CUZCO II

Kerk gebouwd op Zonnetempel

We slapen eens een keer uit. Na het ontbijt neemt Clim zijn koorts op: bijna 39 graden. Hij besluit terug naar bed te gaan. Jos gaat enkele uurtjes alleen op pad. Hij bezoekt het Coricancha-complex, de vroegere Zonnetempel van de Inca’s. Tegenwoordig is er de kerk van Santo Domingo overheen gebouwd, maar je kunt er nog de goed behouden resten van de fabuleuze Incamuren bekijken in een soort museum. Verder bekijkt hij nog het Paleis van Justitie (een taxichauffeur: “Daar zou Fujimori nu moeten zitten!”) en wat kleinere kerken. Hij haalt bij RedBanc een nieuwe voorraad soles uit de flappentap. Bij een andere bank, de  Banco Nacional, staat iedere dag een rij van meer dan 100 pinners, ook in andere steden. We komen er niet achter waarom het juist daar altijd zo overdreven druk is.

Trommelcorpsen, dansgroepen en steltlopers

's Middags houden we het rustig. We zitten uren op pleintjes en zien er optochten met muziekkorpsen, majorettes en steltlopers aan ons voorbij trekken. Het is zaterdag vandaag, er schijnt een of ander feest te zijn in het kader van een  anti-corruptie campagne (de hoeveelste?) van de socialistische partij. We informeren bij enkele reisbureautjes naar de vliegmogelijkheden en –prijzen. Valt dat even tegen. We kunnen niet rechtstreeks naar Trujillo, maar moeten via Lima vliegen. De eerste vrije plaatsen zijn pas over 3 dagen. Na enig overleg boeken we twee vliegreizen, elk voor bijna 100 Am $ per stuk: Cusco – Lima en Lima – Trujillo. Wat willen we anders? Met de bus? Geen sprake van, dat duurt drie dagen en daarna ben je ook drie dagen kapot. We worden er trouwens uiterst efficiënt geholpen, men spreekt er zelfs goed Engels.  

 

Kacheltje op kamer

Voor de afwisseling eten we eens in een Aziatisch restaurant: Clim Chinese bami met veel vlees en Jos een Indonesische satéschotel, waarvan hij de helft laat staan. Op de terugweg wippen we bij ons vast kruidenierswinkeltje naar binnen om het bier (maar ook mineraalwater hoor!) op te halen. Als ze hoort dat we uit Holanda komen, reageert de bakkersvrouw enthousiast; ze bakt al jaren haar koekjes en taarten met Nederlandse producten, die zijn de beste ter wereld, zegt ze. In het hotel halen we ons wasgoed op (ziet er zelfs gesteven uit), klagen over het gebrek aan warm water (wordt snel opgelost) en vragen om een kacheltje op onze kamer (verzoek onmiddellijk ingewilligd). De rest van de avond blijven we gezellig op de kamer. We voelen ons ziek en zielig en vervloeken onze slechte fysieke conditie.  

Met taxi in achtervolging

We staan zelf om 07.00 uur op, de receptie heeft vergeten ons te wekken (dat ontkent men daar trouwens). Ruim op tijd staan we buiten te wachten op de taxi die ons om half negen voor de excursie zou komen ophalen. We zien veel taxi’s voorbijkomen, maar niet de onze. Tegen negen uur wordt het ons te gortig en schakelen we het hotel in. Die bellen wat rond en er verschijnt alsnog een taxi. De chauffeur weet echter niet bij welke grote bus hij moet zijn (er staan letterlijk tientallen toerbussen klaar) en rijdt doelloos rond. In een klein kantoortje weet men meer. Onze bus blijkt al een half uur weg te zijn, ze hebben niet op ons gewacht (terecht lijkt ons). De taxichauffeur, die erg zijn best doet, informeert naar de route en een nieuwe taxi met een jonge vrouw als gids rijdt zo snel mogelijk achter de bus aan. Na een kwartiertje hebben we die ingehaald en sluiten we ons aan bij de groep, die gemêleerd is samengesteld.  

