|
Maandag 15 oktober 1979
Om een uur of acht werden wij door de Spaanse kamerboy gewekt. Het ontbijt was
naar maatstaven van 10 jaar geleden erg karig: de toeristen krijgen steeds vaker
een meer continentaal ontbijt voorgeschoteld. Het echte, zeer uitgebreide
Engelse ontbijt is blijkbaar aan het uitsterven, jammer.
De moderne Tate Gallery
We begaven ons hierna op weg naar het Tate Gallery. Dit museum ligt aan de
oevers van de Thames. Interessant museum met een grote, moderne collectie, onder
andere van de achttiende-eeuwse Engelse schilder Turner. Koffie gedronken in het
bijhorende restaurant. Via de Banks van The River Thames wandelden wij naar de
Houses of Parliament, waar wij waarschijnlijk nog in beeld kwamen bij een opname
van CBS - news, New York. Men was net de Parlementsgebouwen aan het
opkalefateren en we mochten er daarom niet naar binnen. We bezichtigden, het
nabijgelegen monument van de "Burghers of Calais" van Rodin en het standbeeld
van de bekende Engelse suffragette (feministe avant la lettre) Miss Helen
Pankhurst. We maakten er foto’s.
Parlement, Big Ben en Westminster Abbey
Westminster Hall was ons volgende doel. Deze grote en oude zaal (13de eeuw) was
geopend voor het publiek. Vroeger was hij erg belangrijk. Veel Britse voorname
evenementen en historische gebeurtenissen vonden er plaats. Normaal gesproken
was het meer een markthal naar middeleeuws model. Pal ernaast staat de Big Ben
te pronken. Een mooie toren, maar de smog en de luchtvervuiling hebben hem geen
goed gedaan. Helaas waren wij iets te laat, zodat wij zijn machtige klokken niet
in directe nabijheid konden beluisteren. Het was inmiddels
weer etenstijd. We zochten een aan de kade gelegen Italiaans etablissement op,
waar wij omelet en koffie verorberden.
Westminster
Hall (Londen)
Schitterende
Normandische eetzaal waar belangrijke rechtszaken plaatsvonden
"Vandaar liep de
Koning naar Westminster Hall, om het Huis te verdagen.”
Samuel Pepys, dagboeknotitie 16 mei 1664
Toen Edward de
Belijder Westminster Abbey bouwde, liet hij vlakbij een paleis voor
zichzelf aanleggen. Dit zou tot 1729 als koninklijke residentie
fungeren. Willem Rufus, de zoon van Willem de Veroveraar, liet
Westminster Hall toevoegen als banketzaal. De zaal beviel hem echter
niet: hij vond hem te klein.
Vanaf de 13e
eeuw werd de zaal gebruikt door het hooggerechtshof, dit gebruik
duurde voort tot in de 19e eeuw. In het begin vergaderden hier ook
enkele parlementen. In 1397 liet Richard II een schitterend houten
plafond aanbrengen, met de grootste ongesteunde overspanning van
Engeland. In deze zaal dienden niet alleen rechtszaken, maar stonden
ook winkeltjes waar wetboeken, kleding en speelgoed werden verkocht.
Het was hier dan ook vaak een drukte van belang en het wemelde er
van de rechters, juryleden en talloze belangstellenden.
Het meest
dramatische moment in de geschiedenis van Westminster Hall vond
waarschijnlijk in 1649 plaats, toen Karel I hier werd berecht en ter
dood veroordeeld. Ook andere bekende personages werden hier berecht:
William Wallace werd hier in 1305 ter dood veroordeeld, evenals Anna
Boleyn in 1536 en Guy Fawkes in 1606. Vele belangrijke personages en
staatslieden werden hier opgebaard, zoals William Gladstone, Edward
VII, George VI, Sir Winston Churchill en recentelijk de
koninginmoeder, Elizabeth. Oliver Cromwell werd hier in 1653
aangesteld als rijksvoogd. Zijn postuum afgehakte hoofd prijkte
jarenlang op het dak, maar later werd hij toch met een standbeeld
gehuldigd.
Bij
kroningsplechtigheden was het gebruikelijk dat de kampvechter des
konings te paard de zaal binnenreed en ieder die de koning het recht
op de troon betwistte, uitdaagde tot een gevecht op leven of dood.
Tijdens de grote overstroming van 1812 stond het water zo hoog dat
drie of vier boten de zaal konden binnenvaren. |
 |
 |
| Van Gogh |
Monet |
Boottocht op de Thames
Daarna namen wij deel aan boat trip van
een uur. We voeren Oostwaarts, richting Tower Bridge. Zo konden wij een aantal
belangwekkende monumenten en bezienswaardigheden vanaf het water aanschouwen (o.a.
