HUSSEIN UIT HATAY

De lege plek naast me wordt ingenomen door een jongeman van 26 jaar die op weg is naast Hatay, naar zijn geboortedorp nabij Antakya in het uiterste zuiden van Turkije aan de grens met Syrië. Deze Husein spreekt redelijk Engels, een uitzondering in dit land. Hij blijkt ook nog Russisch te beheersen, dus kwalificeer ik hem onmiddellijk als hotelpersoneel. Dat klopt, hij heeft in een vijfsterrenhotel gewerkt, dat nu in het laagseizoen gesloten is. Russische toeristen vormden daar het hoofdbestanddeel van de klandizie. Hij keert terug naar de olijfboomgaard van zijn ouders, waar geoogst moet worden.

Dankzij zijn vreemdetalenkennis is hij kelner kunnen worden. Hij had een Russisch sprekende vrouw aan de haak geslagen en drie maanden met haar in Kiev gewoond, waar hij de taal redelijk geleerd had. Die relatie is inmiddels beëindigd, maar hij is van plan in de winter naar Oekraïne terug te keren om een nieuwe vriendin op de kop te tikken. Trouwen wil hij er niet mee, dat zal hij enkel en alleen doen met een meisje uit zijn dorp. Hij heeft al iemand op het oog, de dochter van een neef van zijn vader, daar wil hij wel een gezin mee stichten. Het verbaast me dat zo’n moderne vent er dergelijke conservatieve ideeën op na houdt. Op zijn beurt kan hij maar niet begrijpen waarom ik nooit getrouwd ben en geen kinderen heb. We kunnen het verder goed met elkaar vinden. Bij de nachtelijke stops koopt hij fruit dat hij broederlijk met mij deelt.

V. Woensdag 11 november MERSIN - ADANA

Half zes in de morgen. In het oosten gloort de dageraad. Ik word naast de otogar van de moderne miljoenenstad Mersin afgezet. Gelukkig is er al een çayhane open. Daar kan ik me op kleuterstoeltjes nader bezinnen op mijn volgende stappen. Ik besluit te voet de stad te verkennen en in de namiddag door te reizen naar Adana, per slot van rekening heeft deze stad weinig echte bezienswaardigheden. Mijn bagage geef ik af bij het depot. Onderweg naar het centrum passeer ik een voetbalstadion waar tientallen mannen en vrouwen, vooral ouderen, in snelpas rondjes lopen. Het is net niet rennen, maar zeker ook niet gewoon wandelen. Voorbij het spoorwegstation (erg nietig voor een miljoenenstad) ligt het centrum. Een christelijke kerk gaat op de foto, die zie je in Turkije namelijk niet vaak. Deze hoort toe aan de “latin catholic” gemeenschap. Ik bereik de oevers van de Middellandse Zee waar ik alleen gezelschap heb van vroege vissers, die overigens geen werphengel gebruiken, maar de lijn in hun hand houden.

Mersin

Mersin is een havenstad in het zuiden van Turkije, gelegen aan de Middellandse Zee met 537.842 inwoners (2000), meer dan een miljoen (2009). De stad is de hoofdstad van de gelijknamige provincie Mersin, die tot 2002 Içel heette. De stad is gesticht in de 7e eeuw voor Chr., maar nabijgelegen Hettitische nederzettingen stammen uit de 13e eeuw v. Chr.

De stad heeft een haven en vervult een belangrijke rol in de regionale economie. De „Metrim-Tower“ is met 177 m het hoogste gebouw van de stad en één van de hoogste gebouwen in Turkije. De toren telt 52 etages en werd in 1987 opgeleverd. Mersin heeft ook een de 9 kilometer lange zeedijkpromenade met moderne beelden.

Slide show van Mersin

Mersin - Icel

Boulevard langs de zee
De hele oever is omgetoverd tot park met hier en daar futuristisch beeldhouwwerk waarvan ik de artistieke waarde niet kan inzien. Aan het oostelijke uiteinde ligt het Archeologisch Museum met veel lokaal opgegraven archeologische artefacten, om dat te bezoeken ben ik echter veel te vroeg: het is nog geen acht uur in de morgen. Alleen poetsvrouwen en een bewaker lopen er rond. Ik wandel de hele boulevard van zeker twee kilometer af en kom aan het westelijke uiteinde uit bij de kleine jachthaven. De boulevard strekt zich nog kilometers verder uit, maar die laat ik voor wat ze zijn. Ik trek de stad in. Daar is niet echt veel te zien, een stadhuis met een Atatürk - beeld, enkele kantoren van politieke partijen en veel moderne gebouwen. De bevolking ziet er gewoon westers gekleed uit. Ik kan nauwelijks hoofddoekjes ontdekken. Ik check ergens mijn e-mail en verstuur
e-kaarten naar vrienden en kennissen. Ik spek mijn beurs door 600 lira te pinnen, contanten zijn nooit weg in Turkije. Al gauw hou ik het voor gezien en stap ik in de eerste de beste dolmusj naar het station. Die maakt een reuzenomweg door de woonwijken van de stad, zodat ik die ook nog eens kan bekijken. Op de otogar heb ik een mazzeltje: er is nog een plaatsje vrij in een minibus naar Adana. Ik kan gelijk instappen en op weg gaan naar mijn volgende bestemming.