Een kaarsrechte weg, met duizenden aan flarden gereten autobanden achteloos langs de berm weggesmeten, voerde ons door een troosteloze, boomloze vlakte waar geen einde aan leek te komen. Onze verveling werd doorbroken door een stop bij een soort benzinestation nabij een haveloos gehucht met Kazak-nomaden. Hun yurten (soort tent van dierenhuid) en kamelen waren in dit jaargetijde opgeborgen, zijzelf woonden in tijdelijke onderkomens van leem, stro en hout of in woonwagens à la Pipo de Clown. Ze boden motorolie in colaflessen aan. De familie kocht voor een luttel bedrag een pels van een zilvervos die nog niet zo lang geleden gevild was. Ze waren er zo arm dat ze ons niet eens thee konden aanbieden.  

In de avondschemering doemde geheel onverwacht de machtige Amoe Darja voor ons op. Traag vrat hij zich met zijn zilveren watermassa door het dorre landschap heen. Even verderop wordt hij getemd door een complex van stuwen en sluizen. Tot aan het Aralmeer tapt men deze levensader af ten behoeve van het cultuurgewas katoen; hier waren we opnieuw in de geciviliseerd wereld beland. Langs de weg stonden kleumende Turkmenen (de grens met Turkmenistan lag slechts een steenworp verderop) met glinsterende riviervis vol cadmium. en lood te leuren. We waren in de buurt van Urgensch, behalve een irrigatiegebied ook een industrieel centrum.

Behoedzaam manoeuvrerend over de opgevroren weggetjes bracht Aziz de chauffeur ons tot voor het guesthouse Arkanchi binnen de muren van het vestingstadje Khiva. We logeerden bij een particuliere familie in een groot huis dat binnen een ommuurd terrein lag. We werden er gastvrij ontvangen. Hier had ook Ian Wright, de reporter van Lonely Planet Reizen, gelogeerd. We speelden zijn video af. Na een avondmaal voor drie dollar maakten we een schitterende avondwandeling door de vrieskou. De in het maanlicht badende bouwwerken uit lang vervlogen tijden maakten een onuitwisbare indruk op mij. Het hele museumstadje is met financiële ondersteuning van Unesco compleet opgeknapt.

De gehele volgende dag zwierf ik kleumend van de kou door de letterlijk en figuurlijk in tijd bevroren straatjes. Helaas doen mijn foto's geen recht aan de schoonheid van dit juweeltje.  De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat in navolging van Boechara ook hier de restauratie ten koste van de levendigheid heeft plaatsgevonden. Ik bezocht alle monumenten, op de grote pilarenmoskee na. Mijn bezoeken werden per object op het ticket afgestempeld door de controlerende baboesjka's. Buiten de stadsmuren dwaalde ik over de drukbezochte, maar onheilspellend stille markt en maakte hier en daar een praatje in het Russisch of Turks. We zaten hier 1.000 kilometer dichter bij moederland Turkije, het bevreemdde me dan ook niet dat ik me hier in het Turks verstaanbaar kon maken.

Tot mijn niet geringe verbazing kwam ik onderweg Japanse toeristen tegen. Later bleken die net als ons bij Arkanchi ingekwartierd te zijn. Johan claimde de hele avond een jonge Japanse, die beleefd toeluisterde en gedwee glimlachte voor zijn camera. Zij gaf zelfs nog een staaltje van origamikunst ten beste! We ontdekten zowaar een Engels stelletje uit Bradford dat zich in een hoekje had teruggetrokken. Ze vonden het hier een "perfect bed and ­breakfast".