|
|
TREINDIEFSTALInleiding We zijn op de terugweg van Portugal. We hebben de Lusitania Express genomen die ons 's nachts naar Madrid zou brengen. Hier volgt een kort verslag.
Vr. 31 juli 1987 Jos diep in gesprek met een jonge Amerikaan uit Florida die Spaans studeerde. In de restauratie volgde ook nog gesprek met een Berkeley ‑ student op blote voeten. Clim lag al in de coupé te pitten. 's Ochtends bleek zijn schoudertas verdwenen, die had hij gewoon open en bloot op het bagagerek laten liggen. Aankomst in Madrid om 09.00 uur. Direct bij politiepost aangifte gedaan van vermissing respectievelijk ontvreemding; om 10.00 uur hadden we die moeizame procedure achter de rug. Met metro en spoorweg naar station noord: Chamartin. Nu Jos in de rij (eveneens één uur) om te reserveren. Om 12.30 uur vertrek naar Frankrijk. Bij de grens overstappen en 2 uur wachten. Halve liters geconsumeerd. Lichte motregen. Om 23.10 uur vertrek express naar Parijs. Met zijn drieën in coupé. Snelle reis. Goed kunnen slapen. Hieronder:
|
| C.C.T. Schmitz, / Reisverzek. : xxxxxx /
Schadenr. : xxxxxxx Betreft: uitvoerige beschrijving van diefstal van een schoudertas met inhoud Donderdag 30 juli 1987: Na een vermoeiende busreis uit het noorden van Portugal kwamen ondergetekenden om 7 uur in de namiddag aan in Lissabon. Op het station Sao Apollonia aldaar reserveerden zij 2 1e klas plaatsen in de Lusitania Express die dezelfde avond nog om 21.00 uur naar Madrid vertrok. Toen zij om 20.30 uur hun intrek namen in hun coupé, bleek dat hun gereserveerde plaatsen aan de gangkant lagen. Bovendien waren alle andere plaatsen reeds bezet, waardoor er nog maar weinig bagageruimte beschikbaar was. Hun beide reistassen pasten nog net op het bovenste bagagerek, maar hun schoudertas, die zij samen gebruikten, kon alleen nog maar geplaatst worden op het veel kleinere en lager bevestigde benedenrekje. Vrijdag 31 juli 1987: Even na middernacht maakten de inzittenden van de coupé waarin beide ondertekenden reisden aanstalten om van hun (betrekkelijke) nachtrust te gaan genieten. Ook wij installeerden ons voor de nacht; uit voorzorg droegen wij waardevolle, documenten (paspoort, cheques e.d.) en geld op ons lichaam. De schoudertas bleef op het benedenrekje staan, er vaas immers nergens anders plaats voor. Rond 01.00 uur lagen ook wij onder zeil. Het werd een rusteloze nacht. Niet alleen Portugese conducteurs liepen in en uit, maar ook douaniers droegen hun steentje bij. Het was daarom ook verboden om de schuifdeuren van het compartiment af te sluiten: de betreffende functionarissen moeten hun werk ongestoord kunnen uitvoeren. In Spanje aangekomen ging een en ander in omgekeerde volgorde in zijn werk; eerst verschenen de douaniers, daarna de ijverige conducteurs. Soms werden de deuren ook wel eens geopend door verdwaalde passagiers of slaapdronken reizigers uit aangrenzende coupés. Hoe vaak dit gebeurde weten we niet, want in een diepe slaap gedompeld ben je je niet van zo iets bewust. Hoe dan ook, toen de trein om 08.00 uur Madrid naderde ontwaakten wij. Een tweetal medepassagiers bleek tussen 06.00 en 08.00 uur al in andere Spaanse plaatsjes te zijn uitgestapt, maar daar hadden wij niets van meegekregen. Wij ontdekten al spoedig het verdwijnen van de schoudertas. We gingen op onderzoek uit, maar vonden niets. We ondervroegen de twee overgebleven medepassagiers, twee Madrileense jongedames, maar die hadden ook geslapen en niets gemerkt van lieden die kwaaie bedoelingen hadden. Ook de conducteur die we tenslotte aanschoten kor, ons niet helpen. Om 09.00 uur kwamen aan op station Madrid Zuid, genaamd Atocha. Een gang naar het bureau "gevonden voorwerpen" was vergeefs. Gelukkig was in het station wel een post van de gemeentepolitie gevestigd, zodat we zonder noemenswaardig tijdverlies aangifte konden doen van de diefstal van onze schoudertas. De politieagenten door wie we werden ontvangen toonden zich over ons verhaal allerminst verbaasd. Naar hun zeggen opereerden veel zakkenrollers en andere vagebonden in de Lusitania Express op het traject Lissabon - Madrid v.v., met name 's nachts. Het opstellen van de verklaring van aangifte had door wederzijdse taalproblemen nog wel wat voeten in aarde, maar uiteindelijk kwamen de mannen van Hermandad er met behulp van een formulier - dat in 4 verschillende talen gesteld was - toch nog uit. Om 10.00 uur konden we onze reis voortzetten, een schoudertas lichter, een ervaring rijker. Naar waarheid opgesteld, Roermond, 08 september 1987 |
 |
 |
| Bidet in de trein | Clim peinzend na diefstal |
NAWOORD
We kregen van de verzekering nauwelijks een vergoeding met het argument dat de meeste van onze vermiste spullen (fotocamera, boeken en reisgidsen, zonnebrillen, reservebril Jos e.d.) al boekhoudkundig afgeschreven waren. Dat klopte weliswaar, maar we hielden er toch een wrang gevoel aan over. Is een bril met dure glazen (300 gulden per stuk) al na drie jaar afgeschreven? In mijn geval niet, want ik doe niet mee aan brillenmode. Een bril is in mijn ogen een gebruiksartikel en geen verbruiks-, resp. modeartikel.
