Ihsanvlakte
Start Bangkok 1 Oude Steden Jungletocht Ihsanvlakte Chiang Mai Akha's Olifantenstampede Bangkok 2 Foto's natuur Foto's Cultuur Foto's mensen Info Thailand


DE ISAN - HOOGVLAKTE  EN DE MEKONG - VALLEI

De Isan, het arme oosten van Thailand

Vanuit de jungletocht zijn we via Khorat en Phimai op de hoogvlakte beland. 

Met Isan wordt het gehele Noordoosten van Thailand bedoeld, in het zuiden begrensd door Cambodja; in het oosten en noorden vormt de brede, modderige rivier de Mekong de grens met het arme, geïsoleerde Laos. De hele streek doet kaal aan, hoewel er veel landbouw wordt bedreven. Deze brengt echter weinig op omdat de grond onvruchtbaar is en de moesson er onregelmatig valt. Het kan er dan ook erg heet worden. De Thaise regering tracht deze regio te ontwikkelen, ook om de linkse, revolutionaire denkbeelden die vanuit Cambodja (Rode Khmer) en Laos (Pathet Lao) het land binnensijpelen een succesvol halt toe te roepen. In Thailand zelf zijn de guerrilla - verzetshaarden zo’n tien, vijftien jaar geleden definitief opgerold. De streek kreeg ook nog eens economische impulsen door de Amerikaanse vliegbases die van hieruit Vietnam op bombardementsvluchten trakteerden. Zo is er een honderden kilometers lange autosnelweg door de Amerikanen aangelegd, de Highway of Friendship

Vier dagetappes over de hoogvlakte 

We doorkruisen het gebied in vier dagetappes:

  •   Udon Ratchatani - Mukhadan

  •   Mukhadan -  Nong Khai

  •   Nong Khai  - Loei

  •   Loei - Phitsanulok
     

Het zijn allen kleine stadjes waar we in de beste hotels ondergebracht worden. Een zekere toeristische infrastructuur is dus al aangebracht. Lastig in deze contreien is ook dat de plaatselijke bevolking geen Engels spreekt. Het Engels van het personeel in hotels en restaurants is duidelijk geleerd vanuit boekjes, onverstaanbaar dus. Echt natuurschoon is er slechts in beperkte mate te bewonderen: enige watervallen, soms grillige rotspartijen, rivierdalen.De rijstvelden zijn vlak en lang niet zo spectaculair als de terrasvormige sawa's .

Vast dagritme

We volgen een ijzeren dagritme. Om half zeven op, ontbijt hotel. Koffers inladen en om acht uur vertrek. Tussenstop, meestal in een marktstadje en te lang naar onze smaak, maar onze Hollandse reisgenoten zijn nu eenmaal dol op shoppen en het verwerven van zogenaamde koopjes. Tijdens de lunchbreak van een uur eten we allemaal het zelfde, Gilbert regelt dat ter plekke. Vroeg in de middag, zo'n drie uur, komen we vervolgens op de plaats van bestemming aan. Inchecken gaat over het algemeen snel. Clim gaat slapen, ook wel eens buiten (zie foto), terwijl Jos het plaatsje verkent . 's Avonds volgt dan een korte avondwandeling, eten in een eenvoudig restaurant en eventueel een pilsje. Doorgaans zitten we na negen uur al weer op onze hotelkamer. Clim gaat dan onder de wol, Jos leest of puzzelt.

Maniok en tapioca

Op weg naar Mukhadan rijden we door een eentonig landschap. Veel boeren hebben de rijstteelt ingeruild voor verbouw van maniok; het tapiocameel dat daaruit wordt gewonnen,wordt voornamelijk naar de EG uitgevoerd om als varkensvoer te dienen.De tapioca is echter sterk afhankelijk van prijsschommelingen. De eerste blik die we op de Mekong werpen stelt ons teleur. Grote bruine watermassa’s stromen snel voorbij in een breed dal. We hadden eigenlijk een smalle kloof verwacht. De oevers zijn wel groen, maar stoffig. Aan de overkant, nog net zichtbaar, ligt Laos.

