DILLENBURG

Een bezoek aan de bij Nederlanders overbekende Dillenburg staat op het programma. Niet alleen de burcht heet zo, maar ook het stadje dat aan zijn voet gelegen ligt. We parkeren bij de Wilhelmsturm, inderdaad, genoemd naar onze 'Vader des Vaderlands' Willem van Oranje die hier geboren is. Op de parkeerplaats staan daarom enkel auto' s met Nederlandse nummerborden. Het is mooi herfstweer, ploeterend door de gevallen bladeren bereiken we de toren, waar een heuse expositie over het Huis van Oranje wordt gepresenteerd. Dat wordt dus het ophalen van een stukje vaderlandse geschiedenis voor ons: veel schilderijen en tekeningen, het gulden vlies is er te bewonderen en een aantal documenten over de Tachtigjarige Oorlog kun je er ook nog bekijken. De stamboom is wel interessant. In een half uur tijd zwerven we nog wat door het stadje dat veel vakwerk te bieden heeft. Op het terras van het Schlosscafé drinken we koffie.

DILLENBURG   Bekend uit onze vaderlandse geschiedenis   Stamslot van ons Koninklijk Huis   Geboorteplaats van Willem van Oranje

De stad Dillenburg hoofdplaats van de Dillkreis, wordt doorstroomd door het riviertje de Dille. In Dillenburg werd in 1533 Willem van Oranje geboren en een belangrijk deel van de geschiedenis van de stad is onverbrekelijk verbonden met het ontstaan van het onafhankelijke Koninkrijk der Nederlanden.

Geschiedenis
In de eerste helft van de 12e eeuw bouwde graaf Hendrik de Rijke van Nassau de burcht Dillenburg. De vesting lag op een strategische bergtop, vanwaar de verkeerswegen die aan de voet lagen konden worden beheerst. De naam Nassau was afkomstig van de gelijknamige burcht aan de rivier de Lahn, die in 1120 was gebouwd door de graven van Laurenburg. De eerste graaf die zich Nassau noemde was graaf van Laurenburg (1146-1198).

Van 1247 tot 1255 bestuurden Walram en Otto, zoons van Hendrik de Rijke gezamenlijk het graafschap Nassau. In 1255 verdeelden zij het gebied, Otto kreeg het deel ten noorden van de Lahn toegewezen, waartoe onder andere Dillenburg, Siegen en Herborn behoorden. Van de tak van Otto van het huis Nassau stamt het Nederlandse Koninklijk huis af. In 1303 splitste deze tak zich op in drie nieuwe families, waarvan het Huis Nassau Dillenburg er een was. De machtige landadel tolereerde de nieuwe heersers van Dillenburg aanvankelijk niet. Zij kwamen in 1325 in opstand en branden de vesting plat. Kort daarop werd de Dillenburg herbouwd en het huis Nassau liet zich niet meer verjagen.

Dillenburg werd voorgoed uit zijn slaap gewekt in de 16e eeuw, toen een aaneenschakeling van gebeurtenissen het stadje een tijdlang tot het diplomatieke middelpunt van Europa maakte. Aan het begin van de 16e eeuw koos Willem de Rijke Dillenburg als zijn vaste residentie. In 1533 werd Willem van Oranje geboren. Willem erfde in 1544 de uitgestrekte bezittingen van de Nederlandse tak van het huis Nassau Dillenburg. De Nederlandse tak had door middel van erfenissen en huwelijken bezittingen verworven in de Nederlanden. Nu Willem de uitgestrekte bezittingen had geërfd, noemde hij zich Prins van Oranje.

Slot Dillenburg met Wilhelmsturm

Vanaf dit moment was het lot van het graafschap Nassau Dillenburg en de Nederlanden voor bijna een eeuw met elkaar verbonden. Willem van Oranje gebruikte Dillenburg regelmatig als basis voor zijn oorlog tegen Spanje. Een broer van Willem van Oranje , Jan de Oude droeg de Nederlandse zaak een warm hart toe. Deze rechtgeaarde calvinist, in 1578 grondlegger van de Unie van Utrecht, liet het slot veranderen in een onneembare vesting om een eventuele Spaanse belegering af te slaan. Maar wat belangrijker was hij introduceerde de dienstplicht en zijn geregelde troepenmacht verdedigde de stad en schoot regelmatig geloofsgenoten te hulp. Tijdens de tachtigjarige oorlog werd Dillenburg het diplomatieke middelpunt van Europa en het inwonertal steeg aanzienlijk, eindelijk werd het een echte stad.

