|
             
OOST - BERLIJN
Een stuk achter Alex stap ik bij de Karl Marx Allee
uit de U-Bahn. Daar rijgen de kleurloze, maar stilistisch uniforme flatgebouwen
uit de DDR – tijd zich aan elkaar. Allemaal tien etages hoog, wat wel voor een
architectonische eenheid zorgt. Ze doen me denken aan de flats in de
buitenwijken van het toenmalige Leningrad, nu Petersburg. In de zijstraten is
het verval te bespeuren. Overal zijn blinde muren en panden besmeurd met lelijke
graffiti. Toch kan ik nog enkele foto’s maken van in mijn ogen wèl geslaagde
muurschilderingen. Soms ligt er aan deze brede boulevard een eiland van
moderniteit, vaak rondom een nieuw winkelcentrum of –passage gebouwd.
|
 |
Als ik in Lichtenfelde, een voormalig dorp, beland
ben ik al een heel eind in Oost – Berlijn doorgedrongen. Tijd voor koffie in een
arbeiderscafeetje. Het is nog geen twaalf uur, maar de zaak zit al vol.
Ik neem de S-Bahn naar het Treptow Park waar zich
het officiële monument voor de Sowjet – overwinning op de Duitse nazi’s bevindt.
Op een twintigtal plaquettes ferme uitspraken van kameraad Jozef Stalin, veel
graniet en marmer, trappen en vijvers en een kolossaal beeld van een soldaat die
met een zwaard een hakenkruis doorklieft. Allemaal ietwat te megalomaan naar
mijn smaak, maar dat hoorde nu eenmaal bij de Sovjet - ideologie. Aan beide
uiteinden van de gedenkplaats staat een onaanzienlijke triomfboog.
Het is weer eens ongenadig koud vandaag, vooral de
snijdende wind speelt me parten. Daarbij komt dat er in mijn rechtervoet een
soort verlamming van spieren optreedt, waardoor ik moeizaam loop. Enfin, ik neem
opnieuw de S-Bahn en stap op de Pariser Platz bij de Brandenburger Tor uit.
|
| Ik begeef me naar de Reichstag om de glazen koepel
te bekijken, die ligt een steenworp afstand van de Tor. Ik ben echter niet de
enige die dit plan heeft opgevat. Een lange rij wachtenden is me voor. Die
drukte bevalt me niet, ik heb geen zin om meer dan een uur voort te schuifelen
om binnen te mogen en verlaat dan ook de rij. Aan de zijkant van het gebouw
staan de bussen voor de dagjesmensen (waaronder veel Nederlanders, bezichtiging
van de koepel is immers gratis) geparkeerd. Ik realiseer me dat het weekend is
en er ook veel Duitse toeristen op pad zijn. Vlakbij aan de rand van Tiergarten
liggen de hypermoderne gebouwen van de Bundeskanzlerei en de Bundestag, het
Duitse parlement. Daar kun je niet naar binnen. Het laatste gebouw is omringd
door vijvers. |
 |
 |
| Reichstag detail |
Reichstag met koepel |
 |
 |
| Moderne Bundestag |
Brandenburger Tor |
Rijksdag (Berlijn)
De wapperende rode
vlag op de Rijksdag was
het symbool van het overwonnen Duitsland
De Rijksdag
ofwel Reichstag is het Duitse parlementsgebouw (Tag is afgeleid
van tagen in de betekenis van 'vergaderen'). Het werd
gebouwd nadat in 1871 het nieuwe Duitse keizerrijk was gesticht.
Er werd een prijsvraag onder architecten uitgeschreven. De bouw
begon in 1884; het gebouw werd tien jaar later voltooid. Voor
het ontwerp werd een conventionele, neoclassicistische stijl
gekozen, met een imposante façade en een koepel van glas en
staal.
Toen er in
1918 een einde kwam aan de monarchie, functioneerde de Rijksdag
korte tijd als debatteerruimte voor de Duitse republiek. In 1933
brandde het gebouw af; de Nederlandse communist Marinus van der
Lubbe werd ten onrechte als schuldige aangewezen. Hitler greep
de situatie aan om zijn macht te vergroten en zijn
communistische tegenstanders te onderdrukken. Het gebouw werd
gerepareerd, maar leed in 1945 tijdens de strijd om Berlijn
opnieuw ernstige schade door bombardementen van de geallieerden
en Russisch artillerievuur.
Hoewel de
Rijksdag in het westelijke deel van Berlijn lag, werd het na de
oorlog niet opnieuw als parlementsgebouw gebruikt. Als hoofdstad
van West - Duitsland werd Bonn gekozen. Na de eenwording van
West- en Oost-Duitsland werd Berlijn opnieuw de hoofdstad van
Duitsland en verhuisde de Bondsdag terug naar Berlijn. In 1995
begon de herbouw van de Rijksdag onder supervisie van Norman
Foster; het gebouw werd voltooid in 1999. Boven de grootste
vergaderzaal is een glazen koepel aangebracht; bezoekers kunnen
zo het parlement gadeslaan — een symbool van de transparantie
van de nieuwe Duitse politiek. |
Ik loop naar de voormalige Lehrter Bahnhof, dat geheel met
gebruik van veel staal, glas en speciaal beton gerestyled is tot Hauptbahnhof.
Daar verblijf ik een uurtje om de drukte te bekijken. Het station bestaat uit
vijf niveaus; het is niet alleen voor (inter)nationaal treinverkeer bestemd,
maar ook voor regionaal en lokaal (S-Bahn dus) vervoer. Ik kan geen weerstand
bieden aan een reuzenbord lekkere Backfisch (€ 4,50, waar krijg je dat in
Nederland voor zo’n belachelijk lage prijs?) en een beker koffie van Starbucks.
Daarna keer ik terug naar mijn hotel.
 |
 |
| Hauptbahnho: zes etages |
Moderne Lehrter Bahnhof |
 
|
