LIMA

Bus met vliegtuigallures

Het busstation van Huaraz is niet ver, daarom gaan we er te voet heen. Dat valt toch even tegen, met name voor Clim. Hij heeft moeite met het dragen van zijn zware tas. De schouderband ervan is al in het begin van de reis stuk gegaan. We moeten inchecken alsof we op een vliegveld zijn. We vinden dat enigszins overdreven, maar het is wel veilig. Bijna alle passagiers zijn toeristen, waarschijnlijk is deze “comfort class” te duur voor de plaatselijke bevolking. Een hele groep Franse trekkers reist met ons mee. Gelukkig zijn ze niet al te luidruchtig, ze zijn uitgeput door hun strapatzen in het hooggebergte. Aan boord loopt een fraaie jongedame rond die als stewardess fungeert; bij alles aapt zij de echte procedures in het vliegtuig na. De westerlingen in de bus vinden dit wel grappig. We krijgen een bakje eten (kip met rijst, we konden het al raden), waarna we mogen genieten van twee tv-films van bedenkelijke kwaliteit op het hoogste geluidsniveau. 

Vanaf de hoogvlakten de dalen in

Enfin, het eerste gedeelte van de reis is weer eens onvergetelijk, zowel de weg over de hoogvlakte als die door de bergen naar beneden toe. De wegen zijn goed geasfalteerd, zodat we toch door het  raam wat foto’s van de omgeving kunnen maken. Na elke bocht ontvouwt zich het ene na het andere vergezicht voor onze begerige ogen. Na een pas van 4200 meter overgestoken te hebben ( we zitten dan al ruim boven de boomgrens) gaat het door een landschap van kalkstenen bergen richting kust. Allengs maken de groene, pastorale landschappen plaats voor een kale zanderige negorij. Dan gebeurt wat we van deze solide Volvo-bus juist niet hadden verwacht: we krijgen een klapband! De chauffeur (de busjuffrouw noemt hem ‘onze piloot’….) rijdt door tot een dorpje waar een vulcaniseerbedrijfje ligt. Dan is euvel snel verholpen.  

Weer terug bij de oceaan

We bereiken de kust bij de stad Barranca, gelegen in een rivieroase. Tot Lima zien we eigenlijk niets anders dan grijze rotsen en vooral eindeloze rijen hoge zandduinen om ons heen. Zelfs de oceaan ziet er grauw uit. Het is een zo eentonig en weinig aantrekkelijk landschap dat we het grootste gedeelte van de reis liggen te dutten. Om half zes rijden we de uitgestrekte voorsteden van Lima binnen. Het zijn een soort afbraakwijken van misschien nog geen tien jaar oud die er in de neervallende schemering luguber uitzien.

Lima, metropool van 12 miljoen inwoners

Na een half uur volgen de buitenwijken, waarna we de rivier de Rimac oversteken. We zitten dan in het centrum, waar we ons voortijdig laten droppen. We hebben geen flauw idee waar we precies zitten, maar een jonge  ober kan ons uiteindelijk de plek aanwijzen na minutenlang de kaart van Lima te hebben bestudeerd. Hee, we zitten vlakbij het Hotel Continental dat we uitgezocht hebben. Hup, taxi aanhouden, prijs afspreken, bagage inladen en vijf minuten later lopen we het beste hotel van onze reis binnen. Ze hebben er kamers genoeg en we krijgen er een van de beste op de 7^e verdieping toegewezen. En dat voor een prijs van nog geen dertig gulden per persoon. Hebben we toch weer eens geboft. De taxichauffeur is heel behulpzaam, maar uit zijn schichtige gedrag  kunnen we opmaken dat het in deze duistere buurt niet pluis is. Aan de balie worden we expliciet gewaarschuwd om goed op onze spullen te passen. We vragen dan ook maar direct een kluisje aan en deponeren daar onze kostbaarheden. Het gebruik van zo’n kluisje is overal gratis in dit land.  

 

Levendig centrum

We eten in een sjofele tent aan het Plaza San Martin, niet ver van ons hotel. Op de pas gerestaureerde Plaza is het een drukte van belang. Mannen staan er over politiek te debatteren, omringd door belangstellenden; clowns treden er op. In al dat menselijke gewoel zijn we steeds uitermate op ons hoede. Als we door de slecht verlichte straten naar het hotel teruglopen voelen we ons allerminst op ons gemak. Het is gedaan met slenteren, we zetten er stevig de pas in om de plekken die potentieel gevaarlijk zijn zo snel mogelijk achter ons te hebben. Dit is niet leuk meer.

