San Cristobal

PALENQUE - SAN CRISTOBAL DE LAS CASAS

Ga ook naar onze FOTOCOLLAGES!

Door een koel
en groen berglandschap

We staan een uur te vroeg op, foutje van de regie. Clim dut weer in, Jos maakt een extra ochtendwandeling. De hele rit voert ons door de bergen. Voor het instappen krijgt Jos herrie met Hanny; zij is boos omdat wij eerder zijn vertrokken naar de bus. De rest is echter te laat en wij zijn niet van plan om te wachten op mensen die afspraken schenden. We komen over passen van 2.500 meter, rijden door pijnboombossen en kunnen van mooie panorama's genieten. Het is hier beduidend koeler. Rond de middag komen we al in Cristobal aan. We worden ondergebracht in Hotel Moctezuma, een koloniaal gebouw met een uiterst aantrekkelijke binnenhof, of patio zoals ze hier zeggen.


San Cristobal de las Casas	Parkeerproblemen kent men hier niet

Chiapas en Tabasco zijn de meest Indiaanse staten van Mexico. Althans, waar dit nog zo duidelijk tot uiting komt. De rest van het land kent immers nog grote aantallen min of meer Indiaanse bevolkingsgroepen. Het meest pittoreske plaatsje in Chiapas is zonder twijfel San Cristóbal de la Casas, genoemd naar de monnik de la Casas, die ten tijde van de Spaanse verovering veel goeds onder de Indianen heeft proberen te doen. Vanuit het stadje kunt u de dorpjes Chamula en Zinacantán bezoeken, waar de bevolking door de plaatselijke klederdracht een kleurrijk beeld geeft. Verder is er op een uur rijden de Canyon del Sumidero, waarvan de Mexicanen zeggen dat deze te vergelijken is met de Grand Canyon.

Schoon, koloniaal stadje

Om één uur is bijeenkomst in de kiosk van de Zocalo. Afspraken maken voor morgen. De rest blijft na de briefing hangen, wij gaan een kerk op een heuvel bekijken. Uitzicht over de hele stad. Local food eten aan een marktpleintje. Verder naar het stadhuis (vorige eeuw), andere kerken en de Santa Domingo- kathedraal, die we ook van binnen bekijken. Er rondom heen vindt een Indiaanse markt plaats, met veel kleurige stoffen en allerlei kleine prulletjes. Alleen maar vrouwen zijn van de partij. Een grijsaard krast een melodietje voor ons op zijn geïmproviseerde viool. Het is een schone stad, al die lage huisjes zijn in heldere kleuren gesaust. Zelfs de grote Mercado is netjes, Clim wisselt er muntjes. De weinige auto's die je er ziet zijn overwegend goedkope Volkswagen - kevers. .Als Clim om vijf uur naar het hotel gaat, loopt Jos nog even naar de kerk van Guadeloupe, eveneens gelegen op een hoogte, met veel bedelaars en schooiers.


Een van de mooiere kerken	Jos hoort geduldig het gekras aan

Laag prijspeil

Om 19.00 uur uitgebreid eten in "Flamingo": soepen, salades, steaks, aardappels, kaasfondue, brood, bier en aqua. (Overdag eten we niet zo veel, omdat het dan te warm is.) Dat alles voor zo'n fl 25 samen, het prijspeil is laag hier. We kopen zonnebrandmiddel en ansichtkaarten. Op de Zocalo stikt het van de straatkinderen; er is muziek en de hele stad flaneert aan ons voorbij. We drinken bier in een groot eetcafé. 's Nachts moet Jos kotsen, hij heeft klaarblijkelijk te zwaar getafeld.


Bedelende kindertjes breken Jos zijn hart	Clim kan weer eens lekker fikkie stoken

San Cristobal - Chamula - Amatenango - Cristobal

Op bezoek bij de chief

Goed ontbijt in hotel. Om negen uur bij de kiosk, waar de vrouwelijke Indiaanse gids Mercedes Hernandez (de enige Maya-feministe) met haar witte paraplu ons in een busje stouwt om naar het Indianendorp San Juan Chamula te gaan. Rondleiding en bezichtiging. We zitten in de deelstaat Chiapas, waar nog niet zo lang geleden Subcommandante Marcos een Indianenopstand (met o.a. houten geweren!) tegen de Mexicaanse regering heeft geleid. Van de rebellen merken we niets. Mercedes houdt een lange monoloog over cultuur en historie, we zitten allemaal op de trappen van een heuvel. In de kerk is heel wat loos, vooral bjjgeloof met kralen, spiegeltjes, geslachte kippen, veel kaarsen voor ruwe heiligenbeelden, sjamanen die met rituelen bezig zijn en, heel typisch, dennennaalden op de vloer. We bezoeken twee woonhuizen, een van de hoofdman; het is er erg rokerig. Offerandes worden gebracht, wij toeristen offeren ook, maar wel geld is de bedoeling.

Weven en pottenbakken

Een lange rit volgt naar Amatenango, een dorp van een andere Indiaanse minderheid. de Tzotzils (ook Maya's trouwens), die erg politiek bewust zijn gezien al die graffiti op de muren ten faveure van de Subcommandante. Hier wordt geweven, maar vooral ook pottengebakken. We maken er demonstraties mee. Ze boetseren de voorwerpen, geen pottenbakkerswiel hier, want de Maya's kenden het wiel niet. Ook gebruiken ze geen ovens, wel brandstapels waarin het materiaal wordt gebakken. Kost veel hout. De weg terug voert tussen de maïsvelden en bergweitjes met schapen en wat koeien.

Links:

Onder de bogen van de koloniale patio kun je heerlijk relaxen of van een siësta genieten in het negentiende-eeuwse meubilair

Rechts:

Aan de kerkjes, hoe klein ook, is meestal veel aandacht besteed. Het katholieke geloof is hier vermengd met pre - Columbiaanse invloeden, animistisch van aard.

Zocalo, gemoedelijke sfeer

In de avonduren opnieuw proeven van de speciale sfeer rondom de Zocalo. Souvenirs kopen in een goedkope winkel. Eten in restaurant Margareta, heel goed, maar relatief duur. Pilsjes in een chiquer soort Grand Café, El Crocodillo aan de Zocalo. Hier brengen de lokale kapitaalkrachtige van niet-Indiaansen bloede hun avonden door. We gebruiken er Bohemia, het beste bier dat Mexico te bieden heeft en tevens het duurste.