HUARAZ

Chimbote: derdewereldstad

Moeizaam staan we om vijf uur op. De bestelde taxi wil maar niet op komen dagen. Net als we met een andere taxi staan te onderhandelen komt hij aantuffen. Gelukkig verontschuldigt hij zich wel. Op het busstation is het al druk. We nemen de eerste bus die vertrekt, stipt om 06.00 uur. De reis voert ons langs de kale, onbegroeide en onherbergzame kust, voor ons een legitieme reden om slaap in te halen. Twee  uur later komen we aan in Chimbote. Wat we van deze grote stad zien zijn regelrechte Derde Wereld-toestanden: smerig, druk en onhygiënisch. (Vijf jaar geleden is juist in deze stad een cholera-epidemie uitgebroken, iets wat ons niet verbaast.) Het lijkt hier het platteland van India wel. In het haveloze busstation moeten we overstappen. We kruipen in een krakkemikkige en vuile bus van een lokale onderneming, samen met een aantal backpackers van allerlei nationaliteiten. We tellen 4 Israëlische meiden, 5 Hollandse vrouwen, 3 Amerikaansen, 1 Duitser, 1 Frans stel en Clim en ik, de Limburgers. We zitten klaarblijkelijk op een populaire route.  

Weer de bergen in

Het eerste half uur rijden we door de oase met zijn bevloeide akkers. Daarna wordt het een eentonige boel. De begroeiing is compleet verdwenen en het fijne stof dringt door de naden en kieren van de aftandse bus. Jos zit met zijn voeten in een olievlek, bij elke bocht of uitwijkmanoeuvre van de chauffeur glijdt hij weg. We rijden de kale bergen in.  Om 11 uur zitten we al op grote hoogte en pauzeren we een half uur in een dorpje van 5 onafgewerkte adobe huizen, waar je eten en drinken kunt kopen. De chauffeur geniet van zijn lunch: grove rijst met steentjes erin en een afschrikwekkende schapenkop. We houden het op eerder gekochte olijfbroodjes. De weg is al lang niet meer geplaveid en een lekke band kan dan ook niet lang uitblijven. Net na het passeren van een diepe afgrond krijgen we onze eerste klapband. Dat blijkt een kolfje naar de hand van de bijrijder te zijn: binnen een kwartier heeft hij de band routineus verwisseld. De passagiers kijken lusteloos in de zinderende hitte toe.

Schitterende landschappen

Gelukkig wordt de weg daarna een stuk interessanter. De bergen worden hoger en veelkleuriger, de dalen dieper. Het eerste groen dient zich aan, eerst cactussen, dan struiken en vervolgens kleine boompjes. Een dorp kan dan niet ver weg meer zijn. En inderdaad, we zien al gauw velden en boerderijtjes liggen. We passeren de pas over de Cañon del Pato, waar enkele bergdorpjes tegen de hellingen geplakt zijn. De school is er net uit en de kinderen begeven zich in hun opvallende uniformpjes langs de diverse bergpaadjes huiswaarts / hutwaarts. Van hieruit hebben we schitterende vergezichten. Jammer genoeg stoppen we niet in deze mooie bergwereld, dus foto’s van al dit schoons hebben we nauwelijks kunnen maken. 

Drie klapbanden onderweg

Pas als we de Cordillera Negra voorbij zijn en we ons op de hoogvlakte bevinden, wordt er opnieuw gestopt. Noodgedwongen weliswaar, want er is weer eens een band kapot. Clim helpt als enige de bijrijder met het verplaatsen van de zware reserveband van het dak. Hij baalt, want daarna moet hij met smerige handen verder reizen. De chauffeur zit op een stoel toe te kijken en steekt geen hand uit. "Dat is mijn werk niet", zie je hem denken. Vlak voor Huaraz begeeft de derde band het. De chauffeur besluit verder te reizen, hij heeft per slot van rekening nog vijf wielen over en de eindbestemming is niet ver meer. 

Rampzalige aardverschuivingen

We rijden door een streek waar nog niet zo lang geleden (1970 om precies te zijn) een aardbeving voor gigantische aardverschuivingen (“alluviales”) zorgde. De stroom van  water/modder/zand/rotsen en ijs overspoelde in no time hele dorpen en stadjes. Bij deze ramp waren 70.000 slachtoffers te betreuren. Een van die dorpjes heeft men niet meer uitgegraven (de andere wel om de doden te bergen): alleen de kerktoren steekt nog boven de aarde uit. Links van ons zien we een nog imposanter bergmassief oprijzen, de Cordillera Blanca (zo genoemd vanwege de sneeuw en de witte rotsen). Deze keten telt meer dan 50 toppen van over de 5000 meter, de ene nog mooier dan de andere. De Huascaran, met zo’n 6700 meter de hoogste berg in Peru, bekroont dit massief. Af en toe zien we hem liggen als we door een bocht gaan. Om de haverklap stopt de bus om plaatselijke bewoners op te pikken of af te zetten. De opbrengst van deze illegale passagiers steekt de busbemanning in eigen zak, daar kraait toch geen haan naar.  

