TRUJILLO

Een vervroegde vlucht

Om zes uur lopen we al weer rond, deze keer worden we wel gewekt. Jos ziet bleek van misselijkheid, maar kan verder gewoon functioneren. In de lobby krioelt het van het volk; blijkbaar wil iedereen vroeg weg. De door Juan beloofde gratis taxi staat al buiten op ons te wachten. Dus er zijn toch nog betrouwbare lui hier. Op de luchthaven moeten we ineens in alle haast inchecken. We komen er om zeven uur aan (2 uur voor de geplande vlucht), maar we vliegen eerder, al om kwart voor acht. Ook goed, geen bezwaar, maar hadden zij ons dat niet moeten laten weten in hostal Monarca? De luchtvaartmaatschappij had ons adres toch? We laten het maar zo en vóór half negen staan we al in de aankomsthal van het vliegveld in Lima. 

Een dag nietsnutten op de airport

Daar moeten we tot half vijf op de vlucht naar Trujillo wachten. We drinken uitgebreid koffie en installeren ons daarna in stoelen in de buurt van de toiletten; dit laatste in verband met de regelmatige braakpogingen van Jos. Wel een keer of tien moet hij de pot opzoeken. We vervelen ons kapot. We hebben slaap, maar durven uit veiligheidsoverwegingen  niet lekker onder zeil te gaan. We puzzelen en lezen wat, lopen eens het hele gebouw rond, maken praatjes met poetsvrouwen. Ze zijn er de hal aan het versieren, want de volgende dag komen hier veel staatshoofden aan om de inwijding van de pas gekozen nieuwe president Alejandro Toledo bij te wonen. De bekendste is Fidel Castro.

Vliegen 'aan de rand van de nacht'

Om drie uur komen we er via het infoscherm achter dat onze vlucht verzet is naar 20.00 uur: het wordt de laatste vlucht van de dag! We balen als een stier, nog enkele uren langer wachten hebben we echt niet ingecalculeerd. Plannen is moeilijk in dit land: de ene vlucht vertrekt onaangekondigd te vroeg, de andere veel te laat. Al thee drinkend komen we ook die uren door. We vliegen in een Fokker 28 met zo’n 50 stoelen. We zitten bij de nooduitgang en hebben daarom veel beenruimte. Jos valt direct in slaap. Als hij bij aankomst een half uur later wakker wordt voelt hij zich opgeknapt en hoeft hij niet meer over te geven.  

Hotel Continental

In de aankomsthal worden we weer eens belaagd door taxichauffeurs: zij weten dat we geen kant op kunnen, want de stad is 10 kilometer verderop en er rijden geen bussen meer. We laten ons naar Hotel Continental brengen. De chauffeur wil ons naar zijn eigen hotel brengen, maar dat weigeren we resoluut. Het is weer eens een goed hotel, alleen de douchekop is zoals altijd verstopt. Jos valt na een verkwikkende douche naakt op bed in slaap en wordt 5 uur later midden in de nacht verkleumd wakker. Clim heeft hem laten slapen na die zware reisdag en zijn ziekte.  

TRUJILLO

Oefenen voor Nationale Feestdag

In de ochtend doen we het rustig aan. Na het ontbijt blijven we wat doordutten op de kamer, met name Clim. Jos volgt op de tv de Tour de France ‘en vivo’ (live), want in Frankrijk is het nu laat in de namiddag.  Pas na 11 uur gaan we de stad in. Het is regenachtig buiten, beter is: er hangt een waas van zeer fijne mist om de stad. Het is druk op de straten en pleinen. Muziekkorpsen marcheren rond, ze zijn van de collegios  (middelbare scholen) die aan het oefenen zijn om elkaar op de Nationale Feestdag de loef af te steken.

