TOCHT DOOR DE JUNGLE

Voor dag en dauw op bij Tom uit Zweden

Voor het krieken van de dag springen we uit bed, het is half vijf. Om vijf uur staan we beneden in de lounge met onze belachelijke rugzakjes. Jos geeft nog gauw een zak vuil wasgoed aan de receptie af. Gezamenlijk kruipen we in een tweetal half open Toyota-terreinwagens. Aan de oostelijke kim kondigen de eerste kleurschakeringen van de dageraad zich al aan. Na een korte rit stoppen we bij een soort schuur met een aangebouwd keukentje. Het is het huis van de organisator, een Zweed die Thailand via de Transsiberische spoorlijn en Japan heeft bereikt en er sindsdien is blijven hangen, onder meer aan een inlandse schone. Hij verdient de kost door met zijn schoonfamilie jungletochten voor reizigers of trekkers te organiseren. Want dat zijn we hier: reiziger, trekker. Het woord "toerist" is in deze kringen volstrekt taboe.

Echt trekkersontbijt

In een hippieachtige jarenzestigsfeer ontbijten we, half op de vloer, half hangend in semi - antieke leunstoelen. Hier is weer eens niets afgesproken; iedereen doet maar wat raak. Als je jezelf niet meldt krijg je dus ook niets te bikken; vrijheid, blijheid, luidt het devies.Nou ja, Marwa (de vrouw van Tom de Zweed) zorgt voor eieren, worstjes en witbrood. Het is dringen geblazen; iedereen dient voor zichzelf te zorgen, anders krijgt je niets. Koffie of thee naar believen, de suiker en de melk zit nog in de macroverpakking. Het duurt allemaal langer dan nodig, lijkt ons. Pas om kwart over zes vertrekken we eindelijk. We zijn dan al bijna twee uur op en hebben nog steeds niets wezenlijks gedaan. Zo gaat dat meestal met groepsreizen, daar dienen we nu eenmaal in te berusten. Maar leuk vinden we het niet.

 

Het nationale natuurreservaat Khao Yai Onze eerste stop geldt een grot, die pas 25 jaar geleden ontdekt is. Momenteel huizen er naast de vleermuizen ook nog monniken in. Ze hebben er schrijntjes en altaartjes gebouwd. Tom verstrekt tekst en uitleg. We spelen een spelletje kruip - door - sluip - door en voelen ons even een echte speleoloog. Er valt weinig druipsteen te bewonderen overigens. Na de grot rijden we het nationale park 'Khao Yai'  via de slagbomen binnen.  Het park heeft de afmetingen van de provincie Utrecht en is in de jaren zestig uitgeroepen tot één van de Top 5 - parken van de wereld. Die plaats, die hoge klassering, maakt het tegenwoordig echter absoluut niet meer waar, maar dit terzijde.

We stoppen aan de rand van het tropische regenwoud. We treffen voorbereidingen voor een vermoeiende mars van minimaal twee uur dwars door de jungle: rugzakken vastsjorren, stevige wandelschoenen aan, lange broek, sokken insmeren met tijgerbalsem om de talloze ‘leeches’ (Engels voor bloedzuigers) af te schrikken en volsmeren met anti - muggenolie. Daar gaan we dan.

Het pad blijkt de eerste 500 meter van beton te zijn en is slechts licht glooiend. Naarmate we vorderen wordt het wel moeilijker begaanbaar; af en toe moeten we over een beekje springen en wat klauteren. Sommige stukken zijn glad vanwege de modder. Dieren zien we niet, nog geen aapje of exotisch vogeltje is er te bekennen. Ook de karakteristieke oerwoudgeluiden ontbreken. Sterker nog, het is er opvallend stil. Maken wij dan zo veel herrie dat we de beesten afschrikken? We kunnen het tempo gemakkelijk volgen, hoewel we nauwelijks ergens stoppen om iets te bekijken. De jongeren van het gezelschap maken er een wedstrijd van; dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Uitgezogen door bloedzuigers

We komen langs watervallen en de fraaiste rotspartijen, grillig gevormde bomen en reusachtige varens, maar geen moment wordt er gepauzeerd om iets naders te bekijken. De plaatselijke gids, een zwijgzame dikkerd, legt niets uit en blijft alleen achter de groep hangen. Na een dik uur komen we uit het woud te voorschijn. Was het dit al? Sommigen zijn trots op zichzelf omdat ze het zo snel geleverd hebben, maar anderen realiseren zich dat ze op die manier wel erg veel gemist hebben. Het is geen wedstrijd verdomme. Maar we doen er het zwijgen toe, zeker als ineens blijkt dat de linker broekspijp van Jos doorweekt is met bloed. Ondanks de tijgerbalsem hebben de bloedzuigers hem toch nog te pakken gehad. Hij telt drie beten waarvan één bijzonder hevige die nog steeds bloedt. Het doet echter helemaal niet zeer en met zo veel stromend bloed is dat een vreemde gewaarwording. Ook Clim en nog een meisje blijken slachtoffer, maar minder ernstig dan Jos. Alle anderen, die behalve tijgerbalsem ook nog tabak in de sokken en broekspijpen hebben gestopt, zijn gespaard gebleven. Waarom wisten uitgerekend wij als stugge rokers van de groep al weer niets van die tabak? We gaan ons steeds meer ergeren aan de nalatigheid van Gilbert. Wat heeft die artistiek begaafde knaap een ontstellend gebrek aan organisatietalent!