LIMA 1

 

De VN ook van de partij

We komen uit bij het Parque de Italia, een mooi park met een theater, een Moorse kiosk, een Byzantijns paviljoen en een Japanse tuin. Op een terras eten we een boterham en soep. De in historisch uniform gestoken cavalerie van een of andere garde en enkele VN-voertuigen met tanks erop rijden het plein voorbij. Ze hebben aan het defilé ter ere van president Toledo meegedaan. We houden een taxi aan en laten ons naar het befaamde Museo de Oro de Peru brengen. De rit duurt minstens een half uur, want het museum ligt aan de rand van de stad in een betere wijk.

Voor twee tientjes per man mogen we naar binnen, naar verhouding een exorbitant hoog bedrag in dit goedkope land, maar gezien het gebodene valt het eigenlijk nog mee. De drie etages waaruit het museum bestaat zijn letterlijk tot aan de nok toe gevuld met kunst- en gebruiksvoorwerpen van de oude Indiaanse culturen van Peru, zoals de Chancay, Chavin, Moche, Chivu, Huari en Inca. We worden duizelig van de (gouden) maskers, erotisch aardewerk, stoffige mummies, ceremoniële kleding. Vooral de vrolijke en fantasievolle potten van de Moche bevallen ons bijzonder. 

Uitgebreide wapencollectie

Een hele zaal is volgepakt met wapentuig vanaf de 15^de eeuw en alles wat daar bij hoort (zadels, stijgbeugels, sporen en zo); tussen de onafzienbare rijen ontdekken we de persoonlijke pistolen of dolken van bekende figuren als Li Peng, Soekarno, Prins Charles. De zalen met geweven stoffen gaan we in sneltreinvaart door, die interesseren ons minder.  Als we voldaan buiten komen en een taxi terug willen nemen vragen deze dubbele tarieven. We spelen de heren tegen elkaar uit en krijgen zo toch nog een rit tegen normaal tarief. De chauffeur toont zich uiterst behendig in het drukke spitsuur. Het is een zwartrijder, vandaar die lagere prijs. Hij weet bijvoorbeeld niet hoe hij bij het Plaza San Martin moet komen. Enfin, we eten Chinees (weer niet zo’n goede en riante porties als bij onze Chinezen in Nederland) en maken een korte avondwandeling. 

Bier in de keuken

We ontdekken dat bewoners van een uitgewoond appartementengebouw in een portiek  een geïmproviseerd drank- en snoepwinkeltje hebben ingericht. We worden naar boven genood om bier op te halen. We treffen er een onbeschrijfelijke ellende aan. Halfnaakte peuters kruipen er lusteloos over de met rotzooi bezaaide vloer van wat een keuken moet voorstellen. Het schijnt de bedoeling te zijn dat we het bier hier opdrinken, maar dat gaat ons te ver. We nemen de reeds geopende flessen mee naar buiten en drinken ze in het hotel op.  

LIMA 2

Voor luttele guldens smikkelen

We eten in een volksrestaurant wat de pot schaft: soep, vis, friet met rijst en koffie. Totaal voor 2 personen kost ons dat nog geen zes gulden, dit wordt de goedkoopste maaltijd van de hele reis. We steken de brug over. De rivier de Rimac is slechts een siepelend stroompje, de bedding ligt vol vuilnis. Aan de overkant is het niet veilig volgens de ingewijden, maar aangezien het overdag is wagen we ons in de armoedige volkswijken. We bezoeken er als enige de stierenvechterarena met aanpalend museum.

Stierenvechter in de dop

Dit laatste toont veel foto’s van de helden, opgezette stierenkoppen aan de wanden, tekeningen en schilderijen van het festijn (o.a. een echte Picasso-pentekening) en dure kostuums van de torero’s. Ook hangt er een bebloede broek van een gedode torero. Op de achtergrond klinkt toepasselijke muziek met olé-koortjes. We krijgen een rondleiding door de Plaza de Toros van een manke zielenpoot, een soort knechtje. Elke keer als blijkt dat we weer eens zijn Spaans hebben begrepen zegt hij “Claro!”. In de arena zelf zijn jonge stierenvechters in de dop met een onhandig in elkaar geflanste namaakstier aan het oefenen.

