HESSEN: LAHNTAL 2003    /    EEN Herfstvakantie

WETZLAR              

TUSSENDOORTJE MONTABAUR

We vertrekken vanuit Roermond om half twaalf met onze eigen auto. Eerst kranten en shag inslaan, daarna tanken, vervolgens bij Elmpt de grens over. Anderhalf uur later zitten we al in de buurt van Koblenz. Om half drie verlaten we de autobaan als we net de Rijnbrug gepasseerd zijn. We bezoeken het historische stadje Montabaur. Daar verblijven we een uur om het lokale kasteel te bekijken. Het is een gele burcht, opvallend gelegen op een rots midden in de stad. Er is nu een luxe hotel in gehuisvest. We kunnen het niet bezoeken, vanuit de tuinen hebben we wel een panoramisch uitzicht over de streek. Na koffie in een kroeg aan het dorpsplein (mooi en statig middeleeuws stadhuis) rijden we door om via Limburg aan de Lahn onze eindbestemming Wetzlar te bereiken.

ZOEKEN NAAR PARKEERPLAATS

Als we daar om half vijf aankomen slaat ons de schrik om het hart. Er is een soort kermis aan de gang die alles in de binnenstad met kraampjes en tenten verstopt, het ziet er zwart van het volk: je kunt er over de koppen lopen. We vinden de locatie van ons hotel meteen, maar kunnen er niet door vanwege het massaal toegestroomde volk en de attracties die ons de doorgang in onze straat versperren. We rijden de Lahn over op zoek naar een parkeerplaats in het oude centrum, maar daar vangen we bot. Op het Lahn Insel is een kermis opgebouwd, dus daar is ook geen plek. Terug naar de nieuwe stad, waar we een onhandige parkeerplaats vinden. Jos gaat te voet de zaak verkennen en zo mogelijk inchecken. Dat laatste lukt, gelukkig blijkt ons hotel - pension Domblick eigen parkeerplaatsen te bezitten, maar die zijn nu niet bereikbaar. Jos keert terug naar Clim die met andere automobilisten mot heeft gehad vanwege zijn parkeerbeleid. Hij staat nu ergens anders geparkeerd met zijn Fordje dat in het niet valt tussen al die dikke Mercedessen en BMW’s. We besluiten de auto te laten staan en met onze bagage naar het vlakbij gelegen hotel te lopen.

HOTEL DOMBLICK

Het is een oud hotel, met een prachtige monumentale gevel. Alles erachter is echter nep, wij zitten bijvoorbeeld in een moderne bijbouw. Daar genieten we even van onze ruime en comfortabele kamer, alvorens de stad in te gaan om te eten. Op het einde van “onze” straat kiezen we een restaurant, waar we door twee jonge tweeling meisjes worden bediend. Clim drinkt zijn eerste lekkere pils, maar reageert ontzet als hij zich realiseert dat hij straks nog moet rijden: als de markt afgelopen is moet hij nog het Kaatje naar onze parkeerplaats bij het hotel rijden!

Kornmarkt	Vakwerkbouw	Schillerplatz

KERMIS OP DE INSEL

We maken een avondwandeling door de Altstadt, om die te bereiken moeten we eerst door een park langs de Lahn – oever, dan een bruggetje over en je bent er. Het is nog steeds druk, overal is feest. We belanden in de menigte op de Insel, waar we de kermisattracties bekijken, met name het reuzenrad en de botsautootjes die ons gevoelens van nostalgie bezorgen: jeugdherinneringen borrelen op. Even later begint het vuurwerk, waarvoor al deze mensen zijn toegestroomd. Dit spektakel duurt tien minuten, waarna het volk zich grotendeels verspreid. We keren terug naar onze kamer, want we zijn niet zo gek op het gedrang in de massa’s. Daar blijven we tot half elf, Clim blijft bewust droog staan. Als we de auto gaan oppikken is het buiten inmiddels erg koud geworden; goed voor onze plateau Gräfenburger Pils van Lidl die achter in de bak ligt.

