Het tegen een heuvel gebouwde Ohrid is een vergeten vakantiebestemming in Macedonië, het hart van de Balkan. Klaprozen, ezeltjes, groene bergen en het reusachtig spiegelende en doodstille meer van Ohrid sieren de regio. Aan de overkant van het meer van Ohrid rijzen de hoge bergen van Albanië in het landschap op. In deze verlaten streek lijkt het alsof de tijd stil staat.

 

Dag 9

Panorama's en paaldorp
Op weg naar Ohrid passeren we bergachtig terrein. Het is maar een korte rit en al gauw strekt het blauwe meer zich in al zijn uitgestrektheid voor ons uit. We rijden langs de oevers en stoppen bij een paaldorp voor een panoramische blik. Het toerisme is hier sterk in opkomst, over enkele jaren zal het paaldorp ook wel beschikken over paaldanseressen, zoiets hou je niet tegen. In een dorpje dat tegen de steile oever opgebouwd is wordt geluncht. Ik zoek een stil restaurantje aan de waterkant uit, met een grindstrandje van welgeteld twee meter. De vissoep smaakt uitstekend. De prijzen liggen hier in het meer toeristisch georiënteerde Ohrid wat hoger dan in het binnenland, maar vergeleken met het West-Europese prijspeil kun je hier nog steeds voor een habbekrats eten. Ze accepteren er zelfs euro’s, maar ik verlang wisselgeld in Macedonische muntjes terug. Die spaar ik voor een verzamelaar. Ik bezoek nog de dorpskerk die omringd wordt door verwaarloosde graven waartussen katten op zoek zijn naar prooi.

INFO IN HET DUITS:

 

Klooster Sveti Naum
Tegen de grens met Albanië aan bevindt zich op een hoogte het kloostercomplex Sveti Naum. Dagjestoerisme viert hier hoogtij en de weg naar het klooster wordt omringd door souvenirkraampjes die zo typisch zijn voor bedevaartsoorden. We krijgen een rondleiding in het historisch belangrijke kerkje, de lang bebaarde gids oogt als een orthodoxe geestelijke, maar is gehuld in vrijetijdskledij. De sfeer binnen is benauwd en bedompt, wat claustrofobische gevoelens bij me opwekt. Zeer authentieke fresco’s zijn er te bewonderen, alsmede overblijfselen van een of andere heilige orthodoxe kerkvader. Ik meen dat het de heilige Clemens is, een discipel van de monniken Cyrillus en Methodius die speciaal voor de Slavische gelovigen het cyrillisch schrift ontwikkeld hebben. Buiten is het uitzicht fraai over het meer dat een van de diepste van Europa is. Een roeiboottochtje naar de bronnen van het meer / de rivier (?) ligt nog in het verschiet, maar daar doe ik niet aan mee. Rondom het klooster ligt een goed verzorgd park met watervalletjes en kiosken waaronder het goed toeven is.

Slide show van Ohrid Meer

Ohrid Lake

Ongunstige ligging hotel
Ons hotel Park ( Site Park Hotel )  ligt aan de uiterste rand van de stad Ohrid, pal naast een van de zwaar bewaakte residentie van de president. Je kunt er zwemmen en er is een groot terras, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Naar mijn gevoel liggen we te ver van het centrum af, zo’n vier à vijf kilometer, voor de doorsnee gast niet beloopbaar. Verder is dit hotel wel in orde. Hoewel, de volgende dag in de namiddag heeft een complete Macedonische familie (3 generaties) het gazon pal onder mijn balkon in beslag genomen en geniet er luidruchtig van een uitgebreide picknick. Het hotelpersoneel kijkt de andere kant op. Ik drink er wat pilsjes op het terras, reisgenoten schuiven aan. Ik kom er toevallig achter dat een van de Limburgse medereizigers een broer is van een oud-collega van mij.

