Bangkok 2

BANGKOK REVISITED

Een rustige en comfortabele kamer

We beginnen aan de laatste fase van onze reis. Nou ja, gereisd wordt er niet meer veel de komende dagen. Gilbert doet ook wel eens dingen goed: omdat we in het hotel langer verblijven dan de rest van de groep (die gaat nog eens 5 dagen op strandvakantie naar het eiland Kho Samui) heeft hij gezorgd voor een ruime, rustige en comfortabele kamer. Na de nachtelijke treinreis houden we ons de hele ochtend bezig met uitgebreide sanitaire activiteiten. We nemen een late American Breakfast bij Tom's Quick; dat wordt elke ochtend vaste prik.

Atrium in Landmark Hotel

‘s Middags maakt Jos een lange wandeling, de Sukhimvit Road met zijn tientallen Soi's (zijstraten) af. Hij vermijdt de beruchte Soi’s met de hoeren, maar bezoekt wel winkels en shopping arcades, lepelt schroeiend hete soep op (waarna hij een acute aanval van diarree krijgt, die hij weet te stoppen in het marmeren toilet van het vijf sterren Windsor Hotel), verbaast zich over de luxe en esthetiek van het atrium in het Landmark Hotel, schuimt rond in de afdeling Engelstalige literatuur van de Asia Bookshop. Met de bus (in de bookshop heeft hij een kaart van BK met busroutes gekocht) keert hij op het einde van de middag terug naar het hotel.

Avondje uit in The Red District

In de avonduren slaan we bier, melk en allerlei sapjes bij de supermarkt in. Eten in het food center met zijn tientallen kraampjes. Af en toe krimpt Clim zo plotseling van de pijn in elkaar dat de mensen al naar hem beginnen te kijken. Te voet gaan we naar Soi Cowboy, het verdorven uitgaanscentrum dat bestaat uit een klein straatje vol disco's en bars met hoeren. De schaars geklede meiden met de babyhuidjes zijn buiten op straat om mogelijke klanten te lokken. Binnen staan ze op de bar of aan gladde palen wulps te dansen; over Freudiaanse symboliek gesproken. We gaan nergens naar binnen hier, maar geven onze ogen wel goed de kost. Bier drinken we in een Beer Garden; daar zijn weliswaar ook barmeisjes, maar die gaan decent gekleed en doen niet agressief. Naast Clim zit een meisje op een bierviltje te tekenen, zo te zien een man met regenjas op de rug gezien. Guitig glimlachend draait ze het viltje om en ziedaar, de voorkant van de man verschijnt in de vorm van een potloodventer, een exhibitionist. Wijzelf noemen zo iemand een "Koos Voos"; politieagenten in Nederland spreken eufemistisch over "een vertegenwoordiger van Bruynzeel". We nemen de bus terug en beëindigen de avond voor de buis: er is heerlijk aanvallend Engels voetbal te zien.

Openlucht museum Ancient City

We staan vroeg op, om half acht al, en geven ons wasgoed af. De Bangkok Post is onder onze deur geschoven, een vorm van service die we wel kunnen waarderen. We nemen een bus naar Paknam, een plaatsje 35 km zuidelijker aan de kust gelegen. We gaan helemaal tot de remise mee. Daar huren we na enig onderhandelen een song thaew die ons voor 150 baht naar het openluchtmuseum/architectuurpark Ancient City brengt en ons daar 2 uur rondrijdt. Het is een enorm groot terrein in de vorm van Thailand, waarin belangrijke landschapselementen van het land zijn verwerkt. Er staan enkele authentieke paleizen, maar de meeste zijn op schaal nagebouwd. We zien er een floating market, de bekende tempels en paleizen uit het hele land, de ruïne steden Sukothai en Ayutthaya, de Khmertempels aan de grens met Cambodja . We vinden een en ander indrukwekkend. Jos schiet een heel fotorolletje vol. Het weer is goed.
(Ga naar een kaart van Ancient City)