Authentieke sfeer in kloosters

We dringen verder de wijk binnen en eindigen bij het kloostercomplex van het Convento de Descalzos dat in oranje en beige kleuren is opgefrist tijdens de restauratie in 1995. Alweer enorm uitgebreid met twee kloostergangen en veel schilderijen in de gangen en zalen. Het ademt met zijn wijnpers, keukens en drukkerijtje een authentieke sfeer uit. We worden er doorheen geloodst door een zwijgzame jonge meid. Na een biertje in een restaurant keren we per taxi terug naar het centrum. De chauffeur is een enthousiaste voetballiefhebber. Hij kent nog steeds alle namen van de  spelers van de “equipo de 1972 y 1976” en weet ze moeiteloos op te sommen. Namen als Poortvliet en van de Kerkhof kan hij perfect uitspreken. Alleen met de uitspraak van de naam Cruijff heeft hij moeite. Het voetbal van Holanda was volgens hem een “sistemo de futbol total, como una maquina…” De man, die van onze leeftijd is, wordt bijna lyrisch.  

Dineren in stijl

Ter gelegenheid van onze laatste avond op het zuidelijk halfrond besluiten we sjiek te gaan eten in het duurste koloniale hotel van de stad, het Bolivar. We komen binnen door de lobby, die bekroond wordt door een veelkleurige koepel, en volgen een luisterrijke gang die uitkomt in een voormalige balzaal vol kristallen kroonluchters en spiegels. De pianist aan de vleugel speelt romantische melodieën. In die zee van ruimte staan twintig tafeltjes, waarvan er één bezet is door 2 westerse jonge vrouwen, de rest is leeg. We nemen plaats en bestellen exquise gerechten zonder op de prijs te letten. Dat kost ons als Nederlander toch wel enige moeite. Twee behulpzame obers staan in de startblokken om ons op onze wenken te bedienen. We genieten niet alleen van de bijna volmaakt bereide spijzen, maar ook van het retrosfeertje dat er hangt. Bij het afrekenen verbazen we ons over de prijs, nog geen vijfenzeventig gulden. Dat maakt de fooi voor de beide obers extra vet.  

LIMA  -  MADRID  -  AMSTERDAM  

Convento de Santo Domingo

Vanavond vliegen we terug naar huis. We hebben nog bijna een hele dag in Lima. We rekenen het hotel af, geven er onze bagage in bewaring en bezoeken voor de laatste keer de historische binnenstad. Vandaag wordt ’s morgens het klooster van Santo Domingo ons hoofddoel. Ook dit complex is redelijk goed gerestaureerd. Er hangt een zwarte heilige, de enige van Peru. De Heilige Rosa wordt er ook vereerd, we bezoeken haar graf in de crypte. We lijken hier wel de enige bezoekers, op wat schoolkinderen na.  

Gigantisch gebouw

’s Middags volgt een bezoek aan het Museo Nacional. Het is een joekel van een betonnen gebouw, bijzonder lelijk vinden we. Ze hebben er wel een schitterende collectie van alle culturen die Peru ooit rijk is geweest, maar de Spaanse cultuur van de laatste vijf eeuwen  ontbreekt er volledig. Clim is hierover niet te spreken. De maquettes van graven (hier ligt ook de originele Heer van Sipan, waarvan we in Huaraz een replica hebben gezien), gebouwen en steden spreken zeer tot de verbeelding. Op de derde verdieping (er zijn er negen) stokt plotseling de collectie. De bovenste verdiepingen liggen op wat kantoren na leeg, volgens de gidsen was er geen geld meer om die in te richten. Zijn daarom de Spanjaarden er hier zo bekaaid van af gekomen? Clim denkt evenwel dat die bewust zijn geboycot door de Indio – archeologen die schaamteloos met hun afkomst koketteren.  

Doffe ellende in Callao

Taxi in, terug naar het hotel (veel sneller nu, over de autobaan), bagage afhalen, nieuwe taxi aanroepen. Een oude baas van hotel helpt daarbij en regelt de prijs. Onderweg komen we langs afschuwelijke krottenwijken. Nabij de havenplaats Callao slaan we de richting van het vliegveld in. Dat kennen we nog van een weekje eerder, toen we daar bijna een hele dag in ledigheid doorbrachten. We sluiten direct aan bij de rij voor het Iberia-loket. Na drie kwartier zijn we er door en hebben we alle plichtplegingen (waaronder de dure airport tax van 25 dollar) achter de rug. We kunnen aan de koffie en het bier om onze soles op te maken. Jos koopt op de valreep nog een cd-rom vol foto’s van Peru (die thuis op de computer nogal tegen bleken te vallen). Om acht uur ’s avonds is zoals gepland ons vertrek.