 

 

Spraakverwarring bij de lunch

In het hart van de vallei worden we losgelaten op een lunch, gelukkig in buffetvorm. Niets te klagen hier, keus genoeg, te veel zelfs. Veel vrouwen beginnen hun lunch met een run naar de zoete toetjesafdeling. Daar eindigen ze ook.  Wij houden ons aan de warme gerechten van vlees, die zijn heel smakelijk. Bij de verdeling van de groep over de verschillende restaurants ontstaan enige problemen met de namen. Zo wordt Jos “el senor James Joseph” genoemd. Clim is omgedoopt tot “senor Clemente”, nog enigszins herkenbaar in ieder geval. Kortom, verwarring alom. Alleen de naam Suzuki wordt perfect gespeld, die is over de gehele wereld bekend. We vertrekken te laat, precies zoals we hadden voorspeld.  

 

Belgische avonturier bietst sjekkie

Terug in Cuzco hangen we nog wat rond. Een langharige jongeman komt een sigaret bij ons bietsen. Hij is afkomstig uit Dendermonde (België) en woont hier sinds 6 jaar. Hij is  met een plaatselijke schone getrouwd en denkt erover na om een hotelletje te beginnen. Of we misschien nog een sponsor voor hem weten? Nee dus. Vandaag eten we Mexicaans in een onaanzienlijk tentje. Na drie kwartier is nog niets van onze simpele bestelling opgediend, waarop Jos in de keuken verhaal gaat halen. Daar staan 3 jonge meisjes elkaar in de weg in een volstrekte wanorde, duidelijk beginnelingen. De onhygiënische rommel is er onbeschrijfelijk. Enfin, de enchillada en de tomatensoep komen daarna subiet.  

CUZCO III

De volkswijk San Blas

Een rustige dag ligt voor ons. We staan later op en ontbijten op de veranda. Daarna lopen we het wijkje San Blas in. We bezichtigen de kerk met zijn exorbitante preekstoel uit één boomstam. Ventende jongetjes en schoenpoetsertjes vallen ons lastig, zodat we ze met enig verbaal geweld moeten verjagen. We lopen de volkswijk door met zijn witte huisjes met blauw beschilderde deuren en ramen, bereiken het hoogste punt en pauzeren op een rots om te genieten van het uitzicht over de stad. Clim gaat op de foto met een meisje dat een lama aan de hand meevoert. Dat schijnt haar inkomen te zijn: fooitjes van toeristen die haar voor de camera willen hebben. De kloosters en musea die we willen bezoeken zijn allemaal dicht. Het is maandag, de traditionele dag van sluiting van openbare gelegenheden.  

Klagen over excursie

We besluiten bij vriend Juan (onze reisbemiddelaar) over de excursie te gaan klagen. We kunnen zijn kantoortje bijna niet vinden. Juan zelf is gelukkig aanwezig. Hij put zich uit in verontschuldigingen en geeft anderen natuurlijk de schuld. Om een en ander goed te maken betaalt hij ons de taxikosten terug en belooft hij ons morgen gratis naar de luchthaven te brengen. We zijn benieuwd. 

Bedorven pasteitje: Jos weer de pineut

We slenteren voort. Clim haalt nog eens een fors bedrag aan soles uit de muur, Jos surft een half uurtje op het www in een internetcafé, we kopen kaarten en postzegels bij het postkantoor en sturen er enkele op. We hebben niet echt geluncht, dus besluiten we enkele smakelijk uitziende gebakjes en pasteitjes met vlees te kopen en te verorberen. Een taxi brengt ons terug naar het hotel. Terwijl Clim zich ‘s avonds tegoed doet aan een geweldige ’lomo a la pobre’, wordt Jos behoorlijk misselijk. Hij eet niet en moet overgeven. De eerstvolgende 20 uur zal hij daarmee door gaan, zo ongeveer om het uur. Van slapen komt niet veel terecht. Het pasteitje van Jos is toch niet helemaal betrouwbaar gebleken. Clim voldoet alvast contant de hotelrekening, hoeven we dat niet morgen in alle vroegte te doen.