Duizenden krokodillen krioelen

We rijden rond 2 uur terug naar Paknam waar de beroemde Crocodile Farm ligt. Het is er ontstellend druk met dagjesmensen uit Bangkok. Ze betalen 25 baht entree, wij buitenlanders moeten 200 baht per persoon neertellen! Ze hebben er de grootste krokodil ter wereld, tien meter lang, hij wordt in het Guinness Book of Records vermeld. Daarnaast hebben ze er nog 30.000 andere exemplaren in huis. Er is ook een dierentuin. We maken twee shows mee. In de ene worden bloedstollende acts met krokodillen vertoond: hoofd in geopende bek, worstelpartijen. De andere show richt zich op olifanten en slangen, waarschijnlijk worden die laatste hier eveneens gefokt. Mensen spelevaren op vijvers, een zangeres houdt een duizendkoppig publiek in haar ban met zoetgevooisde liedjes en verfijnde danspasjes. In de shooting gallery staan machomannen hun vaardigheid met pistolen, revolvers en geweren te testen. De mensen komen al lang niet meer voor de krokodillen; het is inmiddels uitgegroeid tot een kermisachtige, Valkenburgse toestand. In de remise wachten we op de bus terug, tussen de chauffeurs en conductrices. Er wordt heel wat afgeouwehoerd. Als ze horen dat we in het Nana verblijven zijn de hints op seksuele escapades niet van de lucht. 0h la la, dat hebben we als vrijgezellen goed bekeken, hoor je hun denken. En komen we uit Nederland? Dan kennen we toch zeker ook ‘Koelit’, van Basten en ‘Raikaard’? Na anderhalf uur zijn we terug in BK.

Massage, sir? Girls, sir? Boys, sir?

‘s Avonds weer eten in foodcenter, heel veel. Het regent vrijwel de hele avond. Jos heeft zijn paraplu bij zich. Clim mist de regenjas die hij in het Akhadorp heeft achtergelaten. De housekeeper brengt de laundry terug en probeert ons ondertussen een massage of een girl aan te smeren. Als we afwijzend reageren gooit hij het over een andere boeg. Boys, zijn we misschien daarin geïnteresseerd? Nee dus. Tot één uur lezen, ook Clim! Hij knapt dus al wat op.

Weer eens op de toeristentoer

Laat ontbijt. Met bus naar Erewan Shrine, een altaar voor de Olifantengod waar druk geofferd en bewierookt wordt. Te voet richting Jim Thompson's House, eigenlijk zijn het zes authentieke houten Thaise woningen die tot één groot huis omgebouwd zijn. Er is nu een museum in gevestigd. Thompson was een Amerikaan die de Thaise zijde heeft gepropageerd. In 1968 verdween hij spoorloos in de Cameron Highlands in Maleisië. Veel belangstelling van Amerikaanse kant. Te zien: kunst, schilderijen, antiek meubelwerk. Verder wandelen over de klongs (grachten) naar het eveneens volledig uit hout bestaande paleisachtige Suan Phakkat, dat echter gesloten is. Reden: vandaag is het de geboortedag van de Lord Boeddha. Daarna gaat Clim met metertaxi naar hotel. Jos neemt bus en reist dieper de stad in. Eruit bij Koninklijk Paleis, dat niet te bezichtigen is. Wel de Wat Benchabophit, de Marmeren Tempel, die er tegenover ligt. Italiaans marmer, in vlekkeloze staat van onderhoud. Interessante tuin er omheen. In de buurt ligt verder het Parlement, een 19deeeuws monumentaal bouwwerk, en de Dusit Zoo. Wat rondwandelen in dierentuin, weinig opwindend. Auto's staan er tot voor de kooien geparkeerd, ongehoord! Buiten pronkt het ruiterstandbeeld van Rama IV. Op de terugweg twee maal overstappen.