We stoten op een processie die door een dikdoenerige pastoor wordt voorgegaan. We vinden een plek waar ze goede koffie serveren (dat is hier altijd een hele speurtocht), bezoeken de markthallen (niet zo bijzonder) en schuimen een boekhandel af (veel computertijdschriften in de ramsj). Terwijl we naar het Archeologisch Museum zoeken belanden we in een koloniaal paleis waar een zekere generaal Obrigado (wie mag die man dan wel zijn?) heeft gewoond. We lopen er onuitgenodigd naar binnen en krijgen er tot onze verrassing een privérondleiding door een bescheiden bediende. Het woonhuis (met veel plek voor de bedienden en de paarden) dateert uit de 19^e eeuw. De kathedraal even verderop vinden we minder interessant.

 

Ga naar al onze ...  AVONTUREN
Hier volgt de beschrijving van een poging tot beroving. Gelukkig wisten wij die te verijdelen.

Zakkenroller in actie

Zo rond twee uur bevinden we ons midden in het centrum van deze stad die zich onderscheidt door veel koloniale architectuur. We lopen door een minder drukke winkelstraat, als er plotseling een auto naast ons stopt.  Een man draait het raampje open en begint in het Spaans tegen ons aan te lullen. We verstaan woorden als "criminalistas” en “ladrones” (dieven). Daarop raken we geïnteresseerd en we buigen ons voorover naar het portier toe. De man haalt vervolgens uit het handschoenenvakje een revolver te voorschijn en richt die veelbetekenend op ons. Op dat moment slaakt Clim een kreet en begint te vloeken.

Op heterdaad betrapt

Hij gooit zich achterover, waarna ik ook een andere stem hoor. Als  ik me omdraai zie ik Clim boven op een vent liggen die pogingen doet onder hem uit te kruipen.  Dat kost hem zo veel tijd, dat ik hem bij zijn keel kan grijpen en tegen een etalageruit kan drukken. Ik hou instinctief mijn gespreide vingers voor zijn ogen  om hem heel stil te houden. Hij kan geen kant meer uit. Uit woede wil ik hem met zijn hoofd door de ruit slaan, maar ik bedenk me bijtijds: wie betaalt dan die ruit? Misschien verwond ik hem ernstig, slagaderlijke bloeding of zo, en dat wil ik ook niet op mijn geweten hebben. 

Politie er bij roepen?

Een tweede optie is wachten tot de politie komt opdagen. (Die is hier alomtegenwoordig, maar als je ze nodig hebt zijn ze er niet. Waar heb ik dat eerder gehoord?). Ook die mogelijkheid verwerp ik: ik zie ons al uren op een stoffig bureau zitten, wachtend op een  tolk en gadegeslagen door corrupte politiefunctionarissen die plannetjes uitbroeden hoe ze ons als rijke westerlingen een oor kunnen aannaaien, respectievelijk een poot uit te draaien.  (De goede niet te na gesproken overigens, maar daar ben je nooit zeker van.) Achter me hoor ik Clim  nog steeds tieren, hij blijkt moeite te hebben met opstaan. Misschien hebben ze hem wel met een mes gestoken en heeft hij hulp nodig. Ik overweeg dit alles in luttele seconden.

We laten hem lopen

Daarop besluit ik de zakkenroller, een goed geklede man van een jaar of dertig trouwens die steeds “No, no” roept (zeker bang om blind gemaakt te worden), toch te laten lopen. Gelukkig is er met Clim niets ergs aan de hand . In de consternatie is hij ietwat gedesoriënteerd geraakt en is gestruikeld over zijn geredde rugzakje. Hij baalt wel dat ik de dief heb laten ontsnappen; hij had hem een stevige aframmeling willen geven. Als stille getuige ligt een zakdoek  van Clim op de grond. Dat is het enige dat gestolen had kunnen worden en onze dagrugzak met fototoestel natuurlijk waaraan gerukt werd. De man in de auto, de afleider met zijn praatjes over criminaliteit, rijdt doodgemoedereerd weg, hem hunnen we niets maken. In de open winkelpuien staan tal van mensen toe te kijken, zij zijn ongetwijfeld getuige geweest van deze poging tot beroving. Geen van hen heeft echter een poot uitgestoken om ons te helpen of de politie te roepen. Dat valt ons bitter tegen. Waarschijnlijk zijn deze eerzame middenstanders bang dat het boeventuig later wraak op hun en hun bezittingen zal komen nemen.

