BEHOUDEN  THUIS  

De dag van ons vertrek stond in het teken van onzekerheid. We zouden 's middags naar Tasjkent vliegen, maar het was nog maar de vraag of dit door zou gaan. De hele dag keken we naar de lucht, waar de mist maar uiterst langzaam optrok. Uit voorzorg hadden we alvast treintickets gekocht, zodat we in geval van nood via het spoor nog net op tijd in Tasjkent konden zijn. Maar niemand hoopte daar op, want de marge zou heel krap worden. Met de beruchte vertragingen van de trein in ons achterhoofd vreesden we het ergste.  

Tegen twee uur klaarde de lucht eindelijk op. De vlucht met de Yak-40 verliep verder voorspoedig. 's Avonds in Tasjkent gingen Peter en ik in een particulier restaurant heel duur eten, wel voor een tientje! We hadden geld over, vandaar. Ik had de eerste dag 100 dollar gewisseld en die waren nog steeds niet op. Mijn laatste geld spendeerde ik aan een flesje wodka om mee te nemen. Ik had Peter geleerd hoe hij avondfoto's moest nemen. Hij kreeg er niet genoeg van. Toen hij opnamen maakte van een winkelstraat met feestverlichting werd hij aangehouden door een barse politie-agent, die hem sommeerde het toestel in te leveren. Peter sprak geen Russisch (en zeker geen Oezbeeks), het enige wat hij kon verstaan was 'sjpioon'. En het enige wat hij kon terugzeggen was 'njet’ en ‘ya toeriest'. Uiteindelijk liep het niet zo'n vaart en kon hij ongehinderd doorgaan met fotograferen. Misschien was de militieman alleen maar uit op wat smeergeld als extra zakcentje.  

In het holst van de nacht moesten we op om naar het vliegveld te gaan. Iedereen was mooi op tijd. Ik was als eerste door de strikte douane. De familie kregen echter problemen met hun bagage, overgewicht werd geconstateerd. Dat kostte hen 90 dollar, maar zonder bonnetje kwamen ze er met 50 dollar van af Maar dat wilden ze niet; Rens was de reisleider dus die moest maar regelen dat dit probleem werd opgelost, desnoods door de bagage gezamenlijk in te checken zodat het gewicht gelijkelijk over de groep verdeeld kon worden. Daar was Peter op tegen, bovendien was ik al lang door de douane. We hadden eigenlijk stilletjes gehoopt dat ze betrapt zouden worden op illegale uitvoer van vossenbont en oude tapijten, maar hier konden we ook enige leedvermaak aan beleven. Hoe dan ook, ze betaalden het volle pond voor het overgewicht. De familie was echter zo boos dat ze op hoge poten naar Marianne stapten en de fooi die ze voor Rens bestemd hadden (samen honderd dollar, idee van mij) onverwijld terugeisten. Hoewel Marianne zich geneerde voor hun opstelling kon ze niets anders doen dan hun eis inwilligen.  

Stipt op tijd vertrokken we. De terugvlucht verliep probleemloos. We hadden veel plaats om wat te dutten, want het toestel was maar half vol. Op Schiphol werd ietwat krampachtig van elkaar afscheid genomen, elkaar belovend te schrijven of te bellen. Ik in ieder geval heb dat wel gedaan, maar alleen van Rens en Peter kreeg ik een reactie.  

Roermond, januari 2001