OVERSTEEK
NAAR URUGUAY
NOG MEER INFO URUGUAY / MONTEVIDEO / URUGUAY RIVIER
|
|
|
Skyline Buenos Aires in de mistHet schip is niet zo erg groot , maar wel luxueus. Veel Argentijnen varen er mee op en af naar Montevideo, alleen maar om grote hoeveelheden tax free artikelen in te kunnen slaan. Vandaag is het niet druk, de passagiersruimte is maar voor de helft gevuld. Als hij eindelijk vertrekt, een half uur te laat, ploegt hij zich letterlijk een weg door de woelige wateren van de Rio de la Plata. Het weer is niet al te best, we zien de skyline de stad B.A. in een wazige mist langzaam verdwijnen. Binnen tweeëneenhalf uur hebben we de tweehonderd kilometer die B.A. van zijn veel kleinere tegenvoeter Montevideo scheidt overbrugd. En dat zonder roken, want dat is overal verboden. Onderweg is niets te zien dan een grijze deken van mist. |
|
Rio de la Plata
Als we in Uruguay aanleggen regent het
pijpenstelen. Ook hier laat de douane ons ongemoeid passeren. We wachten een
hele tijd tot de regen is opgehoord, ondertussen koop ik noodgedwongen twee
Samsonite regenjassen voor dertig gulden per stuk. Er zijn geen taxi’s voor
handen, dus we trekken ons nieuwste aankoop aan en lopen de stad in.We willen
geld wisselen in een onooglijk kantoortje, maar daar verwijzen ze ons naar een
groter kantoor. Door de zwaar vervuilde oude straatjes van koloniaal
Montevideo zoeken we in het begin vergeefs. Daarom besluiten we het maar bij
een reguliere bank te proberen. Daar krijgt Clim mot; hij heeft de cheques al
ondertekend als de juffrouw achter de balie ineens weigert ze te wisselen. Hij
laat het daarbij niet zitten en trapt een rel, waarna een jonge beambte, die
gelukkig wél Engels spreekt, te hulp schiet. Hij is heel gedienstig en brengt
ons persoonlijk door de regen naar het grote wisselkantoor Gales, juist dat
kantoor waarnaar we
eigenlijk op zoek waren. Probleemloos worden we daar geholpen. |
|
Smeedijzeren liftkooiVoort gaat het door de regen, tot we nabij de Plaza Constitucion een kamer vinden bij Hotel Reina. We betalen er dertig gulden per persoon zonder ontbijt. In een oude, smeedijzeren liftkooi bereiken we onze etage. We nemen een hete douche, slapen een beetje en gaan de stad verkennen. Het valt bitter tegen. In de hoofdstraat is het weliswaar druk met flanerende mensen, maar daarbuiten overheerst duisternis. Het is guur weer en er staat hier aan zee een sterke wind. Toerisme is hier in onze ogen nauwelijks. We zitten in de buurt van de vijf belangrijkste pleinen van de stad, allemaal opgesierd met belachelijk overdreven monumenten. In sommige duistere straatjes bepalen vagebonden en zwerfhonden het beeld. Nee, we zijn weinig gecharmeerd van deze stad, die in de folders veel positiever beschreven wordt.Vooral buiten het moderne centrum en in de koloniale stad ziet alles er nogal verpauperd uit. |
|
|
|
|
CLIM IS EEN HARTSTOCHTELIJK MUNTENVERZAMELAAR
...
|
Spek en eieren in Grand Café
We vinden een aardig grand café net om de hoek om te
ontbijten. American style, dat spreekt vanzelf, met veel spek en eieren. Dat
staat hier niet standaard op de menukaart, dus steeds opnieuw moeten we ons
beste Spaans van stal halen om de obers duidelijk te maken wat we precies
wensen te gebruiken. Over een overmaat aan cholesterol maken we ons niet
druk.Op vakantie staan we altijd vroeg op en zijn we fysiek veel meer in touw
dan tijdens onze dagelijkse werkzaamheden op school. Vandaar dat we dan een
goede bodem nodig hebben om de dag door te komen. Meestal is na zijn copieus
ontbijt de lunch iets minder aangekleed; ja, soms schiet hij er zelfs bij in.
