DAG 1
Bij het Estacion del Norte laat ik me door de taxi afzetten. In de buurt hiervan en tevens vlakbij het echte centrum van Valencia vind ik een rustig, net en relatief goedkoop hostal, Laura Roma genaamd. Het kamertje is klein, maar heeft wel een douche.

Om vier uur 's middags verken ik al de stad. Het is mooi weer. Alleen in de schaduw van de dicht op elkaar gebouwde huizen is het nog tamelijk kil. Ik wissel geld (eurocheque) en schaf me een stadsplattegrond aan. Valencia is tweetalig; men spreekt er zowel Spaans als Levantijns, een oud dialect uit de Romeinse tijd. Hiermee zet men zich af tegen Barcelona, dat het Catalaans in ere houdt. Ander opvallend iets in de stad: jonge bedelaars, waarschijnlijk drugsverslaafden, en gitano's (zigeunervrouwen met kinderen aan hun rokken). Ik eet voor mijn doen "duur" (zo'n f 20), omdat ik nog niet weet waar de eenvoudige restaurantjes met de platos combinados liggen. Normaal eet ik 's avonds voor rond de f 12. Ik ga vroeg naar bed, dat wil zeggen vóór twaalf uur, want ik wil de volgende ochtend op tijd de stad in.

DAG 2
Vóór half negen ben ik al op pad, het zonnetje schijnt lekker. Ik heb een jas bij me, maar eigenlijk heb ik die niet nodig. Later krijg ik er dan ook alleen maar last van. De gehele dag wandel ik in fors tempo langs allerlei bezienswaardigheden. Op de Plaza de la Reina en de Plaza de la Virgen zit half Valencia van de zon te genieten. Ik ook, zittend tussen de duiven, met een crypto en de vuistdikke zaterdagbijlage van de Volkskrant. Later op de dag rust ik regelmatig uit in parkjes, terwijl ik een bocadillo (groot uitgevallen broodje, belegd met jamon of queso) verorber. Soms wip ik een kroegje in voor een café con leche of een tapa die er verleidelijk uit ziet. De Valenciano’s, inwoners van de stad, zien er allen goed gekleed uit. Spanje past zich zo te zien goed aan het ritme van de moderne tijd aan. In het stadspark, ten noorden van de Rio Turia, is veel volk op de been. Ik realiseer me dat het zondagmiddag is, een tijd waarop het traditie is om te flaneren en te wandelen of op het terras te zitten. Voor dit laatste is het echter nog te vroeg in het jaar.

Naast allerlei historische gebouwen bezoek ik ook een tentoonstelling van "Faller" poppen. Ze worden in de Carnavalstijd (de zogenaamde Falles) gemaakt van papier maché en karton en zijn spottend bedoeld. Ik zal er nog een keer terugkomen, alleen al om foto's te maken. Elke avond voor ik naar boven naar mijn kamer ga trek ik uit een automaat op straat enkele blikjes Aguila bier, voor 100 peseta's per stuk (f 1,60). Natuurlijk heb ik op mijn kamer ook nog de liter taxfree whisky, maar daar moet ik de hele week mee uitkomen. Alweer vroeg slapen. Vandaag heb ik bij benadering zo'n 20 kilometer gelopen. Geen vermoeidheidsverschijnselen en gen blaren onder de voeten. Dat ziet er dus goed uit voor de komende dagen; ik wil met lange wandelingen iets aan mijn conditie gaan schaven. Maar, dan moet mijn knie het ook uithouden en die is vooralsnog behoorlijk krakkemikkig.

Kathedraal van Valencia

Hier zou zich de Heilige Graal bevinden

Deze mooie kathedraal is niet alleen een belangrijk onderdeel van Valencia's opmerkelijke gotische architectuur, maar bevat ook wat sommigen als de echte Heilige Graal beschouwen. Dat is de beker die zou zijn gebruikt bij het Laatste Avondmaal en waarin Jozef van Arimathea later het bloed uit de wonden van de gekruisigde Christus opving.

"De Heilige Graal voldoet aan de beschrijving van Sint-Hieronymus van de beker die Christus gebruikte."
Janice Bennett, St. Laurence and The Holy Grail (2002)

De bevlogen architect Pere Compte verrichtte het werk aan het gotische hart van de kathedraal. Hoewel de gotiek domineert, valt de kathedraal op door de mengeling van vakkundig uitgevoerde stijlen die de ontwikkelingen door de eeuwen heen weergeven. Een van de ingangen is romaans (de oudste), een is gotisch (de aposteldeur) en een is overdadig barok (de recentste).