Lekkerste koffie sinds lang

Die avond niets bijzonders, of het moet zijn de scène die een Arabier in de fotozaak trapt. Hij vindt een kwartje per foto te veel en eist op hoge toon korting. Snoeverige arrogante klootzak, die vakkundig door de Chinese winkelbediende op zijn nummer wordt gezet. Dat doet ons zichtbaar plezier, de Arabier kijkt hem (en daarna ons) vuil aan. Elke avond hebben we nu een fikse regenbui, we kunnen er steeds rekening mee houden en de juiste voorzorgsmaatregelen treffen, paraplu's en regenjassen meenemen dus. Clim heeft de rest van de middag geslapen, maar voelt zich nu weer een beetje fit. Hij dwingt zichzelf goed te eten, al is het soms tegen heug en meug. Voor het eerst nemen we in het food center na het eten ijs en koffie na. Ze hebben hier de lekkerste koffie van Bangkok, wel tegen een westerse prijs van fl 1,60. En je kunt kiezen uit 12 soorten schepijs. Elke dag zien we dezelfde paartjes voorbijkomen in het food center: de weldoorvoede blanke man, enigszins op leeftijd en type ambtenaar, met aan zijn zijde een jonge knappe, fris ogende en kortgerokte Thaise schone van nog geen twintig. Dergelijke paartjes trekken soms wel een maand met elkaar op. Op basis van een soort contract natuurlijk. Veel meisjes van plezier hebben tientallen liefdesbrieven van dergelijke langdurig verliefden in hun bezit. Grote cadeaus, zoals videorecorders, maken zij te gelde zodra de amant weer vertrokken is naar zijn vaderland.

Naar het hartje van de stad

Deze ochtend springen we op de airco stadsbus en gaan naar het hartje van de stad. We stappen iets te vroeg uit; we zien geen herkenningspunten doordat de gordijnen voor de gesloten raampjes hangen. Allereerst bezoeken we een tempelcomplex dat opvalt door de combinatie oud en nieuw. Bij de oude tempel kun je religieuze lectuur en offeramuletten kopen. De nieuwe, in roze baksteen gebouwd, is gefinancierd door een in exporthandel bulkend rijk geworden tycoon. Vlakbij ligt de Heilige Berg, de Holy Mount, waarop een voorname tempel met gouden chedi staat. De berg is kunstmatig opgeworpen overigens, in de vorige eeuw. Bangkok is namelijk een volstrekt platte stad wat ondergrond betreft. Boven de grond rijst genoeg hoogbouw op, daarvan kunnen we onszelf overtuigen nadat we de berg beklommen hebben. Uitrusten in zonnetje en genieten van de vergezichten. Terug met de taxi. Clim naar hotel, Jos door naar Kamthieng House, een grote Siamese woning van een herenboer uit Noord-Thailand. Is nu een klein museum en onderzoekcentrum voor Thaise geschiedenis. Jos is er de enige bezoeker. Het personeel ligt er zalig te pitten en voelt zich enerzijds betrapt, anderzijds gestoord als Jos beleefd om een toegangsbewijs vraagt.

En dan te bedenken dat we ons op enkele honderden meters afstand bevinden van Soi Cowboy waar het stikt van het volk, zowel kijk- als kooplustigen. ‘s Avonds eten we copieus in de “Gastwirtschaft Frankfurt", Jos een goulash - schotel die hij niet helemaal opkrijgt. Goede bediening in aangepaste ambiance: uit de luidsprekers klinkt Duitse Schlagermuziek uit de jaren vijftig/zestig: Freddy Quinn, Rex Gildo.

Nieuwe kleren aanmeten

Op onze laatste ochtend hebben we de Chinese poetsvrouwen nog een keer fooi gegeven. Elke dag opnieuw vragen ze: "You go away?" We weten dan niet wat ze bedoelen: gaan we naar buiten of gaan we terug naar huis? In de buurt van het exclusieve Ambassador Hotel zoeken we een Sikh - kleermaker uit. We laten ons colberts, broeken, overhemden aanmeten. Ook krijgen we er zijden stropdassen bij. We opteren voor klassieke blazers en lichtgewicht kostuums. Het kost ons $ 200 per persoon. Vader Sikh bestiert de zaak, die nu door kleinzoon wordt gedreven, vanachter zijn bureau. Zestig jaar geleden kwam hij vanuit de Punjab in India hier als 12-jarige aan. Zijn emigratie is een succes geworden, dat kunnen we duidelijk zien. We krijgen thee geserveerd. De zoon ontpopt zich als een behendig zakenman. De kleermaker zelf, de snijder dus, is echter een Thai. Later komen we er achter dat er boven de winkel een heuse sweatshop met tientallen machines is gevestigd. Niet voor niets wordt hier alles binnen vierentwintig uur geleverd. De rest van de dag gebeurt niets. Jos gaat souvenirs inkopen: een masker, een zijde borduursel, een beeldje, een horlogebandje. 's Middags zwemmen in de hotelpool. Avondeten in de Red Corner: t-bone steak en sirloin steak (als alternatief, er is maar één t - bone, die is voor Jos). Goedkoopste biertjes van de reis bij het gezellige Charlie's Bar, vol junglespullen zoals beenderen, schedels, skeletten en een echte vliegende hond in een kooi. Het is aan de straat en we hebben er het idee eens een keer nièt opgelicht te worden. De muziek is ook o.k.: Santana, CCR, The Doors en dergelijke, begin jaren zeventig dus.