Criminaliteit heel gewoon

Nog natrillend van de zenuwen schuiven we aan voor een standaardlunch in een cafetaria. We laten de gebeurtenissen nog eens aan ons voorbij trekken. Clim staat er op dat we onze money belts (met reispapieren, paspoorten, geld en cheques die we overdag op ons lichaam onder onze onderkleding dragen) in de kluis van ons hotel opbergen. Dat regelen we ’s avonds dan ook direct als we terugkomen in het hotel. Aan de balie reageert men niet erg verbaasd als we over de overval vertellen. In die bewuste straat is het al vaker prijs geweest, criminaliteit wordt hier kennelijk tot het leven van alledag gerekend. Overal in dit land stikt het van de bewakers, veiligheidsfunctionarissen en politieagenten, alleen in die beruchte straat zijn ze opvallend afwezig. Is hier sprake  van toeval? Hoe dan ook, met onze kostbaarheden op een veilige plek is Clim een stuk geruster.

Voor een compleet verslag, klik door naar de categorie “Wat er mis ging” op onze Homepage.  

 

 

De veelzijdige gids Rubens

Om exact negen uur staat er een chauffeur voor de deur. Hij brengt ons naar het kantoor van de reisagent, waar we onze privé-gids ophalen. Rubens, zo heet hij, is van onze leeftijd. Hij spreekt grammaticaal correct Engels, maar zijn uitspraak is zo belabberd (en wij zijn zo hardhorend) dat we hem regelmatig niet meer kunnen volgen. Hij beweert leraar op de universiteit te zijn, maar dat nemen we met een korreltje zout. Hij is als een bewaker geüniformeerd en draagt goed zichtbaar een pistool op zijn heup. We gaan dus niet alleen op pad met een tolk en een gids, maar worden ook vergezeld door een heuse body guard, verenigd in één persoon. Hij vertelt ons dat hij drie baantjes heeft: leraar, bewaker en tour guide.  

De Huaca van Arco Iris

Allereerst bezoeken we de ‘huaca’ de  Arco Iris, ofwel de Tempel van de Regenboog. Hij ziet er uit als een soort ziggurat zoals die in Mesopotamië werden gebouwd. Deze is van adobe gemaakt, een meter of vijftien hoog en omgeven door een muur. Het Chivu-kustvolk dat dit soort tempels optrok aanbad de zee en de maan en dat kun je nog vaag zien in de reliëfs in de muren. Duidelijk zichtbaar zijn ook de pelikanen, onmisbaar voor de vissers op zee omdat deze vogels hun naar de scholen vis leiden.

Caballitos van Huanchaco

Een half uur verderop ligt bij Huanchaco het strand van Trujillo en zowaar, het zonnetje schijnt hier. Een zeldzaamheid, denken wij, maar dat blijkt niet zo te zijn. Volgens Rubens schijnt hier vaak de zon, terwijl er in Trujillo een dikke mist hangt. We bekijken in dit bijna uitgestorven vakantieoord de zogenaamde ‘caballito’s’, bootjes van riet waarmee de vissers de branding trotseren. We weigeren een ride op zee met zo’n ‘paardje’ (ze zijn zo smal dat je er schrijlings op moet zitten), dat valt niet in goede aarde bij de  nors kijkende vissers die natuurlijk tuk zijn op wat extra inkomsten. In sommige straten is het toch nog een drukte van belang: ook hier zijn geüniformeerde scholieren hun defilé aan het oefenen.  