 |
 |
Trieste historische binnenstad in verval
We lopen langs de kust, we moeten gebogen tegen de straffe wind optornen. Maar goed dat we onze shawls bij ons hebben. Dreigende wolkenmassa’s worden over de stad heen gejaagd. Regen blijft gelukkig uit. We dolen wat rond tussen de trieste koloniale gebouwen en komen zo uit bij de Mercado. Dit is de vismarkt, die uitgebouwd is tot een centrum van vis– en vleesrestaurants. De vuren branden al en het vlees ligt te sudderen op de zwartgeblakerde asado-grills. We zijn de enige potentiële klanten bij deze parilla’s, maar honger hebben we nog niet. Wel drinken we koffie in een marktcafé, waar het glaasje water dat erbij geserveerd wordt echt als slootwater smaakt. Volgens Clim komt het regelrecht uit de met olie vervuilde haven.
|
|
We gaan verder met onze willekeurige wandeling door Montevideo, we
laten ons meer leiden door ingevingen dan door onze Lonely Planet Reisgids. Zo
vinden we een aantal kleine musea op onze weg, waarvan er helaas drie gesloten
zijn. De reden daarvoor kan men niet uitleggen. Ze zijn allemaal in oude
herenhuizen gevestigd, wat hen een aparte sfeer verleent. In het Museo
Romantico worden we wel toegelaten, maar daar zit een tweetal suppoosten
ons hinderlijk op de hielen, net alsof ze ons niet vertrouwen. We blijven er
dus niet lang. In de buurt
waar we nu zitten bevinden zich ook vele banken, waaronder onze eigen
onvolprezen ABN-AMRO en ING-bank. Vergeleken met de
lokale banken huizen ze in tamelijk bescheiden panden, maar uiterlijk zegt
niet alles op dit gebied. Nederlanders zijn niet zo onder de indruk van
uiterlijke schijn en vertoon van welstand. Onderweg eten we gebraden kippenpoot met tallerines (een
Italiaans deegsliertengerecht dat hier erg populair is) in een volkscafé. Ook
de kathedraal bezoeken we. Terwijl Clim het interieur bekijkt, worden er
cantates van Bach gespeeld. Dat heeft wel wat. |
Oud gouverneurshuis (Montevideo)Gebouwd als politiek hoofdkwartier nadat Uruguay onafhankelijkheid werd Montevideo ligt aan een natuurlijke haven van de Rio de Plata, tegenover het Argentijnse Buenos Aires, dat op de andere oever gelegen is. Eeuwenlang vocht het kleine gebied dat later Uruguay zou worden voor onafhankelijkheid van Argentinië, Brazilië, Spanje en Portugal. In 1828 kreeg Uruguay officieel vorm. De problemen waren echter nog niet voorbij. Tussen 1843 en 1852 raakte het land verwikkeld in een oorlog, die leidde tot het verwoestende beleg van Montevideo. Twintig jaar later, toen Uruguay zelfbestuur had, verrees het crèmekleurige gouverneurshuis dat meer dan dertig jaar lang het politieke hart van de Uruguay was. Sinds 1905 heet het Palacio Estevez en wordt het voornamelijk voor ceremoniële doeleinden gebruikt. De Amerikaanse president Hoover schreef geschiedenis toen hij in 1928 Uruguay bezocht en door president Campistegui in Palacio Estevez werd ontvangen. Het gebouw huisvest nu het presidentieel museum. Het Plaza Independencia, het plein waaraan Palacio Estevez staat, weerspiegelt de Uruguayaanse geschiedenis: naast het voormalige gouverneurshuis staat Palacio Salvo, een twintig verdiepingen tellende toren uit de jaren ‘20 van de vorige eeuw, die destijds het hoogste gebouw in Zuid-Amerika was. Vlakbij vindt u het oude art-deco hotel Victoria, dat nu een kerk is, en het Solis Theater, dat is genoemd naar de Spaanse veroveraar Juan Diaz Solis, die in 1516 naar Uruguay kwam. Midden op het plein staat een ruiterbeeld van generaal Jose Artigas; eronder bevindt zich zijn mausoleum. De in Argentinië geboren Artigas was de held van de Uruguayaanse onafhankelijkheidstrijd en een van de grondleggers van Zuid-Amerika. Hij geloofde in democratie, ook voor de inheemse bevolking. Hij werd uit zijn geboorteland en Uruguay verdreven en stierf als banneling in Paraguay. |
PLAZA
DE
LA
INDEPENDENCIA
Mausoleum José de Artigas
Ikzelf neem plaats op een bank en val zowat direct in
slaap. In een vijfsterrenhotel rusten we in de lounge uit, bijkomend van de
kou. Al haken slaand door dit stadsgedeelte komen we uiteindelijk weer terecht
bij ons uitgangspunt, het indrukwekkende Plaza de la Independencia. Het is wel
de hele dag droog gebleven. Het plein is het belangrijkste van de stad.
