|
|
NATIONAL GALLERY / BRITISH MUSEUM / SOHO
Dinsdag 16 oktober Na het ontbijt zijn we maar direct gestart. We namen de Underground naar de TV – Tower. Jammer genoeg was deze hoge moderne toren voor bezoekers gesloten, zodat we maar door slenterden naar London University. Daar in de buurt namen we enkele sandwiches in een typisch klein broodjeswinkeltje. Vervolgens brachten we anderhalf uur zoet in de University Library. Vooral Clim was er niet weg te branden en zocht enige publicaties van belang voor zijn studie Economie. Hij ontdekte er ook een boek, door een van zijn docenten (Sijben uit Neer) geschreven. Jos ging vergeefs op zoek naar algemene literatuur over onderwijs aan anderstaligen, maar kwam terug met Engelse methodes voor anderstaligen met veel plaatjeswerk.
Het was waarlijk indrukwekkend. Voor een dergelijk uitgebreid museum dient men als geïnteresseerde zeker een week uit te trekken. We hielden het slechts twee en een half uur vol. Toen waren onze zintuigen verzadigd en zat ons hoofd vol vreemdsoortige impressies. We rustten uit in het restaurant onder het twijfelachtig genot van koffie en gebak. Overigens, ook hier viel weer eens op hoe talrijk de gekleurde medemens, c.q. Pakistani en West-Indians, in het Britse Horecawezen is. Bijna het gehele bedienend personeel bestaat er uit. Men kan zich afvragen of deze vorm van gastarbeid wel goed is. Tegen een uur of vier, vijf gingen we een beetje winkelen. We kochten alleen kleren: 2 broeken, een colbert (Clim verkocht dit later weer aan Jos), sokken, stropdassen. Per Underground keerden we terug naar het hotel, waar we een bad namen en op ons gemak de vergaarde literatuur, kranten en ansichtkaarten van het museum nog eens doornamen. Clim was danig in zijn sas met zijn economische boekjes. STAPPEN IN SOHO
Die avond wilden we eens geen pubs bezoeken, maar wel de rosse buurt verkennen.
Allereerst aten we duur in een steakhouse bij Oxford Street (steaks en zo, £ 12)
Daarna liepen we rustig naar Soho. Het was er tamelijk druk en het stikte er van
Chinese restaurants en puriteinse seksboetieks. De Engelse zedenwetgeving is
blijkbaar veel strenger dan in Parijs of Roermond: alles zweemde er naar soft
porno en gebeurde stiekem via via. We bezochten een seksfilm in een onguur
keldertje, kaartjes moesten we in een sekswinkel enkele straten verderop kopen.
De films waren goed, maar van wel van Duitse makelij, dat hadden we hier niet
verwacht.
Een half uur later waren we weer boven. Bij de ingang van een cabarettheater
stonden we te aarzelen,
we wilden toch wel eens iets life zien. Een taxichauffeur sprak Jos aan, hij
vertelde dat hij, als we iets spannends zochten, hij de weg wel wist. Op aandrang van Jos gaf de aanvankelijk iets
onwillige Clim toe en gingen we richting Mayfair. De cab driver zette ons af bij
een nachtclub in een stille straat. Hij vertrok na zijn
percentage bij de portier geïnd te hebben. Deze laatste was een en al vriendelijkheid. Het was
wel duur (bijv. £ l voor de garderobe), maar niet zo duur dat we het ons niet
konden permitteren. Trouwens Jos trakteerde, had hij gezegd.
De club lag onder straatniveau. Het was er aardedonker. Het leek wel een
schuilkelder tijdens de Duitse bombardementen. Min of meer tastend moesten we
ons een weg zoeken. Langzaam wenden onze ogen aan het licht en zagen we dat het
toch wel gerieflijk was ingericht. We werden naar een tafeltje bij de vloer
geloodst. Twee domme meiden, primitief opgemaakte cockney dellen, kwamen ons
gezelschap houden. Jos bestelde een emmer champagne en twee pinten, verder wilde
hij niet gaan, zeker niet toen de champagne na 5 minuten al op was. Jos kon of
wilde niet met zijn "hostess" (een spichtig, onverstaanbaar en dom East End -
typetje van net 16 jaar) converseren.
Na een kwartier (inmiddels was een vuurvretershow met een naakte dame begonnen,
zij duwde allerlei spullen in haar vagina) ging Jos afrekenen. Hij kreeg een
peperdure rekening voorgeschoteld: maar liefst
£ 92 !! (Méér dan f 400 ) Hoewel we maar enkele pilsjes hadden genuttigd en de
meisjes ieder een piccolootje, kwamen er nog allerlei onvermoede kosten bij.
Toeslag voor het tafeltje, toeslag voor de show, toeslag voor de bediening en ga
zo maar door. Op die bijkomende kosten hadden we echt niet gerekend. Clim bleef
zich ondertussen met zijn "love" onderhouden en liet Jos aan de bar alleen
doormodderen. De meisjes werden ook ongerust en eisten al bij voorbaat hun ‘fee’
(soort honorarium á £ 10 p.p.) op. Jos had slechts £ 45 bij zich en hij
verzocht de eigenaar daar genoegen mee te nemen. Die gaf een seintje naar voren
en een uitsmijter kwam dreigend onze kant uitgelopen. Het kostte ons veel moeite
en zweet om de heren ervan te overtuigen dat we niet meer geld bij ons hadden.
Bovendien bleven wij gepast verontwaardigd reageren op hun oplichterspraktijken,
overigens zonder met de politie te dreigen, want daar is de penoze overgevoelig
voor. Gelukkig hoefden we niets in onderpand te geven (onze nieuwe colbertjes
stonden hen blijkbaar niet aan) toen we uiteindelijk toestemming kregen om af te
druipen. We waren blij dat we er zo goed vanaf waren gekomen. Voor hetzelfde
geld slaan ze je in elkaar of nemen ze je paspoort in en dan ben je helemaal in
de aap gelogeerd…..
Boven op straatniveau aangekomen werd het Clim echter teveel, hij had een bedrag ter waarde van een
driedelig kostuum in rook zien opgaan (en dat voor 2 pilsjes!). Hij kon zich
even niet beheersen en begon opgewonden te bakkeleien met een nu beduidend
minder vriendelijke portier. Jos had echter geen zin om op de valreep alsnog
moeilijkheden of slaag te krijgen en troonde Clim vlug mee naar buiten. Daar
stonden we, op wat losse geldstukken na volkomen berooid. We wisten niet waar we
precies waren en liepen op goed geluk naar het zuiden (wat later het noorden
bleek te zijn).
|