Valencia was in de middeleeuwen tweemaal een Moors koninkrijk en de oorspronkelijke kathedraal - gesticht onder katholieke koningen halverwege de 13e eeuw - werd gebouwd op een plek waar ooit een moskee stond. Het gebouw heeft fraaie bogen (oorspronkelijk puntig, maar in de 18e eeuw rond gemaakt) en grenst aan een 17e-eeuwse basiliek met een koepel. In de kathedraal - een gotisch interieur met barokke en neoclassicistische toevoegingen - vindt u de Heilige Graal van goud en agaat in de Santo Calizkapel. De kerk bezit ook waardevolle schilderijen van kunstenaars als Zurbaran en Goya. Een boeiend aspect is dat hier een traditioneel watertribunaal bijeenkomt, waarbij boeren geschillen rond irrigatiekwesties beslechten.

DAG 5
's Morgens doe ik het wat rustiger aan. Ik drink koffie aan een tafeltje bij het raam; het is twee keer zo duur als aan de bar. Ik werk er mijn verslag bij en lees er de krant. Daarna ga ik naar de Faller tentoonstelling, waar ik 15 foto's van sarcastische poppen maak. In een kloosterkerk bezichtig ik archeologische vondsten, van de Iberiërs, de Kelten en de Romeinen. Achter Torre de Quart ligt een nieuw museum, het IVAM, dat gespecialiseerd is in moderne kunst. Ik vind er niets aan. Onder het museum liggen de fundamenten van de oude Moorse stadsmuur. Ernaast ligt de kunstenaarswijk, waar ik vergeefs aanbel bij het klooster El Carme. Ik kom er nog enkele keren terug (ook de volgende dag) en hoor dan pas dat de zaak maanden gesloten is vanwege renovatiewerkzaamheden.

Het Museum de Bellas Artes is mijn volgende richtpunt, het ligt aan de oever van de Turia. Op enkele mooie schilderijen na is het in mijn ogen niet echt de moeite waard. Het begint te regenen dat het giet. Desondanks ga ik te voet terug naar het hotel. 8s Avonds ga ik pollo, gebraden kip, eten in een nabij restaurant dat ik de vorige avond heb ontdekt.

Zijdebeurs (Valencia)

Een meesterwerk van de late gotiek en
een symbool van mediterrane handelsrijkdom

"Met tijd en geduld wordt het moerbeiblad een zijden gewaad."
Chinees spreekwoord

In de 15e en 16e eeuw was de Spaanse stad Valencia een van Europa's leidende centra van handel en cultuur en 'La Lonja' - zoals de Zijdebeurs vaak wordt genoemd - vormt een passend symbool van die gouden tijd van welvaart en voorspoed.

La Lonja de la Seda, de Zijdebeurs, omvat meerdere gebouwen, ontworpen als het middelpunt van het bloeiende handelsleven van de stad. Gezamenlijk vormen ze een meesterwerk van laatgotische architectuur met een sterk Spaans karakter. Aanvankelijk werd hier olie verhandeld voordat zijde het voornaamste artikel werd. De zijdehandelaren kwamen bijeen om zaken te doen in de Sala de Contratación, de schitterende zaal die het hart van het complex vormt. De enorme zaal pronkt met een magnifiek gewelfd plafond, dat wordt geschraagd door fraaie gedraaide zuilen van meer dan 16 meter hoog.

Een tweede belangrijk gebouw is de imposante gekanteelde toren, die aan een middeleeuws kasteel doet denken, waar soms kooplieden met schulden werden opgesloten. Het derde gebouw is de vleugel van het tribunaal. Hierin bevinden zich ruimten met prachtig versierde plafonds, die de ontmoetingsplaats vormden voor Spanjes eerste koopliedentribunaal. De kamers zijn gemeubileerd met stijlmeubelen om de sfeer van die veelbewogen tijden op te roepen. Bezoekers die de zomerhitte willen ontvluchten, kunnen de aangename, beschaduwde patiotuin opzoeken, compleet met sinaasappelbomen en een fontein.

De Zijdebeurs is een van de belangrijkste bezienswaardigheden van Valkencia's oude wijk. In 1996 kwam La Lonja de la Seda op de Werelderfgoedlijst van Unesco vanwege de uitzonderlijke waarde als voorbeeld van een seculier gebouw in de laatgotische bouwstijl dat op spectaculaire wijze de macht en de rijkdom illustreert van een van de grote mediterrane handelssteden.