Slangen tergen om ze giftig te maken…

Even voor elf uur komen we bij de Snake Farm aan, officieel heet het er het Louis Pasteur Instituut. We zijn net op tijd voor de show, waarin slangen worden getergd zodat ze meer gif gaan produceren, waarna men het gif in een flesje aftapt. De cobra's worden gevoerd met rauwe kippenpoten die letterlijk in hun strot worden gedouwd. Clim poseert met een joekel van een python rondom zijn nek. Het gif overigens wordt gebruikt om een serum tegen slangenbeten te maken. Even verderop ligt het Lumphini - park waar het stil en rustig is: geen wonder, iedereen ligt er in de schaduw te pitten. Clim bedenkt zich geen moment en voegt zich bij de slapenden. Jos loopt er wat verloren rond en leest in "Jurassic Park", een thriller van Michael Crighton, onlangs verfilmd door Steven Spielberg. Vanuit het park is de skyline zichtbaar; die kan niet tippen aan die van het Central Park in Manhattan. Na het rustuurtje geroosterde eendenbout aan een stalletje. Eten kun je hier letterlijk overal en lekker ook nog. Daarna nemen we de bus naar de rivier.

Met riviertaxi stroomopwaarts

We doen een half uur over 2 kilometer, Silom Road af. We komen er ook langs de beruchte Patpong I en II Soi's. De oever van de rivier is volgebouwd met tophotels, scholen, instituten en straten met souvenirwinkeltjes. Er ligt een christelijke kerk van Portugese oorsprong. Na enig zoeken vinden we de juiste pier waar de goedkope "rivertaxi" vertrekt. We volgen de rivier stroomopwaarts, naar het noorden dus. We komen langs tal van tempels, o.a. de Wat Arun, volkswijken, haventjes waar ouderwetse barken aangemeerd liggen. Af en toe leggen we aan. Het volk gaat hier snel en gedisciplineerd van en aan boord. Wijzelf stappen uit ver buiten de stad, maar nog steeds in het urbane gedeelte. Op straat opvallend veel uniformen; er blijken nogal wat militaire opleidingsinstituten, kazernes en een politieacademie in deze buurt te liggen. Het is inmiddels vier uur in de namiddag en we vinden het welletjes. We hebben veel moeite met het vinden van een taxi. Die worstelt zich door het verkeer, dat zelfs hier ver buiten het centrum hopeloos in de knoop zit. Tijdens de rit houden we de drie belangrijkste klokken, resp. meters in de gaten. Aangekomen bij ons Nana Hotel kunnen we het volgende resultaat aflezen: 65 minuten gereden, 9,8 kilometer afgelegd, 104 baht betaald (fl 8).

Problemen met betalen

Voor de laatste keer krijgen we ons lekker ruikend wasgoed terug. We halen de foto's af: in een zware zak zitten de resultaten van tien rolletjes. Nog één keer passen, met name de colberts, bij de Sikh - kleermaker. Even wachten op een grote Arabische familie die zich compleet in het nieuw laat steken. Zo te zien Golf - Arabieren. De hemden en broeken zijn al klaar, die nemen we alvast mee. Morgen worden de colberts afgeleverd. We eten bij restaurant "Maxim" waar we problemen krijgen als Jos met zijn credit card wil betalen. We willen niet contant betalen, want dan moeten we morgen weer gaan wisselen en dat hebben we vandaag voor het laatst gedaan. Enfin, de kaart wordt uiteindelijk na veel gesoebat geaccepteerd. We belanden net als gisteren bij Charlie's Bar .

