|
|
JALTA
(Algemeen)
Ons hotel Jalta (Persoonlijk verslag) Oververmoeid en slaapgebrek We voelen ons behoorlijk uitgeperst. We naderen de veertig uur zonder nachtrust, op de te verwaarlozen hazenslaapjes in de vliegtuigen na dan. Het buffetdiner kost 150 grivna per persoon (ongeveer 13.50 euro) en biedt al wat ons hartje begeert. Vooral de heerlijke zakuski (hapjes) van vis hebben onze belangstelling. De massaliteit in de twee geschakelde eetzalen schrikt ons wel een beetje af. De kamer komt redelijk tegemoet aan onze verwachtingen, hoewel de badkamer niet aan westerse maatstaven van hygiëne en comfort voldoet. De afwerking van de tegels en het schilderwerk zou in Nederland onherroepelijk worden afgekeurd. Enfin, de zachte avondlucht op het ruime balkon met gedeeltelijk zeezicht maakt dit weer goed. Slide show van Jalta en de Krim Gretige Russen Ook het ontbijt wordt in buffetvorm aangeboden. We verbazen ons over de enorme hoeveelheden die met name de Russische gasten op hun borden optasten. Voor ons zit een echtpaar van middelbare leeftijd die ieder vier borden met opgehoopte etenswaar hebben weten te veroveren en angstvallig waken over hun buit. We kunnen ons nu pas de klachten van veel westerse Turkijegangers over het onbeschofte tafelgedrag van de Russische toeristen goed voorstellen. Inmiddels maken sommige hotels in Antalya in de westerse media reclame met hun beleid dat ze "Russen-vrij" zijn. Clim komt wat te laat bij het ontbijt, hij heeft vergeten zijn horloge een uur later te zetten.
Badplaats Jalta We komen uit op een ruim plein dat gedomineerd wordt door een beeld van de vroegere opperste sovjetleider Lenin, een van de weinige beelden van Wladimir Iljitsj Oeljanov die de anticommunistische Beeldenstorm in de Oekraïne overleefd heeft. Voorbij een kunstijsbaan begint de echte binnenstad met een nieuw aandoende boulevard die met palmen (en modezaken van dure merken) omzoomd is. De eerste kiosken en kraampjes met souvenirs verschijnen in het straatbeeld. Achter de boulevard liggen de villa’s en herenhuizen die uit de negentiende eeuw stammen. Vaak dragen die een plaquette ter ere van de beroemdheid die daar gewoond heeft. De meeste van die historische celebrities kennen we niet eens van naam. De stad heeft meer dan 100.000 inwoners, maar kan in onze ogen geen schoonheidsprijs verdienen. De kiezelstrandjes zijn minimaal en liggen letterlijk volgestouwd met mensenlijven. Een groepsgenoot betitelt ze als “menselijke robbenkolonies”, hij zit er niet ver naast. Natuurlijk zijn alle vormen van vertier voor de verveelde badgast voor handen. Als matroos uitgedoste jongetjes spelen zeemansliederen op hun accordeon en een tweetal punkachtige jongemannen zingen Duitse Heimatliederen, overigens met weinig succes, war we hier niet zo verwonderlijk vinden.
Orthodoxe kathedraal Iets van de boulevard af ligt de orthodoxe kathedraal. Zoals gebruikelijk in veel landen met tempels, kerken en moskeeën zwermen rond de toegang tot het complex om aalmoes smekende sloebers rond. Vaak zijn dat baboesjka’s, kromgetrokken omaatjes die gebeden prevelen waarin vaak het woord “bok” (God) voorkomt. Het is de eerste orthokerk die we tijdens deze reis bezoeken, vele zullen er volgen. Hier wordt nog echt gebeden, niet alleen door oudere vrouwen zoals vroeger in het atheïstische tijdperk, maar ook door jongere gelovigen. Het interieur is schitterend, zowel letterlijk als figuurlijk. Vooral de iconostases in deze kerken dwingen onze bewondering af. In het midden ervan leidt een deurtje naar de achtergelegen heilige ruimte; rechts van de deur steevast een icoon van Jezus, geflankeerd door Johannes de Doper (een belangrijk figuur in de orthodoxe stroming), links een icoon van de Heilige Maagd Maria en daarnaast weer een icoon van de heilige waaraan de kerk is opgedragen. De gelovigen verlaten de kerk achteruitlopend, almaar kruistekens makend in een andere volgorde dan in de katholieke kerk gebruikelijk is.