Middenin ligt het mausoleum van de stichter (en bevrijder) van het vaderland,
José de Artigas. Je kunt hem vergelijken met figuren als San Martin en
Belgrano in Argentinië en met Bolivar in de rest van dit continent, die zijn
ook alomtegenwoordig. Het beeld op het ondergrondse bouwwerk is 17 meter hoog.
Normaal staat er een wachtpost, maar die missen we nu. Het moderne centrumHet plein zelf is natuurlijk al veel ouder, getuige het enige restant uit de koloniale tijd, namelijk het vervallen stadspoortje dat er nog in ere wordt gehouden (in 1833 verwoest door een Argentijnse caudillo). Het neobarok Palacio Salvo domineert met zijn hoogte de andere gebouwen. Het is geen echt paleis geweest, maar eigendom van een rijke baron die het in 1927 liet bouwen. Het was toen het hoogste gebouw in heel Zuid-Amerika. In het centrum is het nu nog steeds het hoogste. Een ouder, echt paleis is het Palacio Estevez dat uit de achttiende eeuw stamt. Vlak in de buurt ligt nog een achtenswaardig theater, het Teatro Solis, dat net in de steigers staat als wij er zijn. Als we ervoor staan waaien we bijna compleet weg, zo ruig gaat de wind te keer hier.Aan de andere kant van ons hotel ligt het Plaza de Constitucion, met het Cabildo en de kathedraal. Een paar lelijke moderne gebouwen ontsieren het plein, dat een historisch karakter heeft. |
|
De beeldengroep La Chariotta
Op zaterdagmorgen bezoeken we de volgende dag lopen
we zeker een uur naar het noorden, totdat we bij een verkeersplein uitkomen
dat las Cruses heet en een modern ondergronds winkelcentrum heeft. Van hieruit
waaieren de hoofdwegen naar alle
kanten uit. Logisch dat hier het centrale busstation ligt, dat bestemmingen
naar geheel Uruguay verzorgt. We reserveren hier twee enkeltjes met Salto, een
stad aan de Argentijnse grens. Daar willen we Argentinië weer in om over land
naar Paraguay te reizen. Een stuk verderop langs de verkeershoofd-slagader
Avenida de Italia ligt een park met een aardige beeldengroep, La Chariotte
genaamd. Het is een eerbetoon aan de pioniers (in Zuid-Afrika de Voortrekkers…)
die met ossenkarren de pampa’s ontsloten. Het kan niet missen, maar juist
daar wil Clim weer op de foto. |
|
| NAAR BOVEN
|
FOTOCOLLAGE MONTEVIDEO
(Klik op de miniatuur voor een vergroting)
RONDOM
MONTEVIDEO
CASTILLO DE CERRO
Met bus buitenwijken verkennen
Vervolgens stappen we op een streekbus en laten ons
naar het eindpunt rijden. Onderweg zien we heel wat van de voorsteden, onder
andere het massieve paleis van Justitie. We komen uit aan de noordkant van de
baai, van waaruit we een mooi uitzicht op het centrum van de stad aan de
overkant van de baai hebben. We maken een korte wandeling langs het strand,
maar dat is naar onze smaak te veel vervuild. Aan het onderhoud van de huizen,
de autowrakken langs de straten, de opgebroken trottoirs en de kleding van de
mensen te zien moeten we hier in een achterbuurt zitten.