Tailor komt cloths afleveren

Jos is 's nachts niet alleen lastig gevallen door hoofdpijn, maar ook door de bell captain. Die belde toen we al lagen te slapen met de mededeling dat er een pakje was aangekomen. Slaapdronken als hij was begreep Jos hem niet direct, maar toen hij uit het gebrabbel, dat voor Engels moest doorgaan, het woord "tailor" kon destilleren, begon het hem ineens te dagen. De colberts van de Sikh waren afgeleverd! We zeggen de bell captain dat we het pakket morgenochtend wel zelf komen afhalen. De bagage moet voor twaalf uur beneden zijn. We hebben moeite met inpakken vanwege al die nieuwe kleren en de volumineuze muskietennetten. We besluiten onze dagrugzakjes ook vol te stouwen en ze desnoods als handbagage mee het vliegtuig in te nemen.

De Weekend Market

Jos gaat voor het laatst alleen op stap. Hij neemt de bus naar een grote overdekte markt in het noorden. Deze zogenaamde Weekend Market schijnt de grootste van heel Zuidoost - Azië te zijn. Hij heeft het fototoestel van Clim bij zich en maakt het rolletje op. Er is werkelijk alles te koop, onder anderen veel levende dieren, zowel voor de slacht als voor het plezier (huisgezelschap). Gegeten tussen de autochtone marktkooplui. Op markten kun je altijd goed en goedkoop eten, overal ter wereld. In de buurt ligt ook nog een van Bangkok’s weinige parken, waar hij nog doorheen kuiert. De ingang is gesloten, maar iedereen kruipt met behulp van een wankele ladder over de hekken, zo ook Jos. Terug met de bus, twee keer overstappen. Het openbare vervoer in de stad is uitstekend, frequent met een zeer dicht net, maar is vanwege al die verkeersopstoppingen tergend langzaam. Vooral de niet - AC bussen zijn altijd overvol. Logisch, die zijn het goedkoopst.

Poëziealbum met giften voor Gilbert

Laat in de middag komt hij aan bij het hotel, waar Clim tussen de Cross'ers zit die zich aan het zwembad verpozen. Ze hebben een lange treinreis uit Kho Samui achter de rug. Paul, een fijne, beschaafde kerel die op een MLK - school werkt, komt met een schriftje aan en vraagt of we iets voor Gilbert willen opschrijven.We zijn de laatste die dit doen en lezen wat de anderen zoal neergepend hebben: een en al lof, zowel in proza als poëzie. We willen geen spelbreker zijn en Jos schrijft een verhaal over het avontuur in het hoge noorden, waarin hij tenslotte Gilbert bedankt voor de "redding". Naast die schriftelijke bijdrage storten we ook nog eens $ 20 per man in zijn fooienpotje. We hebben de indruk dat sommigen Gilbert verbaal weliswaar de hemel inprijzen, maar als het erop aan komt om in de buidel te tasten, geven ze niet thuis. Paul verzamelt ook alle adressen van de deelnemers ten behoeve van een reünie die hij wil organiseren. Ook deze laatste dag eten we Europees, hiermee proberen we ons alvast aan te passen aan de eerste dagen terug in de westerse wereld. Het wordt deze keer Italiaans.

Weg uit Bangkok

Om tien uur in de avond stappen we voor het laatst in onze bus. Teun en Anne - Marie zijn in Koh Samui achtergebleven, twee individuele trekkers zijn erbij gekomen. We verlaten Bangkok. We proberen de metropool, die o zo banaal, maar ook zo fascinerend is, te definiëren.
"Een volkomen uit zijn voegen gebarst dorp. Een oorverdovende heksenketel. Een poel van ontucht en onrechtvaardigheid. De wereldhoofdstad van de prostitutie. Een koopparadijs met een menselijk gezicht. Een centrum van criminaliteit. Een klontering van onleefbare slums. Een stinkende gifbelt vol uitlaatgassen. Een verkeers - darmstelsel in voortdurende staat van constipatie. Het vrome hart van het Boeddhisme. Een oord met architectonische hoogstandjes. Een Toren van Babel van ongebreideld kapitalisme. Een exotische stad vol kleuren en geuren. Een labyrint vol verrassende wendingen. Een Sodom en Gomorrha waar aids in volle opmars is. Een verzameling van schitterende tempels en paleizen."
En zo kunnen we doorgaan.