(Groeps-) lunch De groep gaat samen lunchen, maar we besluiten om op eigen gelegenheid een lunchplek te gaan zoeken. We hebben slechte ervaringen met groepslunches (en dat geldt ook voor groepsdineetjes), vandaar. Bovendien zijn we de enige rokers in het gezelschap, zodat we vaker de tafel moeten verlaten om met een sigaretje de wachttijden te overbruggen en daar willen we de groep niet mee ontrieven. We genieten van sjaslik met versgebakken brood en heerlijk verfrissend mineraalwater uit de Kaukasus in een Georgisch restaurant dat ietwat achteraf gelegen is. De prijzen van eten en drinken liggen in Jalta iets hoger dan in de rest van de Oekraïne, maar naar westerse begrippen kun je hier nog steeds voor een peulenschil eten en drinken.
Het Livadia - paleis In de middaguren brengen we een bezoek aan het beroemde Livadia – paleis dat enkele kilometers ten westen van Jalta hoog boven zee gelegen is, goed voor wat panorama’s op de omgeving dus. De toegangsweg naar het parkachtige domein is een gangachtig pad tussen opdringerige souvenirkraampjes. We krijgen er een rondleiding met een Russischtalige gids die het Engels (of een andere westerse taal) niet machtig is, waardoor na elke van buiten geleerde Russische volzin een pauze ontstaat die door Nataliya met een Nederlandse vertaling gevuld wordt. Dat vreet tijd en maakt de meeste rondleidingen met een gids langdradig. We verkeren dan ook in een dilemma: enerzijds wil je beleefdheidshalve de soms wijdlopige uiteenzettingen (vol jaartallen en namen van personen die ons niets zeggen) netjes aanhoren, anderzijds wil je in alle vrijheid foto’s maken en dingen bekijken die de gids negeert. En inderdaad, meestal is een gids verplicht bij rondleidingen door musea en binnensteden. Alleen in Lviv beschikken we over een vrouwelijke gids die vaardig het Engels hanteert, een hele opluchting. Een van de academici in ons gezelschap is goed onderlegd in geschiedenis en is het niet altijd eens met de toelichtingen: hij schudt dan mompelend zijn hoofd of stelt kritische vragen die niet altijd naar zijn zin beantwoord worden. Veel aandacht wordt besteed aan de Conferentie van Jalta die hier begin 1945 plaatsvond en waarin Churchill, Stalin en de toen al doodzieke Roosevelt de toekomst van Europa met zijn invloedssferen bepaalden. Ook de tsarenfamilie, die het paleis als buitenverblijf gebruikte, komt ruimschoots aan bod; we krijgen de indruk dat de Romanovs weer bijzonder populair zijn. Gelukkig hebben we ook de gelegenheid om het terrein op eigen houtje te verkennen. Daarbij stuiten we op een ander paleis waarvan niemand ons kan vertellen waarvoor het diende of aan wie het toebehoorde. Vreemd. Clim heeft congestieproblemen en wil die op een toilet oplossen, maar walgend keert hij zonder gedane zaken van de voetstap-wc terug: hij vindt het daar te goor.