DAG 6
Vandaag is het weer eens een dag van cultuur en historie. Ik bezoek een vijftal oude kerken en kloosters. In de kerk van Corpus Cristi woon ik toevallig een eredienst bij, vol devote lieden die uit volle borst meezongen. Misselijk van de wierook loop ik weer naar buiten. In een andere kerk is een bruiloftsmis, die ik eveneens voor een tijdje bijwoon. Ik richt mijn schreden oostwaarts waar verschillende paleizen liggen. Geen enkel daarvan kom ik binnen, omdat de meeste nu in gebruik zijn door de gemeentelijke overheid, politie of militairen. Stuk voor stuks hebben ze mooie patio's, vooral die van de Generalitad.

Verder bezoek ik het Museum van de Stad zelf (met aardige maquettes en historische bijzonderheden) en de Kathedraal die ik de eerst dag slechts oppervlakkig heb bekeken. Om 12 uur ben ik bij het Watertribunaal; het is net afgelopen, veel te vroeg dus. Veel volk is voor niets gekomen, waaronder ik dus. De Musea voor Keramiek en voor Paleontologie zijn dicht, dus ik spring op de bus richting Muziekpaleis. Rondslenteren in de tuinen en parken en het belendende stadsgedeelte met een mooie Mercado.

Opnieuw neem ik de bus, nu naar de haven El Grao. Daar is het volkomen uitgestorven. Ongestoord loop ik er over de boulevard. De restaurantjes zitten er wel vol, het is 3 uur en immers siësta! Ik blijf wat liggen zonnen en lezen. De pensionnetjes op de Malvarossa zijn in frisse kleuren geschilderd. Bus terug. Gebak eten. 's Avonds wil ik gaan Chinezen, maar dat restaurant gaat pas om negen uur open; voor mij veel te laat, dus het wordt weer een van de eenvoudige platos combinados.

DAG 7
Ik weet niet hoe het mogelijk is, maar ik heb me verslapen. Pas om 11 uur sta ik op. Ik heb het wekkertje niet gehoord, waarschijnlijk op mijn goede oor gelegen .... Ik reken uit hoeveel geld ik nog voor één dag nodig heb en wissel dat bij een bank. Ik betaal tot mijn verbazing bijna 10% kosten! Het Stierenvechtermuseum, ook op het programma, laat ik vallen. In het Ayuntamiento loop ik de mooie zalen af. El Cid staat er in de belangstelling. Verder documenten, vlaggen en vaandels, oude landkaarten, klassiek meubilair en een mooie, grote bibliotheek met veel oude banden.

De rest van de dag breng ik voornamelijk door in de Jardin Botanico, waar ik uren in het zonnetje zit te lezen. Voor het eerst studeer ik wat Russisch. Er staan nog maar weinig ‘flores’ in bloei, maar het is er netjes. De openbare toiletten zijn er smetteloos, moet je in Nederland (of waar dan ook elders) eens voor komen. Tegen vier uur zoek ik de turbulentie van de stad weer op. In een louche tent, vergelijkbaar met een berucht café in Roermond, vol ongure typen, eet ik bijzonder smakelijk voor erg weinig geld: boca jamon York y omeleta picante. 's Avonds zwerf ik door het Stationskwartier, hier liggen de allergoedkoopste kroegjes met een keur aan lekkere hapjes. Helaas had ik net al een plato combinado op.

In deze wijk liggen ook de spotgoedkope, maar meestal vuile hostals, habitaciones, residencias en pensiones. In totaal zo'n 350 heb ik ergens gelezen, vooral in deze wijk geconcentreerd. Ik reken alvast mijn hostal af bij de zenuwachtige eigenaar. Hij accepteert wel mijn Visa - kaart; ik zit dus in een van de betere accommodaties. Hoewel ik de volgende ochtend nog volop tijd heb, het vliegtuig vertrekt pas in de middaguren, pak ik toch mijn spullen alvast in. Het boek Het Aambeeldkoor, dat ik net heb uitgelezen, laat ik op de kamer liggen. Ook een bodempje whisky laat ik staan voor het kamermeisje. Met haar heb ik ‘s morgens een gesprek in het Engels gehad. Zij heeft in de jaren zeventig een tijd in Londen in een hotel gewerkt, vandaar dat zij geen probleem met die taal heeft. Ik laat voor haar een tientje fooi achter.