De internationale luchthaven

Op de internationale luchthaven gaat alles van een leien dakje. We maken er onze overgebleven bahts op en kopen drank en snoep tegen schandalig hoge prijzen; en dat noemt zich tax free ook nog! We worden weer als één groep ingecheckt, problemen met extra handbagage vanwege de rugzakjes hebben we zodoende niet. De controle op drugs en andere contrabande lijkt ons helemaal niet zo streng te zijn. Alleen Clim en Jouke hebben pech: ze komen bij een beginnende, stagelopende douanier terecht die alles uiterst traag doorloopt, fouten maakt op zijn toetsenbord en steeds opnieuw moet beginnen. Hij tikt nog met één vinger. Tot ons genoegen hebben we net als op de heenvlucht rokersplaatsen weten te bemachtigen. Tegenwoordig met die anti - rokers hetze valt dat echt niet mee, de rokersruimte in vliegtuigen wordt met het jaar beperkter.

Elf uur in de lucht

We vertrekken op tijd, om een uur of één. We zitten naast Roos, die zich al voorbereidt op een hartstochtelijk weerzien met haar minnaar. We horen dat ze maar weinig geldelijke bijdragen heeft ontvangen voor haar olifant. Gedurende de vlucht van elf uur krijgen we drie keer te eten. Het is zelfs voor ons echt te veel, we laten dan ook de laatste twee maaltijden verschillende dingen onaangeroerd liggen. Naast Clim zit iemand die te diep in het glaasje heeft gekeken. Geleund tegen Clim zijn schouder valt hij in slaap. Even verderop zit Theike Dols, de bekende Maastrichts / Sittardse cabaretier en levensgenieter, wazig voor zich uit te staren. Hij heeft een vriendje bij zich, of vergissen we ons hier? Rond het middaguur komen we aan, dat wil zeggen rond het Thaise middaguur, in Amsterdam is het net zeven uur geweest. Nu werkt het tijdsverschil in ons voordeel, maar wat heet voordeel? Vanavond moet je toch eerder naar bed en weg is je "winst". Voorlopig zal onze biologische klok door de "jet lag" enige dagen ontregeld zijn. De aankomst is 30 minuten vroeger dan gepland.

Plichtmatig afscheid nemen

Niet in recordtempo, maar wel heel snel zijn we de aankomsthal uit. Met de meeste van de groepsleden hebben we, soms iets al te plichtmatig (maar dat is wederzijds), afscheid genomen. Misschien wordt het "tot ziens” nog werkelijkheid ook, tenminste als we de reünie bezoeken. Clim wil wel, maar Jos ziet dat niet zo zitten. Om half negen zitten we al in de trein richting Amsterdam Centraal. Daar stappen we om negen uur in de Intercity naar Heerlen. Jos heeft behalve een pakje Van Nelle zwaar ook de zaterdagkranten ingeslagen. De twee uur durende reis naar Roermond vliegt dan ook voorbij. De taxichauffeur die ons van het station naar de Herderstraat brengt, herkent ons. Het is dezelfde die ons op een zondagmorgen in april, nu nog geen 4 maanden geleden, naar huis heeft gebracht. Toen kwamen we uit New York.

Behouden thuiskomst

Om kwart over elf 's ochtends hebben we ons weer thuis geïnstalleerd. Allereerst wordt echt sterke koffie gezet, daarna de wasmachine gevuld. Het is schoonzus Mia toch gelukt de woning binnen te komen met de voordeursleutel die we haar op het laatste moment via de post hebben moeten toesturen. De planten zien er goed uit en de post is gesorteerd. We bellen haar op om haar te bedanken en om haar te laten weten dat we weer behouden zijn aangekomen. En dan gaat Clim slapen….

Foto's 1 Bangkok / Foto's 2 Bangkok / Foto's Mensen / Foto's Natuur / Foto's Chiang Mai / Foto's Cultuur

[ Bangkok 1 ] [ Oude Steden ] [ Jungletocht ] [ Ihsanvlakte ] [ Chiang Mai ] [ Akha's ] [ Olifantenstampede ] [ Bangkok 2 ] [ Foto's natuur ] [ Foto's Cultuur ] [ Foto's mensen ] [ Info Thailand ]