Drinkgewoonten
Zwarte Zee - oever Jalta Strandlift We kiezen opnieuw voor het buffetdiner. Verrassing, het is Indiase avond! Veel van de uitgestalde gerechten bestaan uit lekkernijen uit India, zelfs de meeste dienstertjes zijn gekleed in sari's, een Indiase klederdracht. Tijdens een avondwandeling door het park stuiten we op een lift, die ons naar het lagergelegen strand brengt. Eerst moeten we dan nog een witgesauste, metro-achtige gang door (zonder graffiti!) waarna we op een terras vol cafés en restaurants terecht komen. Daaronder ligt het strand, dat nu verlaten is. We ontmoeten er andere groepsleden, waarmee we een gezellig uurtje doorbrengen. Bekijk onze video van Jalta en de Krim
| |||||||||||||||||||||||||||||
Onze vlucht naar Kiev zou even na 09.00 uur vanaf Schiphol
vertrekken, dat konden we vanuit Roermond nooit tijdig met de trein halen.
We besloten een nachttaxi te bestellen en onze nachtrust op te geven. De taxi
kwam zo'n drie kwartier te laat (De Westfriese chauffeur: "File meneer!"
Midden in de nacht?), maar rond zes uur kwamen we toch nog ruimschoots op tijd
op Schiphol aan. Na een vlucht van ongeveer drie uur met Ukrainian Airlines (in
een Boeing 737, dus gelukkig geen Russische Ilyoesjin of Tupolev) landen we in Kiev, waar
we enkele uurtjes tijd hadden voor de overstap op een binnenlandse vlucht naar
de Krim. We maakten kennis met de reisleidster Nataliya, een jonge vrouw van
Oekraïense nationaliteit die goed Nederlands sprak. Verder was iedereen van de
reisgroep present. De groep bestond overwegend uit senioren en personen van
middelbare leeftijd. De vlucht naar Simferopol, de hoofdstad van de Krim, duurde
een klein uur. Op het onaanzienlijke vliegveld werden we opgepikt door een bus
die ons dwars door de bergen naar de badplaats Jalta bracht. Daar werden we
ondergebracht in Hotel Yalta, een gigant van een hotel met meer dan 1000 kamers.
Door onder meer een uur tijdsverschil was het ondertussen al acht uur geworden.
Het inchecken ging gelukkig vlot, waarna we ons installeerden op onze kamers en
ons naar het buffet haastten. 
Op de Conferentie van Jalta kwamen van 4 tot 11 februari 1945 de
3 geallieerde leiders bij elkaar. Roosevelt van de Verenigde Staten,
Churchill van het Verenigd Koninkrijk en Stalin van de Sovjet-Unie.
De conferentie vond plaats in Jalta op de Krim (Oekraïne), en wel in
het Livadia - paleis. Deze plaats van samenkomst was gekozen nadat
Stalin had geweigerd zijn grondgebied te verlaten. De nazi's waren
bijna verslagen.
Nadat
we ons dagprogramma beëindigd hebben, zoeken we doorgaans een gelegenheid op om
op ons gemak een biertje te drinken. In Jalta frequenteren we daarvoor de Ierse
pub The Last Chance in het hotel waar het bedienend personeel zowaar wat Engels
spreekt. Een halve liter bier kost hier anderhalve euro, elders kan men al voor
65 eurocent terecht. We proberen verschillende merken plaatselijk bier uit, ze
kunnen allemaal de toets van kritiek van kenner Clim ruimschoots doorstaan. Bier
wordt in de gehele voormalige Sovjet – Unie als een soort frisdrank beschouwd.
’s Morgens wordt op de terrasjes al volop bier gedronken als ware het Coca Cola.
Wodka is nog steeds de nationale sterke drank, hoewel buitenlandse spiritualiën
zeker bij de nieuwe Russen (de self made elite) in opmars zijn. In de
drankwinkels valt ons op hoeveel verschillende soorten wodka er verkocht worden
en het aanbod is er overweldigend. Toch hebben we tijdens ons verblijf in de
Oekraïne niet opvallend veel openbare dronkenschap gezien, wat bedelende
zwervers met rooddoorlopen ogen en alcoholisten die op parkbankjes of in de
struiken hun roes uitslapen uitgezonderd. Sterke drank (en ook tabak trouwens)
is hier bespottelijk goedkoop. Voor een halfliterflesje wodka hoef je maar één
euro neer te leggen, in Nederland ben je dan al gauw het tienvoudige kwijt. 