Op een heuvel ligt het Castillo de Cerro, maar
om dat te bezoeken moeten we te ver omlopen. We drinken een biertje in een
volkskroeg waar ongure typen zitten te kaarten. Op de terugweg nemen we een
andere route, via het stadsdeel Adriana,
zodat we nog meer indrukken van de buitenwijken krijgen. Het kaartje
kost een gulden vijftig en de rit duurt bijna een uur. Montevideo is een
miljoenenstad en bestaat overwegend uit laagbouw, dus de afstanden zijn groot
hier.
|
|
De centrale pleinen in de Latijns - Amerikaanse landen zijn meestal heel gezellig. Het zijn doorgaans de echte, oude centra van de koloniale steden. Vaak heten ze Plaza de Armas of zijn ze genoemd naar de nationale held. Na de siësta en in de avondschemering worden de pleinen overstroomd door flanerende bewoners. |
OP
WEG NAAR
SALTO
Eindelijk zien we zon!
Vandaag was het wat minder bewolkt, af en toe brak
zelfs het zonnetje door! Nu zitten we weer op onze donkere kamer, die uitziet
op het noorden. Binnen een uur na zonsondergang liggen we te rillen van de
kou. Gelukkig worden de gietijzeren radiatoren uit de jaren vijftig tegen onze
verwachting toch nog warm.We eten in een overvolle pizzeria, waarna we
relatief lang op zoek zijn naar een kiosk om bier in te slaan. Morgenochtend
hebben we zeeën van tijd voor we ons bij de busterminal moeten melden.
Afscheid met tumultWe bezoeken dan een rommelmarkt op een plein in de buurt. We zijn een van de eersten. En zowaar, Clim tikt er bij een Joodse antiekhandelaar enkele munten op de kop. Hij kan met Amerikaanse dollars betalen. De rekening van het hotel voldoen we met de credit card van Clim, wat nog heel wat voeten in aarde had. De exercitie duurt misschien wel een kwartier. Als we weggaan slaat de voordeur van ons “appartement” door de tocht onverwacht dicht, terwijl de sleutel nog binnenligt. Paniek is het gevolg, maar een behulpzaam kamermeisje handelt de zaak netjes af. De mensen in dit land zijn best vriendelijk, maar houden zich meestal wel op een afstand, net alsof ze een minderwaardigheids - complex bezitten.Met een taxi bereiken we de busterminal, die ons qua opzet en efficiency doet denken aan de busstations in Mexico.Er heerst een gezellige drukte die ons wel bevalt. We nemen als lunch enkele empanadas en pakken er en passant pook een aantal als mondvoorraad voor onderweg mee. Licht glooiend landschapPrecies om 13.00 uur vertrekken. We zitten comfortabel. Wel een uur lang rijden we door de buitenwijken van de stad. Daarna gaat de reis langs de kust tot aan het oude stadje Colonia, waar veel veerboten uit Argentinië aankomen. De stranden van Uruguay zijn fameus en worden door welgestelde Argentino’s bezocht. Er liggen prachtig vormgegeven hotels, maar daar zien we weinig van. Over eindeloze wegen rijden we, door een licht glooiend landschap met verre einders. Er wordt extensieve veeteelt gedreven, met hier en daar stukjes akkerbouw. De dorpjes waar we doorheen razen hebben niet veel op de kous. Wel hebben de bewoners allemaal een aardige tuin met een barbecueplaats erbij. Het vee loopt er nog los rond over het erf. |
|
| NAAR BOVEN | |
SALTO,
STADJE AAN
DE RIVIER
|
|
Geografisch begin van de pampa's
Een echt spectaculaire rit is het allerminst. Af en
toe zien we silhouetten van vee of van gaucho’s tegen de horizon afsteken.
