|
|
PRADO - DESCALZASOm half twaalf kwamen we bij het Prado - museum aan. Onderweg hadden we nog het Oorlogsmuseum en de kerk San Jeronimo gezien. De eerste etage werd in beslag genomen door voornamelijk de Spaanse schilder Goya uit de XVIIIe eeuw. In hoog tempo liepen we er de zalen door, zodat we al om twaalf uur konden gaan pauzeren in de eetzaal, waar we koffie dronken. De bediening aan de kassa was nogal lankmoedig. Daarna deden we nog een uur over de tweede etage, ook alleen maar schilderkunst, waarin we niet zo bijster geïnteresseerd zijn. Wij lopen eerder warm voor beeldhouwkunst. Echt druk was het in het museum niet. We hadden er wel de afdeling Vlaamse primitieven en Jeroen Bosch (El Bosco) gemist.
Om kwart voor twee stonden we buiten; het weer was gelukkig opgeklaard en welgemoed zetten wij er de pas in richting Retiro - park. Dat was niet zo'n goed idee, want de grond daar was veel te drassig om er op je gemak te kunnen wandelen. Op de vijver voor het gedenkteken voor koning Alfonso XII dreef een berg roze reuzeneieren. We maakten er enkele snapshots en in het zuiden liepen we langs de Sterrenwacht het park uit. Even verderop lag station Atocha in een wijk vol eettentjes. Om half drie schoven we in de "Casa Luciano" aan om er een halve kip, friet, salade en "aqua mineral" te bestellen. Nog geen f 18 voor 2 personen. Robbert voelde geen spoortje pijn meer en genoot zichtbaar van de maaltijd, want gebraden kip is zijn lievelingsgerecht.
Na het eten gingen we op het station inlichtingen inwinnen over onze geplande treinreis naar Toledo. Robbert kreeg tot zijn verbazing antwoord in vlekkeloos Engels van het meisje aan het loket. We hoefden geen plaatsen te reserveren, wat Jos gezien zijn ervaringen de vorige zomer aanvankelijk wel vreesde. Buiten maakte Robbert nog een opname van het opvallende Ministerio de Agricultura. Hierna doken we de ondergrondse in. Bij Sol stapten we uit, kochten een boek over Madrid in het warenhuis "El Corte Ingles" en kregen daar voor de tweede keer die dag problemen met wisselen. Robbert moest wel erg lang op zijn geld wachten; de caissière verontschuldigde zich zelfs niet eens voor haar blunder. Robbert maakte overigens ook nog foto's van de beer en de o km - tegel voor het geval de opnamen van Jos mislukt mochten zijn.
|
