Dat heb ik uiteindelijk toch maar niet gedaan, voornamelijk vanwege de kosten. Ik wist toen nog niet dat in Engeland gratis  National Health Service was, daar kwam ik enkele jaren later pas achter. Twee dagen lang bleef ik op mijn troosteloze kamertje uitzieken, waarna ik nog één dag besteedde aan verkenning van de stad. Overigens: tijdens een van de ontbijtsessies werd een van de gasten door de recherche gearresteerd: hij werd verdacht van verkrachting.

Monumentale gebouwen
Als hoofdstad van Wales moest de stad natuurlijk een eigen, nationale identiteit uitstralen en wel in de vorm van een complex van monumentale gebouwen (1900 – 1910), waarvan het forse City Hall er één van was. Tot dit ensemble van bouwwerken hoorde ook het Welsh Museum, dat in mijn ogen wel interessant was, en het plaatselijke kasteel. Ik speelde weer eens de toerist die belangstelling toont voor historie en architectuur. In deze stad viel me weer eens op dat op zaterdag- en zondagmorgen de trottoirs van de uitgaanswijken vol kots met half verteerde chips lagen. Veel Britten zuipen zich op hun traditionele uitgaansavond met hun poolbiljart en hun darts volledig lam, waarna ze zich verdringen rondom de “fish and chips” - winkels. Tijdens mijn gehele verblijf in Cardiff regende het aan één stuk door en bleef ik gedurende lange perioden binnen.

Lieflijk binnenland
De hoger gelegen gebieden zijn gelukkig de moeite waard. Het zijn geen echt hoge bergen, meer uit de kluiten gewassen heuvels, hier en daar begroeid met bosschages, maar vooral bedekt met weiden waarop duizenden schapen grazen. Een mooi natuurgebied is het nationale park Brecon Beacons. Wales is rijk aan kastelen, burchten oude kloosters of ruïnes daarvan. Onderweg zag ik er aan aantal liggen, maar aangezien ik niet in toeristenbussen zat werd er niet gestopt. Jammer, een andere keer dan maar.

Je kunt je geen sterker contrast voorstellen dan dat tussen de sterk geïndustrialiseerde en vieze  kustvalleien en het magnifieke landschap van het nationaal park Brecon Beacons (500 vierkante mijl groot). De hoge zandstenen bergen worden verlevendigd met door de gletsjers uitgeschuurde afgronden. Hier en daar komt kalksteen aan de oppervlakte. Dat betekent dat er ook sprankelende watervallen zijn, grotten en spelonken. Tel daarbij de aardige dorpjes en vredige marktplaatsjes langs de riviertjes en je weet waarom je dit stuk Wales niet mag missen. De Beacons beginnen ten noorden van Merthyr De  Brecon Mountain Railway zorgt voor een aardig begin van je tocht als het spoor voorbij gaat aan het indrukwekkend Ponsticill Reservoir  met machtige uitzichten over de Pen-y-Fan in de nabijheid.

Reisgenoot Uwe uit Karlsruhe
Op weg naar Ierland ontmoette ik in de trein een Duitse jongeman, Uwe geheten. Deze zeventienjarige drukkersleerling uit Karlsruhe bleek nogal avontuurlijk van aard en had dezelfde interesses en plannen als ik. Ook hij was op weg naar Dublin, waarna hij Belfast als volgende doel had. We besloten een tijdje samen te reizen. Met zijn vrolijke gemoed en zijn gemoedelijke Bargoens en plat Duits maakte hij me regelmatig aan het lachen. Hij noemde me gekscherend “Stirnglatze”, iets waarmee ik geen moeite had. Als echte Duitser had hij zijn reis grondig voorbereid; zo had hij een walkman met tientallen cassettes in zijn enorme rugzak zitten. In die tijd was een walk man nog tamelijk uniek en modern. In Fishguard staken we met de car ferry - autoveerboot - de Ierse Zee over. Eenmaal op Ierse bodem moesten we vanaf Rosslare nog een dik uur sporen voor we de hoofdstad Dublin bereikten.