We komen door een gebied waar een stuwdam voor uitgestrekte overstromingen
heeft gezorgd. In de drogere
streken worden grote kudden schapen gehouden. We stoppen niet onderweg,
daarvoor is de afstand te klein, slechts 300 kilometer. Die leggen we in zes
uur rijden af, geen topsnelheid, maar sneller dan in de meeste verre landen.
Op zondag rijden geen bussen
Het is al duister als we het modern vormgegeven
busstationnetje binnenstappen. We
willen hier niet zo lang blijven en reserveren daarom alvast onze volgende bus
naar Argentinië.Het meisje aan de balie van een van de vele busmaatschappijen
in deze landen spreekt waarachtig Engels en nog goed ook. Ze vertelt ons dat
er op zondag geen bussen de rivier over gaan. We zijn genoodzaakt om te
overnachten en tegen de avond de volgende dag de Uruguay-rivier met een pont
naar de zusterstad Concordia over te steken. Van daaruit vertrekken we dan per
bus naar Corrientes en Resistencia. Dit zijn twee grotere steden in het
Tweestromenland, hier ook wel eens heel bijbels Mesopotamië genoemd. We
charteren een taxi en laten ons naar het centrum brengen. Bij het tweede hotel
waar ik informeer is plaats, dus daar trekken we voor een nachtje in. Goede
kwaliteit trouwens, deze kamer! |
|
SALTO:
AANGENAME
VERRASSING |
|
Paraderen van de jeugd
Die avond nemen we met stijgende verbazing de
welvaart van dit stadje met eigen ogen waar. Je kunt het qua omvang,
inwonertal en ligging vergelijken met Venlo. Alles ziet er even netjes en
verzorgd uit. Het eigenlijke centrum ligt tussen twee ruime pleinen met goed
onderhouden monumentale gebouwen zoals kerken, theaters en hotels. Ook hier
liggen vestigingen van ING en ABN-AMRO. In de hoofdstraten is het redelijk
druk, vooral jeugdig volk loopt er te paraderen. Op een zaterdagavond is hier
blijkbaar geen andere vorm van vertier. Jammer genoeg zijn er niet veel
restaurants (toch een teken van minder welvaart?) en we behelpen ons met
stukken panpizza bij een Italiaan. We worden geacht die met de hand te eten,
maar Clim wil er perse bestek bij hebben. Op de kamer bekijken we op de tv de
volleybalwedstrijd Italië - Cuba, is het nu de finale of niet?
Een vredige zondagochtend
De hele dag hangt er een vredige rust en stilte in
het stadje. Het is zondag en de meeste mensen, ook mannen en jongeren, zijn in
de ochtenduren naar de kerk geweest. Waarschijnlijk zitten ze allemaal thuis
met hun gezinnen en familie. Wij maken er een relaxt wandeldagje van,
voornamelijk langs de boorden van de brede rivier. Vanaf de begroeide hoge
oevers van die Uruguay - stroom zien we aan de overkant de tweelingstad Concordia
liggen, daar gaan we vanavond naar toe. Even verder naar het noorden (10 km)
ligt een dam met een uitgestrekt stuwmeer, maar dat bezoeken we maar niet. In
de buitenwijken lopen paarden los rond in de straat te scharrelen, angstvallig
blijft het veulentje bij de merrie. De
weinige mensen die we tegenkomen laten hun hond uit. |
|
 |
 |
Finale Copa de America de Futbol
We lunchen aan de straat; vette, pittige worsten die op de asado-manier worden klaargemaakt. In de belendende tuinen lopen grote honden en makke schapen rond. Het is heerlijk weer. Eigenlijk is dit de eerste dag dat we voluit van de zon kunnen genieten. Gisteren was het ook al zonnig, maar toen hebben we bijna de hele dag in de bus gezeten. We maken foto’s van enkele ‘vintage cars’ (bij ons: ‘old timers’), die lopen hier nog zat rond. Het lijkt wat dat betreft Cuba wel…. Uren liggen we nog te niksen op de beide pleinen van de stad. In een grand café drinken we zonder haast koffie. Na drie uur is het gedaan met de relatieve rust. Uit alle hoeken en gaten van de stad duiken mensen op. De straten raken verstopt met auto’s die schijnbaar doelloos rondjes rijden. Niet veel later komen we er achter dat om zes uur de finale en tevens derby Brazilië - Uruguay van de Copa de America de Futbol begint. Velen hebben daar reikhalzend naar uitgezien. We zien vlaggen in het straatbeeld verschijnen en voetbalsupporters die strijdlustige nationalistische liederen zingen.Het wordt tijd om onze tassen bij het hotel op te halen en naar de haven te lopen.