BOURGONDISCH ONTBIJT

Om half negen zitten we alleen aan de ontbijttafel. We worden er aangenaam verrast door het uitgebreide assortiment dat we aangeboden krijgen. Letterlijk alles wat ons hongerige hartje begeert staat op verschillende lange tafels uitgestald. We tasten begerig toe en eten ons buikje rond. Zo’n ontbijt hebben we zelden ergens meegemaakt, dit is typisch Duitse Gründlichkeit. Het ontbijt zal beslist elke dag een van de hoogtepunten van ons verblijf in dit hotel worden. Jos wil er met zijn digitale camera een foto van maken, maar de batterijen van het apparaat blijken op te zijn.

BEZICHTIGING DOM

Om half tien gaan we op weg voor een eerste verkenning bij daglicht van het oude centrum van Wetzlar, de Altstadt. We bezichtigen de Dom, die deels in baksteen, deels in natuursteen is gebouwd en niet helemaal af blijkt te zijn. Van binnen is hij kleiner dan verwacht. We bezoeken de Kornmarkt (veel zestiende-eeuwse vakwerkbouwhuizen), het Lotte Haus en de Schillerplatz. De musea blijken gesloten te zijn, het is immers maandag vandaag en in heel Europa schijnen dan de culturele bezienswaardigheden dicht te moeten. Is hier soms sprake van een soort christelijke traditie? We drinken langdurig koffie in een sjiek hotel, waar we door een overduidelijke Indiër bediend worden.

Blik vanuit ons favoriete koffiehuis

WETZLAR OOK GOETHE - STAD?

In de ochtenduren bezoeken in de motregen we het stadsmuseum. Het industriemuseum ernaast is dicht wegens renovatie werkzaamheden. Het betreft hier het beroemde Lotte - Haus, genoemd naar de hoofdpersoon van "Die Leiden des jungen Werthers" van Goethe. Deze geniale Duitse schrijver en poëet heeft slechts 4 maanden in Wetzlar gewoond, waar hij de familie Buff met dochter Charlotte leerde kennen. Toch noemt de stad zich een ware Goethe.-stad, die de held overal met de haren bij sleept. Ook hier krijgen we een privé-rondleiding, nu van een vrouw van rond de dertig. Een broer van haar woont in onze buurt (d.w.z. Roermond), aan de andere kant van de grens dan wel (ergens bij Krefeld). Er is niet veel te bezichtigen: wat meubels en zwart-wit tekeningen. Mooi vinden we de originele vertaalde eerste drukken van de Werther in wel dertig verschillende vreemde talen.

Pinnen bij Woolworth

We lopen terug naar ons hotel. In de buurt ligt een Woolworth, waar Jos een pyjama en een warme trui wil gaan kopen (beide heeft hij namelijk vergeten mee te nemen). Ook Clim doet een grote aanschaf, namelijk een jas. Bij het afrekenen daarvan loopt hij grote vertraging op, er blijkt iets mis te zijn met de elektronische pinbetaling. Het duurt een hele tijd voor het hoofdkantoor van de bank zijn fiat geeft aan de transactie. Het bedrag blijkt twee keer te zijn afgeschreven, zodat Clim een bedrag contant terugkrijgt. Dit hele proces heeft nogal wat voeten in aarde.

Bij de Duitse Chinees

Om half zeven die avond blijkt het door ons gekozen restaurant gesloten te zijn. We dineren daarom bij een nabijgelegen Chinees restaurant dat er zeer uitgelezen uitziet. Het eten van het buffet is redelijk, maar niet te vergelijken met het grote assortiment dat de Chinezen ons in Nederland te bieden hebben. Clim ergert zich aan een drietal jonge Turkse vrouwen die achter hem half in het Duits en half in het Turks aan het smiespelen zijn. Jos betaalt er met zijn VISA - kaart. De Noord-Chinese kelnerin is verguld met de fooi. Ze spreekt onbeholpen Duits. De rest van de avond brengen we door op onze comfortabele kamer. We bekijken een tweetal documentaires: een over Jordanië en een over een ontsnapte Duitse krijgsgevangene (de enige die dat in de USA gedurende WO II lukte!) die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de USA gevangen zat.