Dag 10

Een deskundige gids
De hele dag staat in het teken van een bezoek aan Ohrid, hét toeristische hoogtepunt van Macedonië. De bus parkeert aan de rand van de stad, van daaruit is het nog een fikse wandeling langs de boulevard alvorens het historische centrum te bereiken. Onderweg pikken we het monument voor de Nederlandse schrijver Den Doolaard mee, geschonken door de Nederlandse KvK van Macedonië en goedgekeurd door de Ned. ambassade. Een lokale gids voegt zich bij ons, een sympathieke professor in de kunstgeschiedenis en directeur van een museum. Voor mensen die slecht ter been zijn regelt hij taxi’s. We beginnen bij de benedenstad; af en toe houden we halt waarna de prof zijn verhaal doet. Gelukkig houdt hij het meestal kort en krachtig in goed verstaanbaar Engels. In de Basilica Sveti Sophia blijven we wat langer hangen. De kerk is heel oud en staat momenteel in de steigers. Als ik buiten een sigaretje rook zie ik een schildpad door het gras kruipen. Ook bij een authentiek papierfabriekje en andere kerkjes blijven we wat langer stil staan.

 

Magnifieke iconengalerij
We beklimmen de heuvel om bij het theater uit te komen. Een groepslid uit Valkenburg plaatst zich midden in het theater en geeft een indrukwekkende aria ten beste. (Of gebeurde dit in het theater van Bitola?) Nog hoger tegen de helling ligt een religieus complex dat de beroemde iconengalerij herbergt. De geëxposeerde iconen zijn prachtig hersteld en zijn van een imponerende kwaliteit. Ook de kerk Sveti Demetrius is alleszins de moeite waard: hij is van boven tot beneden behangen met iconen of beschilderd met fresco’s. Er hangen echte juweeltjes tussen. Vanaf het binnenplein heeft men een mooi uitzicht op de stad, de baai en het meer.

 

Basilica’s en orthodoxe kerkjes en kapellen
Een korte wandeling brengt ons helemaal naar de top, waar rondom de oude christelijke basilica opgravingen worden uitgevoerd. In het kerkje vindt net een huwelijksinzegening plaats. Een drietal tsiganes speelt opwindende volksmuziek aan de ingang. Een van de groepsleden kan zowaar de liederen meezingen en waagt zelfs een folkloristisch dansje. Het uitzicht over het hele meer is vanaf deze plek groots. Door dennenbossen dalen we af naar een kaap waarop heel idyllisch het kerkje van de heilige Johannes de Theoloog (in het Slavisch: Sveti Jovan) gelegen is. De weg terug naar Ohrid is te lang of te moeilijk, zodat er bootjes gecharterd worden om ons terug te brengen. De rondleiding eindigt op het grote centrale plein waar de gigantische Cyrillus door terrassen omringd worden. Lunchtijd is aangebroken en de groep verspreidt zich, ieder gaat zijnsweegs.
 

Bezichtiging van de oude stad
Ikzelf begin aan een zwerftocht door de oude stad. We hebben uren de tijd, pas om half zes komt de bus ons weer ophalen. Het is zondag en veel winkels zijn gesloten. Toch is het druk op straat en de terrassen stromen, zeker in de latere namiddag, vol. Het is vandaag weer bijzonder warm, reden om regelmatig een terrasje op te wippen om wat af te koelen met water en bitter lemon. Cappuccino’s gaan er bij mij ook altijd in: die zijn weliswaar niet erg koelend, maar wel lekker. In de Turkse wijk blijf ik wat langer hangen. De oosterse sfeer die zo kenmerkend is voor de bazaar in Skopje is hier afwezig. Ik zie traditioneel geklede moeders met hoofddoek zij aan zij met kortgerokte dochters door de straten flaneren. Ik klauter via een stelsel van trappen de dichtbebouwde heuvel op en geniet van de uitzichten. Onderweg bekijk nog enkele kleinere kerkjes die door schaduwrijke tuinen omgeven worden, een ervan heeft een intiem museumpje waar allerlei devotionele spulletjes worden verkocht. Ze proberen toch allemaal iets van het opkomende toerisme mee te pikken. Geheel onverwacht ontdek ik nog een strookje strand waar zich alleen de lokale jeugd vermeit. Een twaalftal die hards hebben het tot half zes volgehouden. Iedereen is op tijd terug bij de bus.

 

Folkloreavond
Onze laatste avond in Macedonië staat in het teken van volksmuziek en folklore. Een groep van vijf muzikanten geeft op het hotelterras tekst en uitleg over de specifieke instrumenten die ze bespelen. Natuurlijk wordt er ook gemusiceerd en gaan de beentjes van de vloer.