TERUGREIS

Alles verloopt ’s morgens naar wens. Om zeven uur op, douchen, als enige en eerste aan het ontbijt. Om tien voor acht komt de taxi al voorrijden. De taxichauffeur is een zeventigjarige Rentner die zo maar wat bijklust. Hij vertelt me afkomstig te zijn uit Königsberg in Ost  - Preussen. Hij kon in 1945 niet meer op tijd vluchten en pas in 1951 kon hij via Litouwen Duitsland als jochie bereiken, zijn familie was door de Russen geïnterneerd of vermoord. Hij wijst me de plekken aan die “völlig zerstört” waren in de oorlog.

De trein vertrekt precies op tijd en bijna alle plaatsen zijn bezet. Helaas vooral door Nederlanders, wat dus blèrende kinderen en kleuters die door het gangpad rennen oplevert. Waarom zijn Nederlandse kinderen toch zoveel slechter opgevoed dan Duitse of andere kinderen? Waarom roepen Nederlandse ouders kun kinderen zelden tot de orde in de openbare ruimte?

We volgen het traject Spandau, Stendhal, Wolfsburg, Hannover, Minden, Osnabrück, Rheine, Bad Bentheim, Hengelo, Almelo, Deventer. Daar kan ik snel overstappen op de Intercity naar Nijmegen, de NS – speaker spreekt echter over de high speed – line, nogal eufemistisch vind ik. In deze studentenstad heb ik een half uur tijd voor koffie en een sigaret. Een jonge buitenlandse vrouw staat met een radeloze blik het informatiebord te bestuderen. Ik bied haar hulp aan. Zij blijkt een kaartje naar Heerlen te hebben waar zij zich bij het asielzoekercentrum moet melden. Zij is afkomstig uit Cali (Columbia) en spreekt maar een beetje Engels. Ik spreek een beetje Spaans, dus mijn hulp is welkom. In Roermond (eindpunt van de stoptrein uit Nijmegen) moet zij weer overstappen en wijs ik haar nogmaals de weg.

Berlijnse etalages