BREDE
STROMEN
IN MESOPOTAMIË
Mot met de schipperWe komen daar veel te vroeg aan; de kades zijn volkomen verlaten. Een half uur voor afvaart verschijnen er enkele haveloos geklede douaniers die lusteloos onze passen afstempelen. Ondertussen kunnen we er gelukkig wel genieten van een fraaie zonsondergang over de rivier. Op de kaden staan verroeste kranen van Belgisch fabrikaat: Nivelles (Nijvel) 1926. Ik krijg ruzie met de moddervette schipper van de veerboot, type woonwagen - bewoner, die ons nog niet op zijn vaartuig wil toelaten. Precies om zes uur opent hij het hek, waardoor de inmiddels toegestroomde passagiers zich moeten verdringen om een plaatsje te bemachtigen. En dat is dus precies wat ik wilde vermijden; “Wie het eerst komt, die het eerst maalt,” is een grondregel die in de ogen van dit volk geen genade kan vinden. Clim mengt zich niet in het conflict en maakt foto’s van de opvarenden. De hele overtocht duurt bijna een half uur, we steken wel schuin over. De ambtenaren van de grenscontrole aan Argentijnse kant in Concordia zijn opvallend vriendelijk, zeker als ze horen dat we Nederlanders zijn. In een kroeg, meer een verlichte schuur met diverse stoelen en tafels in verschillende maten, maken we de afloop mee van de voetbalmatch. |
|
Tijd doden in Corrientes
Het wordt een glansrijke overwinning voor de
technisch briljant spelende Brazilianen; ze geven Uruguay, dat bij vlagen hard
en zelfs vals speelt, met 3-0 voor de broek. De Argentijnse kroegbaas is op de
hand van zijn buren; niet zo vreemd want Brazilië heeft zijn land Argentinië
vroegtijdig uit het toernooi geknikkerd. Om elf uur vertrekt onze aansluitende
bus naar Corrientes, we hebben dus nog genoeg tijd om iets van deze tuinstad
te bekijken. In het duister is dat echter minder aantrekkelijk, dus we zoeken
alvast het busstation op, eten daar en wachten op wat er komen gaat. Brede rivieren bij Resistencia
In het donker krijgen we daar echter niet veel van
mee. Mooi op tijd, zeven uur ‘s morgens, komen we aan in Corrientes. (Dit is
trouwens de enige stad in Argentinië waar men op zijn Braziliaans karnaval
viert.) Probleem is om daar weer weg te komen. Met de taxi naar het aan de
andere kant van de rivier gelegen Resistencia (de stad van de standbeelden)?
Maar dat is wel 30 kilometer verderop, te duur dus. We hebben geluk dat we met
een doorgaande bus mee kunnen. De
Parana is hier zeker twee kilometer breed. In Resistencia zitten we opnieuw
voor uren vast op het busstation. Pas om drie uur kunnen we weg naar Paraguay.