              

Op bezoek bij smokkelaarsfamilie

Jos verkent de rivieroever tot zo'n 5 km stroomopwaarts. Hij heeft veel bekijks, buitenlanders komen  hier zelden. Vijf bakvisjes op één bromfiets kijken giechelend om en rijden zich bijna in een greppel. De lassers op de rommelige scheepswerfjes zwaaien uitbundig met hun gereedschap. Een beleefde monnik bij een verlaten tempel wil precies weten wat het verschil is tussen "Dutch" en "Deutsch". De behuizingen zijn er van hout, staan op stelten en hebben allen zonder uitzondering een lange televisieantenne naast het huis staan. De ruimtes onder het huis worden gebruikt als stal, opslagplaats en garage voor de bromfietsen. Auto's zijn er nauwelijks te bekennen. Wel is er enige bedrijvigheid bij een veerpont waar roestige vrachtwagens zich inschepen voor Laos . Als plotseling de hemel opensplijt en het hard begint te regenen, wordt Jos bij een familie uitgenodigd om te schuilen. Hij krijgt een mierzoete frisdrank aangeboden, groenachtig van kleur. De dochter des huizes lonkt naar hem en ze wordt daarbij aangemoedigd door haar familie. Het is een opgeruimde familie, want we lachen heel wat af. De communicatie speelt zich af op non-verbaal niveau, totdat een camionchauffeur zich bij het vrolijke gezelschap voegt. Die spreekt een woordje Engels. Hij vertelt dat hij met machineonderdelen en voedsel op Laos rijdt. Het gastgezin verdient de kost met smokkelen; het zijn trouwens Laotianen en geen Thais. De chauffeur biedt aan Jos 's nachts naar de overkant te brengen, even op en af. "But I have no visum," brengt Jos te berde. "No problem, no problem at all! That's why we go at night!" Twee weken later lezen we in de Engelstalige Bangkok Post dat er aan de Laotiaanse grens door de douane een smokkelboot op de Mekong is beschoten; bij het incident waren twee doden te betreuren, allebei smokkelaars.

 

Tussen de rijstvelden

 

Die avond eten we T-bone steak, het zoveelste bewijs van Amerikaanse aanwezigheid in deze contreien. De dikke whiskysaus is aangemaakt met tapiocameel en doet ons denken aan het voer dat onze oom Baer in de jaren zestig aan zijn varkens voerde. Er woedt de hele avond een hevig noodweer, dus we gaan er niet meer op uit. Op weg naar Nong Khai, dat aan de noordgrens aan de Mekong ligt, stoppen we bij rijstvelden waar een hele brigade vrouwen aan het werk is. Fotostop dus. Teun stroopt zijn broekspijpen op en gaat ook aan het werk met het poten van rijstplantjes. Clim zou hem dan even moeten filmen, maar dat lukt niet zo best. Later blijkt dat hij is vergeten het lensdopje te verwijderen, zodat er geen opnamen mogelijk zijn. Heeft Teun voor niets natte voeten opgelopen.

 

Ban Chiang, 5000 jaar geschiedenis

 

We bezoeken onderweg ook nog het plaatsje Ban Chiang, waar archeologische opgravingen resten van een 5000 - 7000 jaar oude nederzetting van ‘s werelds eerste landbouwers aan het licht heeft gebracht. De allereerste landbouwers ter wereld hadden zich 10.000 jaar geleden in de dalen van de Eufraat en de Tigris gevestigd, daar waar nu Zuidoost-Turkije en Irak samenkomen. Ook China maakt aanspraak op de eerste landbouwers en wel in de buurt van Xian (een plaats die we een jaar later zouden bezoeken tijdens onze zomervakantie door dat land.) Prachtig Museum daar, ingericht door de Universiteit van Pennsylvanië. Na een half uur museum ligt iedereen voor Pampus op de koele gazons. Jos, die 's morgens weer eens heeft moeten kotsen, is nu weer fit genoeg om een wandeling door het dorp te maken. Als hij de mensen daar desgevraagd vertelt dat hij uit "The Netherlands" komt, snapt niemand hem. Pas bij "Holland" breekt een herkennende glimlach door en wordt er gescandeerd: "Goellit, Rijkaard, van Basten!"

 

                     

 

Bij de Thai-Laotiaanse grens

 

Nong Khai ligt ook aan de Mekong. Aan de overkant, tien kilometer meer het binnenland in, ligt de Laotiaanse hoofdstad Vientiane. Laos is een eeuw of zo in Franse handen geweest en zelfs in dit kleine stadje kun je in de architectuur nog de koloniale Franse sfeer en invloed proeven. Ook culinair weet men hier nog van wanten. In het duurste restaurant van de stad eten we heerlijke soep met veel varkensvlees, knoflook, verse groente en heuse soepballetjes. Het restaurant zou er eigenlijk "Iglo" moeten heten, want de airconditioning werkt er op volle kracht. Rondom ons zitten omvangrijke Chinese families uitgebreid te schransen; er staan wel 20 verschillende soorten gerechten op tafel. Tijdens een rustige avondwandeling langs de rivier raken we in een geanimeerd gesprek gewikkeld met een pientere jonge monnik. Hij spreekt redelijk Engels, is eigenlijk Laotiaan. We hebben het over zijn religieuze aspiraties binnen het Boeddhisme. We komen er achter dat hij best wel abt wil worden. In dit grensstadje heerst een aangename temperatuur zo bij het vallen van de duisternis. Het leven kabbelt hier rustig voort, hoewel ... er is kermis in de stad, dat moet toch voor enige opwinding zorgen? Niet voor ons evenwel. Als we om half elf in bed liggen en nog een fles bier soldaat willen maken, lusten we die allebei niet meer en verdwijnt het kostbare vocht in de gootsteen.