Bagage afladen, dief slaat toe

We komen in Huaraz aan terwijl de duisternis invalt en het begint te motregenen, niet bepaald uitnodigend. In een achterafstraatje worden de passagiers geloosd. Clim helpt de bagage van het dak afnemen. Terwijl hij  zo bezig is, slaat achter zijn rug een tassensnaaier toe. Hij neemt een van onze tassen op en loopt er rustig en onopvallend mee weg. Gelukkig heeft Jos hem in de gaten terwijl hij even verderop onder een afdakje een lang verbeid sigaretje staat te roken. Hij bedenkt zich niet lang en slaat de dief met één welgerichte slag tegen de grond, waarna hij hem bespringt. Daar heeft de onverlaat niet van terug. Hij smeekt om losgelaten te worden; als laatste toevlucht beweert hij  taxichauffeur te zijn die ons wilde helpen. Een taxi is echter in geen velden of wegen te bekennen, dus die smoes vindt in onze ogen geen genade. Uiteindelijk laten we hem toch maar lopen, wat moeten we anders? De drie jonge Amerikaanse vrouwen kijken ons misprijzend aan: waarom schreeuwen die dikke Hollanders zo tegen die arme man en laten ze hem niet met rust? Weten zij veel….

Dure en volle hotels

We staan weer van emotie te trillen op onze benen. Door de duisternis en het ontbreken van een goede plattegrond zijn we ook nog eens helemaal gedesoriënteerd. We nemen dan ook een taxi in de arm (een echte…) om ons naar het centrum te brengen. Daar blijken de middenklassenhotels zoals het Gran Hotel volgeboekt; het is momenteel hoogseizoen hier en de prijzen schieten dan de hoogte in door de toegenomen vraag naar onderdak van bergbeklimmers. We vinden na een uurtje toch een redelijk onderkomen bij hotel Santa Victoria, maar dat is wel duur naar verhouding. We proberen af te dingen, maar de Indiaanse achter de balie geeft geen krimp. Voor het eerst tijdens onze reis betalen we meer dan honderd gulden voor een hotelkamer. We gaan daarna niet meer naar buiten, maar eten in het restaurant van het hotel. Ze hebben er goed spul en we zijn tevreden.  

Het graf van  EL SEÑOR DE SIPAN (replica in het museum)

Een soort rustdag

Na de lange rit van gisteren zijn we moe en hebben we nog steeds pijn in de rug. We besluiten er een soort rustdag van te maken. Na een maagvullend ontbijt van eieren met spek trekken we het stadje in (toch nog bijna 100.000 inwoners). We bezoeken er het archeologisch museum waar lokale schatten van o.a. de Chavin-cultuur zijn tentoongesteld, alsmede een replica op ware grootte van het schitterende graf van de Heer van Sipan, een zeer rijk graf dat recent in de buurt ongeschonden is opgegraven. In de tuin is een beeldenexpositie van gave steles en andere bewerkte stenen van duizenden jaren oud.  

Plaza de Armas de Huaraz	Rivier door de stad

Armoe troef

We sjouwen door de levendige  marktstraatjes die vooral door boerinnen in de plaatselijke kleurige kledij bevolkt worden. Rondom de rivier is het armoe troef. Vrouwen wassen er kleding in vervuild water. Er komt een bus langs met een half dozijn schapen op het dak vastgebonden. We steken de gammele brug over om aan de andere kant van het uitzicht te genieten, maar Jos wil daar niet meer verder. Dat vindt hij te link, want die  buurt is volgens hem te louche en armoedig, we moeten de kat niet op het spek binden. In een overdekte markt drinken we vervolgens water en sinaasappelsap. We ouwehoeren er wat af met de joviale verkoopster van het tentje. Steeds als we onder het wandelen ergens neerstrijken om een sigaret te roken moeten we lastige jochies wegjagen; vooral op de Plaza de Armas is het erg.

Na enig zoeken vinden we toch een bank die onze pinpassen accepteert. Daarnaast ligt een internetcafé, waar Jos net een boodschap heeft voltooid om per e-mail naar vrienden en kennissen te versturen als de stroom uitvalt. Er heerst een totale duisternis, waarvan nogal wat klanten gebruik maken door er onbetaald tussen uit te knijpen. Een stoet traditioneel geklede vrouwen van het platteland kruist ons pad. Ze zijn hier vanwege de festiviteiten ’s avonds; ze blijven angstvallig bij elkaar in de buurt.  Bij het kantoor van de firma Cruz del Sur (dat is wel even zoeken geblazen) boeken we een comfortabele busreis naar Lima voor morgen. 

Optocht met muziek

Ook proberen we in ons hotel onze terugvlucht bij Iberia Airlines te herbevestigen. De receptioniste krijgt een antwoordapparaat aan de lijn; het is weekend en dan is het kantoor gesloten. Dat valt ons tegen van een internationale luchtvaartmaatschappij. ’s Avonds gaan we nog even de straat op. In het centrum stellen groepen en muziekcorpsen zich voor een defilé op. Er wordt bar slecht gemusiceerd; we zijn geen muziekkenners, maar dit is echt een kakofonie die pijn aan onze oren doet. Er wordt ook aan politiek gedaan, want op spandoeken duikt de naam van de pas gekozen president Toledo hier en daar op. Namen van zijn politieke tegenstanders kunnen we echter niet ontdekken. De drukte van vanmiddag is merkwaardigerwijs geluwd, je zou anders verwachten.  We blijven er niet lang hangen, maar drinken wel nog een cappuccino voor we naar ons hotel-restaurant terugkeren voor een smakelijke hap. We duiken vroeg ons bed in; morgen beginnen we aan onze laatste etappe in Peru.

Klapbanden	Diefstal	Archeo Museum	Cordillera Blanca
Plaza de Armas	Chimbote	Cañon del Pate