DAG 8
Om half tien op. Koffie drinken. Met een taxi naar het vliegveld, zo'n 10 kilometer buiten de stad. De tijd doden met lezen, tax free winkelen en koffie drinken. Vertrek om 15.15 uur, opnieuw met Air Littoral. Ik zit naast een 15 jarige knaap die in Benidorm is wezen golfen. Langdurig spreek ik met hem over allerlei toestanden op zijn school. Hij zit op 3 VWO in Ede. Om half zes komen we in Nederland aan. Half zeven NS. Om negen uur weer thuis.

De oude hoofdstad (660.000 inwoners) van het koninkrijk Valencia is nu provinciehoofdstad, zetel van een bisschop en een universiteit en is de op drie na grootste stad van Spanje; zij ligt niet ver van de Middellandse Zee in de vruchtbare Huerta de Valencia, aan de rechteroever van de Rio Turia, de Guadalaviar ('witte rivier') van de Arabieren.

De stad maakt met haar drukke straten en kerken met azulejos-koepels een typisch zuidelijke indruk; in de oudheid zei men al van Valencia dat het 'een op de aarde gevallen stuk hemel' was.- Het klimaat is zeer mild en overwegend droog. In de haven El Grao die 4 km ten oosten van het centrum ligt, worden vooral de producten uitgevoerd die de Huerta levert, zoals sinaasappelen, wijn, rozijnen, olie en rijst. Met de uitgestrekte buitenwijken is Valencia een moderne, wereldse stad.

GESCHIEDENIS. - Valencia is gesticht door de Grieken; daarna kwamen de Carthagers en in 200 v. Chr. de Romeinen, die haar de naam Valentia gaven; onder Augustus kwam de stad tot grote bloei. In 413 kwam zij in handen van de Westgoten, in 714 van de Moren, die haar Medlna-butarab ('stad van de vreugde') noemden. Na de val van het kalifaat van Cordoba werd Valencia in 1021 met de hele kuststreek een koninkrijk, dat in 1092 door de Almoraviden werd veroverd. De christenen namen haar toen in 1094 onder leiding van El Cid over, maar in 1102 kwam zij weer onder Moorse overheersing en werd onder Muhammed Ibn Sald de hoofdstad van een machtig Moors rijk. In 1238 werd zij ten slotte terugveroverd door Jacob I van Arag6n (Jaime el Conquistador).

BEZIENSWAARDIGHEDEN . - Het drukke verkeers- en uitgaanscentrum is de langgerekte Plaza del Caudillo, met een waterorgel, bloemenstalletjes, hotels, cafés en winkels. Aan de westzijde staat het Ayuntamienlo (stadhuis), ook wel Palacio Consistoria genoemd, met stadsbibliotheek en het Museo Historico Municipal, schilderijen, waardevolle boekenverzameling; een zaal is gewijd aan de 'Taula de Cambis'-, één van de vroegste bankinstellingen van Spanje, uit 1407; op de benedenverdieping de keramiekverzameling en archeologische voorwerpen. Met name Paterna en Manises-aardewerk is goed en representatief vertegenwoordigd, vooral de stukken die uit opgegraven ovens stammen. Op de begane grond is ook een VVV - kantoor. Niet ver ten zuiden daarvan, aan de brede ringweg, het Estacion del Norte, en de Plaza de Tores met 18000 plaatsen, een van de grootste arena's van Spanje, waaraan een interessant Museo Taurino (Stieregevechtmuseum) verbonden is. Iets naar het westen een 17de-eeuws jezuïetencollege Instituto Luis Vives, met een barokkoepel uit 1721; verder de gerestaureerde San Agustin met schilderijen van Ribera.

San Miguel de los Reyesklooster (Valencia)

Centrum van religieuze en culturele kennis

Alleen al de ligging verleent dit magnifieke complex een mysterieuze uitstraling. Het lijkt bijna verstopt aan de rand van Valencia, naast de Latijns-Amerikaanse wijk, met uitzicht op een groot, rustig plein dat doet vermoeden hoe belangrijk het klooster ooit was.

Het is bijna onmogelijk niet onder de indruk te raken van de statige renaissancefaçade van het klooster met een enorme, door zuilen gesierde ingang, geflankeerd door twee gekanteelde torens en nu geaccentueerd door reusachtige palmbomen. Het klooster werd gebouwd door de grote bouwmeester Alonso de Covarrubias, een van de eerste Spaanse architecten die de overstap maakten van de gotiek naar de elegante Italiaanse renaissance. Dit kloostercomplex werd oorspronkelijk gesticht voor de religieuze Hieronymieten die nauwe banden hadden met de adel en het koningshuis.