Panne onderweg en Boeddhistische grotten

De volgende dag staat in het teken van een kapotte bus. Het is geen gevolg van de aanrijding enkele dagen geleden. De airconditioning werkt niet goed, de motor hapert regelmatig en heeft opmerkelijk veel water nodig, een treeplank is afgebroken. In het eerstvolgende stadje wordt dit allemaal verholpen. We zouden een half uurtje blijven, iedereen is op tijd terug maar het busje is verdwenen. Niemand weet wat er aan de hand is, Gilbert incluis. Na 3 uur wachten is de ochtend voorbij en komt de chauffeur eindelijk opdagen. We hebben ondertussen de tijd gedood met rondlummelen (en slapen, je raadt wel wie) in de schaduwen van een klooster. Op eigen houtje is de chauffeur naar een garage gereden; tussen hem en Gilbert is geen communicatie geweest. Het botert het niet goed tussen die twee, dat blijkt nu. We rijden door een landschap dat gekenmerkt wordt door alleen staande kalksteenrotsen van enkele honderden meters hoog, vergelijkbaar met dat in Maleisië en Cuba in de Viñales - vallei. We bezoeken er een Boeddhistische grot. Diep in het binnenste van de berg ligt nog een druipsteengrot, maar wij laten de exploratie daarvan over aan de rest van de groep. We zijn nog moe van de klim naar boven. Aan het begin van de trap staat een monument dat opgedragen is aan de god Erewan, een driekoppige olifant die afgeleid is van de Hindoe - godheid Ganescha.

 

Een wandeling door Loei

In Loei aangekomen hebben we nog drie uren daglicht ter beschikking. Jos benut die zoals gebruikelijk door een fikse wandeling te maken. Hij bekijkt de vissers in de rivier, maakt praatjes met Thais die hem een kamer willen aansmeren. In de schaduw van een Chinese tempel speelt hij verstoppertje met 2 kleuters. Een van hen geeft hem een klein, levend hagedisje, vers gevangen. Loei is een onderwijscentrum; er is een sfeervolle campus waar jonge vrouwen over dikke boeken gebogen zitten. Ze lachen de farang die zomaar hun privacy verstoort vriendelijk toe. Thailand, het land van de glimlach, en dat is niets te veel gezegd. Na enige versnaperingen bij de lokale slijterij te hebben ingekocht gaat hij Clim ophalen voor het avondeten. Dat valt weer eens zeer eenvoudig en zeer goedkoop uit. We maken een praatje met Jaap en Henriëtte, een paar uit Eindhoven. Hij is een technicus, die veel reist voor zijn werk; zij is vormingswerkster met allochtone meisjes op een soort Tweedagenproject. We sluiten de dag af met televisiekijken: er is voetbal en tennis op de Hongkongse Star - TV, een commercieel station.

Communicatie met een doofstomme

Jos zit 's morgens weer eens als eerste aan het ontbijt. Aan een belendend tafeltje zit een doofstomme man, waarmee hij een grappig "gesprek" in gebarentaal voert. Vandaag rijden we door een prachtige, bergachtige streek. De rijstaanplant heeft plaats gemaakt voor maïsvelden en groenteteelt. Hier liggen ook twee nationale landschapsparken. De bevolking leeft er verspreid in de brede dalen; het ziet er welvarend uit; veel brommers en televisieantennes hier. Aan de voet van de bergen ligt bij het dorp Dai Sa een vluchtelingenkamp waar 30.000 Laotianen onderdak vinden. Natuurlijk zijn we na anderhalf uur rijden weer langdurig gestopt in een marktstadje. Daar wordt door onze busgenoten massaal snoepgoed en etenswaar ingekocht. Wat te veel is gaat de bus rond. We snappen niet waarom ze niet meteen een normale hoeveelheid inslaan. Dat weerhoudt ons er niet van regelmatig mee te snoepen.

