Om zes uur die ochtend
rijdt het busje voor; het blijkt veel te klein voor 10 grote personen. Thea
voert hierover het woord, ze spreekt ineens wonderbaarlijk goed Spaans. Na wat
gesoebat vertrekken we toch maar, de chauffeur weet natuurlijk van niks. Een
van de Cats moet nu steeds half gebukt staan en dat honderden kilometers lang.
Ze wisselen elkaar af.. Tot aan de grens, 50 km
verderop, is de weg erg slecht. Campesiños op schamele paardjes of te voet met
een machete op de rug slaan ons gade langs de weg. Ze groeten niet. Overal krinkelt rook omhoog
van vuurtjes waarop het ongetwijfeld karige ochtendeten wordt bereid.
Weinig
formaliteiten aan de grens, zo lang we maar betalen leggen de vadsige macho douaniers
ons geen strobreed in de weg. Over de goed berijdbare Western Highway (een van
de twee geplaveide wegen in heel Belize!) gaat het richting kust. Het
landschap is niet wezenlijk anders, maar er is wel meer landbouw en
uitgestrekte plantages beginnen weer het beeld te bepalen. Veel haciënda’s zijn in
handen van Mormonen, Hernhutters of Mennonieten. De overheersende huidskleur
van de lokale bevolking is ineens zwart geworden.
BELIZE BARRIER REEF
Lengte Belize Barrier
Reef 250 km / Breedte rif 10 - 30 km / Aantal eilandjes meer dan
200
Het barrièrerif van Belize is het langste
op bet westelijk halfrond en het op een na langste doorlopende
rif ter wereld (het Great Barrier Reef van Australië is langer).
Het rif loopt min of meer evenwijdig met de kust, van de
Mexicaanse grens in het noorden tot Guatemala in het zuiden. De
zee tussen het rif en het vasteland is een ondiepe lagune van
nog geen 5 m diep.
Vlak langs de kust, beschermd door het rif,
liggen meer dan tweehonderd eilandjes. Caye Caulker en Amergris
zijn het populairst bij toeristen. Slakoraal komt tegenwoordig
het meest voor op het rif van Belize. Het hertengewei-koraal is
sinds 1986 drastisch uitgedund, waarschijnlijk als gevolg van
een bacteriële infectie. Het kristalheldere water is ideaal om
te duiken en te snorkelen. Pas daarbij wel op voor vuurkoraal
(geen echt koraal), want dat geeft vervelende brandwonden. In
het rif leven diverse soorten klipvissen en papegaaivissen. Ook
grotere vissen als barracuda's, haaien en roggen laten zich hier
zien.
Bekijk ook ons filmpje:
Stad van houten huizen
Om half elf komen we in Belize City aan, de
hoofdstad, die volgens kenners lijkt op Paramaribo met zijn houten, vervallen
huizen aan de rivier. We huren aan de haven een snelle motorboot, Hanny wacht
ons daar ook op. Met het vervangende paspoort voor Simon is alles in orde
gekomen. In een straf tempo gaan we de azuurblauwe zee op. Naar schatting
bereiken we zo'n 70 km per uur: je kunt niet in de boot gaan staan, want dan
word je er gewoon uitgewaaid.
Caye Caulkner
Na een half uurtje leggen we aan bij de
steiger van ons hotel in Caye Caulkner, een klein eiland van 8 km lang en
hooguit 2 km breed. Er zijn naar we menen vijf of zes auto's op het hele
eiland. Het hotel ligt aan zee (alles ligt hier min of meer aan zee...) en heeft een porch; het is
er verder
erg eenvoudig. Jos vindt op de badkamer een strandboek uit Thailand van een
vorige bewoner, ze past hem precies.
De rest van de vakantie loopt hij in deze broek rond.
Met een hoge snelheid van pakweg 40 knopen scheuren we over de
azuurblauwe Caribische Zee richting Caye Caulkner, al laverend tussen de talloze
onbewoonde koraaleilandjes. Diepzeeduiken tussen de riffen is hier een
van de favoriete sportieve bezigheden.