 

Woestijnstad Chan Chan

De ruïnes van Chan Chan zijn een stuk interessanter dan het strand. We bekijken er de stoffige overblijfselen van wat ooit een grote Chivu-stad met 35.000 inwoners is geweest. De stad bestond uit 8 citadellen, waarvan er één, het Palacio Tsjibu, enigszins gerestaureerd is. In 1480 moest de stad zich na een belegering van jaren door de Inca’s gewonnen geven. De Inca’s sloten uiteindelijk de watertoevoer af, waardoor de belegerden zich dorstig overgaven. Wat niet werd verwoest door de overwinnaars gebeurde later wel door weer en wind; het adobe bouwmateriaal is niet erg weerbestendig. Ook overstromingen (toen al El Nino?) zorgden voor aftakeling. Het museum bij de ingang biedt ons een heel aardig kijkje op deze cultuur met een soort ‘son et lumière’ voorstelling met aardbevingen, donder en bliksem boven een maquette van Chan Chan. Verder zijn er veel potten en gebruiksvoorwerpen te bezichtigen. De chicste en meest waardevolle  zaken zijn ingepikt door de musea in Lima, om maar niet te spreken over de schatten die verzamelaars van illegale kunst in Amerika, Europa en Japan via grafrovers hebben verworven. Om half een zijn we terug in de stad.  

Privé-excursie naar piramides

Twee uur later staat vriend Rubens weer klaar. Hij heeft zijn uniform thuis gelaten (zijn pistool niet) en gebruikt zijn eigen ouderwetse auto om ons naar de Piramides van de Maan en de Zon te brengen. Die zijn afkomstig van de Moche (ook wel Mochica-) cultuur. We gaan eerst tickets reserveren voor de bus naar Huaraz morgen. We moeten overstappen en Rubens zoekt een en ander voor ons uit. Na het busstation komen we langs een adobe-‘fabriek’ en ruiken en proeven kruiden en planten in een soort proeftuintje langs de weg.

Archeologen aan het werk

De enorme Piramide van de Zon is voor een groot gedeelte verweerd en vervallen. Ook heeft de bevolking veel stenen en bouwmateriaal geplunderd om er zelf woningen van te bouwen. De Piramide van de Maan bekijken we wat beter. Op een gegeven moment zitten we midden tussen de opgravingen. De archeologen hebben net veelkleurige schilderingen op de muren blootgelegd. Bij de uitgang kopen we wat goedkope beeldjes om de handelaars, die speciaal op ons zaten te wachten, niet teleur te stellen. We hebben medelijden met hun. 

 

Niet naar de grafrovers!

Een bezoek aan een gehucht waar veel grafrovers wonen wijzen we van de hand, we keuren die praktijken af (hoewel ze wel begrijpelijk zijn, je moet toch wat om in leven te blijven in deze woestenij). Veel voormalige ‘huaceros’ zijn tegenwoordig als bewaker werkzaam voor de overheid of verlenen tegen redelijke betaling hand- en spandiensten aan de archeologische teams uit de USA. Dit alles volgens het principe: “Met dieven vangt men dieven”, of ook wel: “If you can’t beat them, join them”. De grafroverij is afgenomen, maar nog lang niet verdwenen.  

Koffie in stijl

Onderweg pikken we een politieagent op, dat soort lui krijgt  hier overal gratis vervoer. Terug in de stad betalen we Rubens omgerekend veertig gulden voor zijn diensten en belooft Jos hem als gids aan te bevelen bij de “Lonely Planet Travel Survival Kit”. Verguld met dit vooruitzicht neemt hij afscheid van ons. De zon is net in de mist ondergegaan en er heerst een levendige drukte in de stad. Overal hangen vlaggen uit en men is druk bezig met het opschilderen van gebouwen.  De koffiehuizen zitten barstensvol, zodat we besluiten koffie te drinken in het dure koloniale hotel El Libertador. De kwaliteit van de koffie valt er tegen, maar de historische ambiance maakt veel goed. Het avondmaal gebruiken we weer bij het uitstekende restaurant El Mochica. We krijgen na afloop een rekening gepresenteerd die veel te laag is, ze hebben zich zwaar in hun nadeel verteld. Als we de rekening uit eigen beweging naar boven bijstellen, kun je de verbazing over zoveel eerlijkheid op het gezicht van de ober aflezen. Rare jongens, die Holandesos!