 

Tuinmeubilair van autobanden

We lunchen in een restaurant met uitzicht op stroomversnellingen en watervallen. Men heeft er alleraardigste zitjes van autobanden gemaakt. Na een snelle rit bereiken we na vier dagen weer het laagland. De rijstvelden beginnen weer te domineren. Onze pleisterplaats heet Phitsanulok en is gelegen aan de Nan-rivier, waarop tientallen haveloze woonboten liggen.  We doen er een van Thailands beroemdste tempels aan met een gouden Boeddha, de Wat Sri Mahathat. Veel gelovigen op de been en er wordt gul geofferd: snoep, eten, bloemen, amuletten, wierook, enzovoort. Om half zes bereiken we ons driesterren hotel. De Nederlandse reisorganisatie Bex is er ook met een groep; gezien hun super-de luxe tourbus betalen zij zeker fl 1.000 meer dan wij voor zo'n rondreis. Opvallend detail: eindelijk eens een kamer zonder televisie. Jos gaat in hoog tempo nog wat van de stad bekijken: de marktplaats langs de rivier, enkele oude tempels met bakstenen chedi's, lommerrijke lanen en een mooie, in pasteltinten uitgevoerde moskee. Die zijn er niet veel in dit gedeelte van het land, wel in het zuiden nabij de grens met het Islamitische Maleisië. In de buurt van het station een stalletje met 1000 jaar oude eieren (zo worden ze genoemd); hij kan niet nalaten er een te proeven. Ze smaken pittig, maanden lang hebben ze liggen te weken in een bruinachtige vloeistof vol specerijen. Het avondeten gebruiken we in het hotel. We hebben biefstuk besteld en voor het eerst sinds een week eet Clim zijn bord helemaal 1eeg. Het gaat met hem de goede kant op, denken we. Maar tijdens de korte avondwandeling beginnen zijn ingewanden al snel op te spelen en wordt die hoop de bodem ingeslagen.

 

Tak, bevoorradingsplaats voor Karen – guerrilla’s

De volgende dag bezoeken we de meest noordelijke gelegen ruïne ­stad Sukothai. Door laag gelegen land bereiken we aan de voet van de bergen het stadje Tak. Vanuit Tak hoef je nog maar 50 km door de bergen over smokkelpaadjes om de bevrijde gebieden van de Karen­stam in Birma te bereiken. De Karen steken regelmatig de grens over om uit te rusten van de strijd tegen het Birmaanse leger dat een corrupt, communistisch regime vertegenwoordigt. Onderweg stoppen we enkele keren, onder meer om een zieke reisgenoot buiten de bus te laten overgeven. Ook pauzeren we een kwartiertje op een bergpas. Hierachter begint de noordelijke regio van Thailand. De ruige streek van de Hill Tribes en de Gouden Driehoek. We zijn op weg naar Chiang Mai, de bekende provinciehoofdplaats van waaruit vele activiteiten in het noorden starten. Aankomst half zeven.

 

 


 

Foto's 1 Bangkok  /   Foto's 2 Bangkok  /   Foto's Mensen  /   Foto's Natuur  /   Foto's Chiang Mai   /   Foto's Cultuur

Bangkok 1 ] Oude Steden ] Jungletocht ] [ Ihsanvlakte ] Chiang Mai ] Akha's ] Olifantenstampede ] Bangkok 2 ] Foto's natuur ] Foto's Cultuur ] Foto's mensen ] Info Thailand ]

Vorige Start Volgende


ONZE  ANDERE  REISVERSLAGEN

ALASKA   /  ARGENTINIË   /   AUSTRALIË   /  AVONTUREN  /  BALKANREIS  /  BELGIË  /  BELIZE   /  BULGARIJE  /  CANADA   /   CALIFORNIË   /   CHILI   /   CHINA   /   CUBA   /   CURAÇAO   /   CYPRUS   /   DENEMARKEN   /   DUITSLAND   /  ECUADOR   /   EGYPTE   /   ENGELAND   /  ESTLAND  /  FILIPPIJNEN  /  FINLAND   /  FOTOSITE  /  FRANKRIJK  / GRIEKENLAND  /  GUATEMALA   / HONGARIJE   /  IERLAND   /   INDIA  /  INDONESIË  /    IRAN  /   ISRAËL  /   ITALIË   /  JORDANIË   /   KRETA   /   KROATIË   /  LETLAND   /   LITOUWEN   /   MADEIRA   /   MALEISIË   /   MALLORCA   /  MALTA  /   MAROKKO   /   MEXICO YUCATAN   /   MEXICO  /  NEPAL   /   NEW YORK   /   NOORWEGEN   / OEKRAÏNE /   OEZBEKISTAN   /  OOSTENRIJK  /   PARAGUAY   /   PERU   /   POLEN   /  PORTUGAL  /   REISFOTO'S   / ROEMENIË   / RUSLAND   /   SCANDINAVIË   /   SICILIË   /   SINGAPORE   /   SLOVENIË   /  SLOWAKIJE SPANJE   /   SRI  LANKA   /   SYRIË   /   THAILAND   /  TSJECHIË   /   TUNESIË   /   TURKIJE   /   UNESCO - SITE   /   URUGUAY   /   USA    /  WERELDERFGOED  / ZUID-AFRIKA  /   ZWEDEN