Na het ontbijt was het al bijna traditie geworden een kop geurige continentale koffie te gaan drinken bij de Italiaan. Daar stippelden we dan tevens onze route voor deze dag uit. Om half elf stipt doken we in de catacomben van de Underground, om er in station Kensington weer uit op te duiken. We deden eerst een handel in tweedehands boeken aan, waar Jos enige beloofde boeken voor zijn bovenbuurman Piet N. kocht. Ook Clim vond iets interessants over de E.E.G. De eigenaar was echt iemand met hart voor zijn zaak en omringde elke klant met gepaste service en belangstelling. Jos wilde de boeken graag 'apert' in laten pakken en betalen, een en ander tot grote hilariteit van Clim en iets meer ingetogen geamuseerdheid van de boekhandelaar. Jos bedoelde namelijk "apart" (separately), maar sprak dit woordje totaal foutief uit. Zijn Engelse uitspraak is trouwens toch al allerbelabberdst.

Iets verder lag een complex van verscheidene musea. Om half twaalf gingen we, na een korte visitatie door veiligheidsfunctionarissen, het "Museum of Geology" binnen. De musea zijn overal gratis, maar men is wel verplicht bagage te laten onderzoeken. We zwierven twee uur door het museum, hetgeen betekent dat we er uiterst door geboeid werden. Het tentoongestelde materiaal was erg didactisch en toch gedocumenteerd van aard. Er liepen dan ook veel schoolkinderen rond. Het was er erg levendig, veel maquettes, diaseries, fleurige kleuren, kortom niets van de vaak bedompte en gedrukte sfeer binnen een monumentaal museum. Een ook voor ons nog leerzame ervaring.

Beeld van Eros (Londen)

Onbedoeld symbool van de genoegens
van het Londense uitgaansleven

De installatie van dit bekende en geliefde beeldje met bijbehorende fontein werd aanvankelijk niet alom met gejuich begroet. Critici vonden het beeldje lelijk en het bekken van de fontein te klein, waardoor voorbijgangers soms nat werden. De fontein is ontworpen door de begaafde beeldhouwer Alfred Gilbert. Voor het beeldje gebruikte hij aluminium, in die tijd nog een vrij nieuw materiaal.

De gevleugelde figuur was eigenlijk niet bedoeld als verbeelding van de Griekse god van de liefde (dat zou ook niet gepast zijn, want er liepen tal van prostituees rond op Piccadilly Circus) maar de verzinnebeelding van de christelijke naastenliefde, een eerbetoon aan de grote filantroop Lord Shaftesbury. Oorspronkelijk richtte hij zijn pijl (of shaft) in de richting van Shaftesbury Avenue, om het verband met Lord Shaftesbury duidelijk te makers. Dit verband werd minder duidelijk toen het beeld in de jaren ‘80 een andere plek kreeg. De fontein is gedecoreerd met vissen en andere zeewezens.

Omdat het beeld niet echt op een engel leek, kreeg het in de volksmond al snel de benaming 'Eros'. Het was de bedoeling dat intekenaars aan de kosten konden bijdragen, maar uiteindelijk draaide Gilbert zelf voor het merendeel van de kosten op. Hoewel hij heel beroemd was en veel opdrachten kreeg, werd hij in 1901 failliet verklaard en moest hij naar het buitenland uitwijken. In 1923 ontwierp hij echter nog het indrukwekkende monument voor koningin Alexandra bij Marlborough Gate, naast het paleis van St. James.

Piccadilly Circus werd in 1819 aangelegd door John Nash, als rond plein tussen Regent Street en de winkels van Piccadilly. Sindsdien ziet het er heel anders uit dan in de 19e eeuw: vanaf 1910 begonnen firma's als Bovril en Schweppes hier hun grote advertentieplaten op te hangen. Het plein geldt nu als het centrum van het Londense uitgaansleven en is een van de beroemdste ontmoetingsplaatsen ter wereld.

"[..] het contrasteert sterk met de doorgaans zo lelijke beeldhouwwerken in onze straten." Magazine of Art, bij de onthulling in 1893

Om half twee was het "Museum of Natural History" aan de beurt. Hier gingen we met iets meer tempo doorheen. De veelheid van de getoonde diersoorten verblufte ons. Het vermogen om iets gedetailleerd te bekijken verminderde zienderogen bij ons. Hier merkten we pas voor het eerst echt dat we met musea overvoerd waren. Toch werd het nog drie uur. We waren in alle afdelingen geweest, maar om te zeggen dat we alles goed gezien hadden, nee... In het museumrestaurant bliezen we stoom af. We hadden honger en aten champignonsoep, fish and chips en dronken thee. We werden weer door Hindoestani bediend.

Foyles, grootste boekhandel van de wereld

Vervolgens namen we een taxi naar Charing Cross Raad, de straat waar de gerenommeerde boekhandels gevestigd zijn. We dwaalden wel een uur rond in de grootste boekhandel van de wereld, namelijk Foyles. Die hadden een onafzienbare collectie, je werd er gewoon stil van. Het was er tamelijk druk. Jos kon ook hier niks over anderstaligen krijgen, hij had geen titels en daarom kon men hem niet helpen. Clim vond weer iets bij de economieafdeling. Te voet slenterden we daarna weer naar het centrum terug, richting Trafalgar Square. We bezochten onderweg nog Soho Market waar niet veel te doen was.

Met de Underground toerden we terug naar Victoria. Jos kocht daar kranten. Voor de late uurtjes sloeg hij bij een off licence (tevens delicatessenwinkel) een fles Malt Whisky en een punt sterk riekende en beschimmelde Stilton kaas in. Beide artikelen waren erg duur. Die avond wilden we rustig naar een film gaan, maar in de buurt was helaas niets van onze gading. Om naar het centrum terug te gaan, nee, daar hadden we geen zin meer in. We aten een soort koud buffet (vies Engels eten, eigenlijk de eerste echte Engelse hap tijdens deze vakantie) naast een kostelijke tweeling van middelbare leeftijd. In ons hotel namen we nog eens op ons gemak de diverse kranten door. The Times was opgeheven of nog in staking, daarom beperkten we ons tot The Guardian en The Daily Telegraph. Vaak probeerden we moeilijke politieke of ambtelijke stukken samen te vertalen. Bij het voorlezen van leuke artikeltjes werd Jos zijn uitspraak vaak getoetst aan die van Clim, meestal in het voordeel van de laatste.

CHARING CROSS / BOEKHANDELS

Beeld van Eros (Londen)