In de 17e eeuw verdween de stad weer uit de belangstelling. Zoals zoveel andere Duitse steden eiste ook hier de dertigjarige oorlog (1618-1648) zijn tol. De zevenjarige oorlog (1756-1763) betekende het einde van de burcht Dillenburg. De stad was weliswaar neutraal, maar werd toch in de oorlog betrokken. De Fransen trachten de burcht en de stad te bezetten, maar werden steeds weer verdreven. Op 27 juli 1760 schoten zij na een belegering van 14 dagen de burcht in brand. Hun aanvoerder maarschalk Broghie was bang dat de vesting in de toekomst zou worden gebruikt als vijandelijke basis en hij liet de ruïne afbreken en de militaire versterkingen ontmantelen.

Van 1808 tot 1813 was Dillenburg de hoofdstad van een departement van het groothertogdom Berg. In de 19e eeuw kwam de industrialisering op gang, met name dankzij de exploitatie van de ertsvoorraden. De mijnen zijn inmiddels allemaal gesloten. Door de goede infrastructuur is de stad tegenwoordig een belangrijk commercieel centrum voor het omliggende gebied.

De Wilhelmsturm

In 1872 besloten de burgers van de stad Dillenburg dat hun beroemdste zoon geëerd moest worden en tussen 1872 en 1875 lieten zij de neogotische toren bouwen die nu bezichtigd kan worden. In de Wilhelmsturm is een museum gevestigd dat de geschiedenis van het Koninklijk huis belicht. Voor de Wilhelmsturm staat de Wilhelmslinde, een vierhonderd jaar oude linde waaronder Willem van Oranje in 1568 de Nederlandse delegatie zou hebben ontvangen. De meeste gebouwen aan de Wilhelmsstrasse in Dillenburg zijn opgebouwd van de resten van de ontmantelde burcht. Op de klim naar de Wilhelmsturm, komt men langs de Evangelische Kirche, waarin zich de graven bevinden van Willem de Rijke en Juliana van Stolberg.

HERBORN

Even na twaalven zitten we in het volgende stadje: Herbom. Ook hier veel vakwerkbouw. We maken er een rondwandeling. We starten vanaf het plein met een mooi Rathaus. Via een kerkje bereiken we het slot, dat echter gesloten blijkt. Wel dolen we even rond op de binnenplaats van de Hohe Schule, waar de bekende opvoedkundige Comenius heeft verbleven. De ochtendzon is verdwenen en het wordt kil en winderig. Het is 5 graden, maar door de wind ligt de gevoelstemperatuur veel lager. Bij een Imbiss Stube aan het parkeerterrein eten we 'Curry Wurst mit Pommes'. Het plaatselijke riviertje de Dill stroomt langs ons voorbij.

Hogeschool Herborn	Stadhuis Herborn

GREIFENSTEIN

Een uur later bevinden we ons bij het volgende kasteel, beter gezegd ruïne van een kasteel. Het betreft hier Greifenstein, eens een machtig fort. De dubbeltoren (te vergelijken met de Petronas Towers wolkenkrabber in Kuala Lumpur….) staat er nog, dus die worden door ons beklommen om het omliggende heuvellandschap te kunnen bewonderen. Hier en daar zijn vertrekken en gewelven gerestaureerd en staan of liggen allerlei oude gebruiksvoorwerpen tentoongesteld. Onverwacht mooi is de dubbelkerk uit de baroktijd: de twee kerkjes zijn boven elkaar gebouwd en wel in verschillende stijl. Het onderste is uiteraard het oudste. Verder is er nog een klokkenmuseum in de schacht van een molen gebouwd. Alle klokken brengen een andere bronsachtige klank voort.

Weer terug in Wetzlar gaan we eerst aan bij de Irish pub, maar niet nadat we de auto hebben geparkeerd opdat Clim tenminste een (of meer dus) pinten kan nuttigen. Er hangt een rommelige en sjofele sfeer in de kroeg. Door het groene Lahnpark langs de oever van het riviertje zoeken we ons hotel weer op. Jos koopt en passant nog wat erotische dvd's bij een seksshop, uit nieuwsgierigheid, beweert hij.... Hoewel we niet echt hongerig zijn (denk aan de worst met de frites die middag!) gaan we toch naar een restaurant.