San Miguel de Los Reyes, gebouwd op de plek van een 14e-eeuws klooster, werd ontworpen als een belangrijk centrum van religieuze en culturele kennis. Achter de indrukwekkende façade liggen een fraaie 17e-eeuwse kerk — bekroond door een koepel en gesierd met veelkleurig steenwerk en een 18e-eeuws altaar — plus een noord- en een zuidvleugel. De oudere zuidvleugel, met een kloostergang bestaande uit twee galerijen van bogen boven elkaar, is een voorbeeld van de Valenciaanse renaissancestijl. Er waren ook leeszalen en een bibliotheek met een prachtige collectie. Nu huisvest het klooster een bibliotheek.

"San Miguel de los Reyes' verleden omvatte ook het huisvesten van Franco's politieke gevangenen,"
Fiona Dunlop, journaliste

Aan de noordpunt van de Plaza del Caudillo kruist men bij een hoog warenhuis de Calle San Vincente, de in het noorden zeer drukke hoofdstraat van de stad. Van de bovengenoemde kruising gaat men schuin links de moderne Calle Maria Cristina in naar de drukke, langgerekte Plaza del Mercado (ondergrondse garage), waar vroeger toernooien en feesten plaatsvonden. Links de Mercado Central (centrale markt) uit 1928, in azulejosstijl uitgevoerd, met ca. 1300 stallen. Vlakbij staat de kerk Los Santos Juanes (1368), met mooie façade en plafondschildering van A. Palomino, beide van ca. 1700. Aan de noordkant van het plein de Lonja de la Seda (Zijdebeurs), een prachtig laatgotisch gebouw van Pedro Compte en Juan de Iborra, met schitterende portalen en fraai gedecoreerde vensters, evenals mooie waterspuwers (gargolas); op de gevel het wapenschild van Aragon; de beurszaal heeft een mooi sterrengewelf, gedragen door spiraalvormige zuilen; vanuit de zaal kan men de toren beklimmen (144 treden). In een kamer op de bovenverdieping is het Artesonadoplafond uit 1427 te bewonderen, van Juan Llobet en Andrés Tanon. - Ten noorden van de Plaza del Mercado staat de San Nicolas, op de plaats van een voormalige moskee, met interessante fresco's en schilderijen. De Calle de San Vicente komt in het noorden uit bij de Plaza de la Reina, het middelpunt van de oude stad, dat gerenoveerd is. Links de kerk Santa Catalina, een gotisch gebouw met rijk versierde zeshoekige klokkentoren.

Ten noorden van het plein de kathedraal (La Seo), een imposante, van buiten overwegend gotische kerk, die tussen 1262 en 1482 werd gebouwd op de plaats van een moskee; barokfaçade. Er gaan de laatste jaren stem men op de oorspronkelijke gotische façade weer te voorschijn te halen. Thans is er een neo-barokgevel uit de 19de eeuw. Op de zuidwestelijke hoek van de kerk de onvoltooide, 68 m hoge klokkentoren Torre del Miguelete (of Micalet), met de gelijknamige waterklok, waarmee vroeger de irrigatie van de Huerta werd geregeld; vanaf het uitkijkplatform (50 m, 207 treden; ingang vanaf de linker dwarsbeuk) prachtig uitzicht. Bij de oostelijke dwarsbeuk de Romaanse Puerta del Palau, bij de westelijke de met beelden versierde, gotische Puerta de los Apostoles, waarboven zich een roosvenster bevindt uit de 14de eeuw.

In het INTERIEUR van de kerk (98 m lang), dat in de 18de eeuw volledig werd vernieuwd, zijn talrijke kostbare schilderijen te zien, o.a. van Goya en Palomino. - Mooi koorgestoelte (16de eeuw). Boven de viering een imposante, achthoekige koepel (cimborio). - In de Capllla Mayor een schitterend hoogaltaar uit de 15de eeuw, met interessante vleugelschilderijen uit 1509, gemaakt door twee leerlingen van Leonardo. - In de Sala Capitular, die vroeger als studeerkamer dienst deed (voltooid 1482), een waardevolle schilderijenverzameling, o.a. met werken van vroege Valenciaanse meesters en van Ribera en Macip. - Via de rechter dwarsbeuk komt men in de Capllla del Santo Callz, de oude kapittelzaal uit 1369 met sterrengewelf; in de kapel bevindt zich de met robijnen en parels afgezene Santo Caliz (heilige kelk), die de kelk van het Laatste Avondmaal zou zijn en tot de 15de eeuw in het klooster San Juan de la Pena in de Pyreneeën bewaard werd. - In het kathedraalmuseum schilderijen van Zurbaran, Goya e.a.