Het station ligt ver uit het centrum, dat nodigt niet uit om de stad te gaan
bezichtigen. Bovendien is het hier weer bitter koud geworden. Uren zitten we
op banken en in tochtige wachtkamers de tijd te doden met puzzelen en
lezen. |
|
BUSRIT
NAAR PARAGUAY
Meer mate - drinkers
Om drie uur verlaten we de terminal van Resistencia.
We zitten hier duidelijk op het platteland, ook al zijn dit steden van 200.000
inwoners of meer. De bevolking is boerser, vaak drinken ze op straat mate.
Mate is een soort kruidenthee die het volk in de punt van Zuid-Amerika te pas
en te onpas drinkt. Ze zijn er letterlijk aan verslaafd. Ze drinken de thee
uit een kleine kalebas, een potje met een gat er in. Door dat gat steken ze
een soort pipet, een zuigstokje. Vaak is die kalebas kunstig versierd met
koper– of zilverbeslag.In bussen gaat de mate wel eens rond, zoals vroeger
onder de hippies de joint. Het is een soort verbroederingsritueel. We hebben
hem ook eens geproefd. Het smaakt
bitter. Mij bevalt het wel, maar Clim vindt er niets aan.
 |
 |
Plaza de Armas in Salto |
Clim bij de brede Parana - rivier |
Hulpvaardige busstewardess
We zien nu veel meer van de omgeving, maar allengs
wordt die kale troosteloosheid van moerassen, stoffige struiken en zompige
grasvlakten naargeestig. Pas achter het stadje Formosa,bij
de Argentijns-Paraguayse grens, komt er weer leven in de
brouwerij. We zijn benieuwd of we door de douaniers getild worden. Maar dat
valt allemaal nogal mee. Op de bus zit ook een soort stewardess. Deze zorgt er
voor dat alles in goede banen wordt geleid. Ze wijst ons de loketten aan en
let er op dat alles volgens de regels verloopt. Toch zie ik nog kans bij een
zwartwisselaar vijftig dollar om te zetten in de lokale munt, de guarani. Dit
is tevens de naam van de dominante Indianenstam en de meest gesproken taal in
Paraguay. De officiële taal is het Spaans (of Castilliaans zoals ze hier
zeggen). Na die aangename ervaring bij de grens moeten we nog een rijden om in
de hoofdstad Asunción te geraken. We zien de skyline van de stad aan de
overkant van de Paraguay-rivier weliswaar liggen, maar we moeten eerst de
nieuwe hangbrug over die ten noorden van de stad ligt. Het is weer helemaal
duister als we in de grote terminal van Asunción aankomen en daar houden we
helemaal niet van. Je kunt je dan zo moeilijk oriënteren.
Links naar de volgende onderwerpen op deze pagina... |
|
Buquebus
- Rio de la Plata
- Mercosur
- Hotel Reina
- Clim en munten
- Mercado
- |
|
Ga verder naar de pagina:
Ga naar de Homepage:
|
Uruguay ligt aan de zuid- oostkust van het Zuid¬ - Amerikaanse
continent en wordt in het noorden begrensd door Brazilië en in het westen door
Argentinië. In het zuiden geeft de wijde Rio de la Plata toegang tot de
Atlantische Oceaan. Geologisch gezien vormt dit kleine Spaanstalige land de
overgang tussen twee grote gebieden: de Braziliaanse hoogvlakte en de
Argentijnse Pampa. Het hoofdzakelijk vlakke land bestaat uit een aantal
onderling verschillende zones. Langs de Atlantische kust en de Rio de la Plata
ligt een duinenrij tussen de ria's en talrijke lagunes. Het midden van Uruguay
bestaat uit granietachtige heuvelrijen, de cuchillas, die een afscheiding vormen
tussen de golvende vlakten en zich uitstrekken van Montevideo tot aan de
Braziliaanse grens. Het platteland is uiterst vruchtbaar dankzij het vochtige
zeeklimaat en de talrijke rivieren en het leent zich uitstekend voor de
veeteelt. Evenals Nederland is Uruguay een bosarm gebied, met uitzondering van
de boomrijke rivieroevers en de palmenstranden aan de kust.