Cleopatra's Needle, London Bridge, Music Hall, oude pakhuizen en moderne hotels,
het immens dure centrum van communicatie (telefoon, e.d.). Na dit uitstapje
bezochten wij een zestal pentekeningen van London en slenterden wij richting
Whitehall (regeringsgebouwen). Clim werd aldaar door Jos vereeuwigd naast de
traditionele wacht te paard. Clim was verlegen, hij houdt niet zo van die
toeristische uitspattingen en was waarschijnlijk bang voor een onverwachte trap
van het paard.
National Gallery
We vervolgden onze weg in marstempo naar Trafalgar Square. We wisselden geld en
liepen de imposante National Gallery binnen. (Voor foto’s zie laatste bladzijden
van dit verslag.) Dit museum is meer klassiek van opzet. Het was er nogal druk.
Opvallend was het aantal oudere mensen die er kunst onderricht ontvingen: een
leuk gezicht, omaatjes die driftig aantekeningen zaten te maken en oude,
bedaagde heertjes die geduldig befaamde meesterwerken naschetsten. Naderhand
rustten wij even uit op de Square, temidden van de talloze, brutale duiven. Eén
zat er zelfs op Jos zijn hoofd. Men verkocht er maïs ten behoeve van de
toeristen. We liepen noordelijker verder, op zoek naar de uitgebreide
stripwinkel Forbidden Planet. We ontdekten hem in Denmark Street en de collectie
was vooral op het gebied van de science fiction strips erg ruim. Het Franstalige
werk ontbrak echter bijna volledig. Jos kocht voor zo'n 20 pond in. Met de taxi
cab keerden we hotelwaarts.
Zuil van Nelson
Nelson torent
hoog uit boven Londen, tegenover het regeringsgebouw Whitehall
'Als ooit iemand
roem had verdiend door zijn daden, dan was het wel de held van
Trafalgar."
Illustrated London News, 1843
De zuil van
Nelson is een monument voor de overwinning op de Fransen, ter ere
van de grootste Engelse zeeheld. Lord Nelson viel in 1808 in de Slag
van Trafalgar, waarbij de Engelse zeemacht 33 Franse en Spaanse
schepen uitschakelde zonder zelf een schip te verliezen. Lord
Nelsons 5 meter hoge standbeeld, geplaatst op een gecanneleerde zuil
van 52 meter hoog, ziet uit over Trafalgar Square. Enkele dagen voor
het standbeeld werd geplaatst, gebruikte een groep van veertien
mensen boven op de zuil een levensgevaarlijke biefstukmaaltijd. Aan
de voet van de zuil rusten vier leeuwen, in 1867 gegoten door Carlo
Marochetti naar een ontwerp van Sir Edward Landseer. Taferelen op
bronzen reliëfplaten, vervaardigd van buitgemaakte Franse kanonnen,
herinneren aan Nelsons overwinningen.
Hoewel het
Trafalgar Scare niet bepaald het fraaiste plein van Engeland is,
komen Londenaren en toeristen er graag, alleen al om de talloze
duiven te voeren (die het stadsbestuur een doorn in het oog zijn) of
te demonstreren. De geschiedenis van het plein voert terug tot 1812:
architect John Nash stelde toen voor de chaos van huizen op deze
plaats - waar vroeger de koninklijke stallen en weilanden hadden
gestaan - te verwijderen en een plein aan te leggen bij Charing
Cross, het exacte centrum van Londen. Dit plan zou pas na 1840
worden voltooid door Sir Charles Barry, die ook het Parlementshuis
had gebouwd. De fonteinen en de diverse andere beelden werden later
toegevoegd, maar het ruiterstandbeeld van Karel I, dat neerziet op
de plaats waar hij werd terechtgesteld, staat hier al langer en
dateert uit 1663.
De National
Gallery, aan de noordzijde van het plein, werd in 1838 ontworpen
door William Wilkins, enkele jaren voordat het monument van Nelson
voltooid was. De kerk van St.-Martin-in-the-Fields, in 1726
ontworpen door James Gibbs, beslaat de noordoostelijke hoek van het
plein en is beroemd vanwege zijn schitterende klassieke portico.
|
In het Italiaanse restaurant om de hoek aten we minestrone soep, spaghetti en
Duits bier kregen we zonder te vragen! De Italiaanse serveerster had ons als
Duitsers ingeschat en bracht dit bier vanzelf. Ze was zichtbaar trots op haar
mensenkennis! We durfden haar niet teleur te stellen. Het was inmiddels al 9 uur
geworden. Er bleef niet veel tijd meer over voor pub bezoek. We deden nu een
drietal andere pubs in de buurt onze klandizie aan.
  
|