Zwemmen onder waterval

	Nu volgt er een periode van niets doen. Dat wil zeggen, de anderen gaan zwemmen aan de voet van een 15 meter hoge waterval. Wijzelf rommelen wat rond op de rotsen rond het heldere bosmeertje. Als de groep gaat zonnebaden keren wij terug naar boven, waar een restaurant is. Daar krijgen we het lunchpakket uitgereikt dat bij de toer inbegrepen is. Alweer zo'n tegenvaller: een laf smakend zakje rijst met een snipper omelet. We zijn er niet alleen. Anne-Marie,de vriendin van Teun (adjunct-directeur op een MBO - college, afdeling MEAO) heeft last van haar zwakke nek en ligt in een jeep te maffen. In de grote bus tijdens het reizen wil zij steeds voorin zitten, omdat zij haar hoofd niet zo goed kan draaien. Iedereen doet daar nogal meesmuilend over. Even later draaien 7 bussen vol met schoolmeisjes de parkeerplaats op en is het gedaan met de paradijselijke rust. We realiseren ons dat we nog niet echt ver van Bangkok afzitten.
Het fenomeen schoolexcursie kennen ze daar natuurlijk ook. De meisjes kijken verschrikt en angstig naar de met bloed doorweekte broek van Jos. Deze beweert dat hij diep in het oerwoud met een tijger heeft gevochten en dat hij nog gewonnen heeft ook. Maar of de meisjes dat ook geloven?Clim heeft ondertussen het voorbeeld van Anne-Marie gevolgd en ligt ruggelings op een smalle, houten bank te maffen. Maar niet lang, want al gauw komt de groep naar boven geklauterd en gaan we weer op weg. Iedereen is razend enthousiast over de lunch; heerlijk, heerlijk!, smakelijk en zo eenvoudig, echt leuk zo! We vragen ons ernstig af wat er mis is met ons smaakgevoel .

Uitzicht zonder panorama We rijden naar een hoger gedeelte van het park. Onderweg slaat de motor van een van de jeeps af, er moet eendrachtig geduwd worden. Een paadje door dicht struikgewas voert ons over een glibberige bodem naar de rand van een ravijn. We staan op een uitstekende rots die hoog boven het regenwoud uittorent. Normaal heb je hier een magnifiek uitzicht op het eeuwige groen, maar vandaag treffen we het niet: er hangt een dichte nevel boven de kruinen van de bomen. Even later brengen de jeeps ons naar het hoogste punt van het park, een bergpiek van zo'n 1300 meter. Daar blijven we een kwartier genieten van het panorama dat, zo zegt men, tot ver in Cambodja reikt. Enkele meters verderop begint een militaire basis. Er hangen soldaten rond die zich stierlijk vervelen en met slecht gevoede honden spelen. Achter een barak verschijnen wilde everzwijnen. Ze zijn niet schuw, integendeel, de kok voert ze driemaal daags vanuit zijn keuken.

Achter het net gevist

Er staat nog een andere, grotere waterval op het programma. Ook deze bereiken we na een wandeling door het bos en een vermoeiende afdaling van 180 treden van een soort jungletrap. De waterval is zo'n 50 meter hoog en wordt aan het oog onttrokken door de mist. Onderweg terug moeten we, samen met Moira, regelmatig een pauze inlassen om op adem te komen. Er worden bananen en mandarijntjes uitgereikt; als we daar lucht van krijgen zijn ze net op. Kijk, dat bedoelen we nou met krakkemikkige organisatie. Ook de honderden schoolmeisjes uit Bangkok treffen we hier aan. Zullen die allen samen ook een jungletocht lopen?

 

Vleermuisgrotten en mislukte “night  safari”

We hebben nog een tweetal bezienswaardigheden te goed. Vleermuizen en nachtdieren. Veel te vroeg komen we bij de vleermuizengrot aan, anderhalf uur moeten we onderaan de berg wachten voor ze uitvliegen in de schemering. De helft van de groep klimt naar de ingang van de grot, maar daar voelen we niets meer voor. We wachten bij een inlandse hut waar de bewoners het vleermuizenpoep opslaan; dat verkopen ze als kunstmest. Verder doden we de tijd met het bestuderen van insecten in het woud. We komen er achter dat er op elke vierkante meter groen een grote verscheidenheid aan sprinkhanen, mieren, kevers, spinnen, vliegen en vlinders te bespeuren is als je goed kijkt. We krijgen gezelschap van een  andere trekkersgroep, individuelen die geleid worden door een knotsgekke vrouwelijke gids, niet voor niets draagt zij de bijnaam Crazy Maew. Met rode ogen van de bijtende ammoniakstank van de mest verlaten we dit oord om te gaan eten in een landelijk restaurant. Er worden wat grote pannen soep en borden rijst op tafel gezet en dat is het dan. Tast maar toe. Sommigen krijgen niets te eten, juist datgene wat ze lusten is net op. Jos lust alles, dus die doet zich tegoed. Na dit "zeer gezellige etentje" splitst de groep zich. Onze groep gaat eerder terug naar het hotel, de andere groep gaan met sterke schijnwerpers aan de rand van het bos proberen dieren te betrappen op hun jacht. Later hoorden we dat ze alleen nog maar wat vleermuizen hadden kunnen ontdekken. That was all: $ 40 a person please...