Aan de noordzijde van de kathedraal de Capilla de Nuestra Señora de los Desamparados ('de daklozen'), die met een boog met de kathedraal is verbonden (1667); bij het hoofdaltaar een gebeeldhouwd Mariabeeld uit 1416, de veelaanbeden 'Sagrada Imagen', beschermheilige van Valencia. - Ten noordoosten van de kapel, in het voormalige graanpakhuis Almudin, het Museo Paleontoloqico met een verzameling resten van prehistorische dieren uit Zuid-Amerika.

Ten noordwesten van de kathedraal staat in de Calle de Caballeros het Palacio de la Generalidad (Audiencia), het voormalige huis van afgevaardigden van het koninkrijk Valencia, gebouwd tussen 1510 en 1579; het stadsparlement werd door Filips V in 1707 afgeschaft, teken van absoluut koningsschap in Spanje; nu Diputacion Provincial (Provinciehuis); op de 1ste etage de Salon de Cortes (vergaderzaal) en de Sala Dorada, met prachtig houten Artesonado-plafond. Achter het paleis, op de Plaza Manises, het Prehistorisch museum.

Aan de noordkant van de binnenstad rijzen de Torres de Serranos op. de torens van de noordelijke stadspoort, in 1398 gebouwd op Romeinse fundamenten, in 1930 gerestaureerd; vanaf de torens mooi uitzicht. Ten noorden van de poort loopt de Puente de Serranos over de meestal droge Rio Turia; aan de overkant van de rivier de kerk Santa Monica.

De Calle de Caballeros gaat over in de Calle de Quart met de Torres de Quart (ook 'Puerta de Cuarte' genoemd), een bouwwerk dat lijkt op de Serrano-poort (1440-90 gebouwd). Hiervandaan verder over de ringweg naar de naburige Jardin Botanico, de Botanische tuin met duizenden plantensoorten; subtropische flora, zoals de Polygala grandiflora en speciosa, met prachtige violette bloemen (maart).

Ten zuiden van de Plaza de la Reina in de Calle San Vicente, staat de gotische kerk San Martin (1372), met bronzen ruiterstandbeeld van San Martin boven het portaal. Oostelijk hiervan het imposante Palacio del Marquos de Dos Aguas uit de 18de eeuw, met een rijk met beelden versierd albasten portaal van Ignacio Vergara; hierin het Museo Nacional de CerSmica, het eerste keramiekmuseum van Spanje, met een volkskunstverzameling van meer dan 5000 aardewerken voorwerpen, voornamelijk uit Valencia en omgeving (azulejos, faience, ook moderne werken van bijv. Picasso). - Ten zuiden van het paleis de kerk San Andrés, gebouwd in 1686 met talrijke schilderijen, evenals handbeschilderde azulejos uit Manises. - Van de kerk komt men in oostelijke richting bij het Colegio del Patriarca, een renaissancegebouw dat tussen 1586 en 1610 gebouwd werd voor Juan de Riberia, aartsbisschop en onderkoning van Valencia; de hof is met arcaden omgeven. In de Capilla de la Concepcion Vlaamse wandtapijten uit de 16de eeuw; op de eerste verdieping de woning van de rector met een waardevolle collectie oude meesters (o.a. Dierick Bouts, van der Weyden, Ribalta, El Greco); verder prachtige Brusselse tapijten. Aan de zuidkant van het gebouw de kerk Corpus Cristi (1586), bij het hoofdaltaar een 'Laatste Avondmaal' van Ribalta (1606). Zeer indrukwekkend is het zingen van het miserere, elke vrijdag tegen 10 uur, waarbij het altaarstuk van Ribalta verdwijnt en achter een gordijn dat plotseling openscheurt, een houten crucifix verschijnt. Zuidelijk tegenover het Colegio ligt de universiteit, opgericht in 1830 met waardevolle bibliotheek, die ca. 87.000 boeken bevat, waaronder talrijke incunabelen en handschriften.

VALENCIA

Kathedraal van Valencia

Zijdebeurs (Valencia)

San Miguel de los Reyesklooster (Valencia)

ONZE ANDERE REISVERSLAGEN