Ga direct door naar de Fotocollage!

De woestijn

Ons hotel

De karavaanserail

Torens van Stilte

Engels spreken

Khomeiny bespot

Nain, authentiek stadje

De woestijn in

Laat in de ochtend vertrekken we uit Kerman en rijden we de woestijn in. Het wordt een eentonig rit van tegen de 400 kilometer. We rijden door onmetelijke vlakten waar niet veel te zien is. Soms steken er rotspartijen of verre bergen boven de horizon uit. Gelukkig heeft iedereen in de bus wel een boek of tijdschrift bij de hand. Onderweg komen veel vrachtauto’s ons tegemoet, volgeladen met hulpgoederen voor Bam. Op een gegeven moment stopt Hossein onze chauffeur. Hij rent enthousiast naar de chauffeur van een tegemoetkomende bus die ook halt gehouden heeft. Dat blijkt zijn broer uit Teheran te zijn, die een hele bus vol jonge, baardige vrijwilligers naar Bam vervoert. De bussen die we passeren zijn vaak leeg, die hebben hun vrachtje al afgeleverd in het rampgebied.

(Klik voor een vergroting)

Vertoeven in karavaanserail

We lunchen in een armoedig dorp, waar je aan de bewoners kunt zien dat ze niet veel te makken hebben. De kip is er ronduit pezig en taai. Enfin, tegen het einde van de saaie rit komt er toch nog een verrassing in de vorm van een prachtig opgeknapte karavaanserail die nu als hotel/restaurant Zein-o-Din gebruikt wordt. Deze is niet vierkant of rechthoekig zoals de meeste, maar rond van vorm. Het duurt een tijdje voor de jonge beheerders uit hun middagslaapje zijn ontwaakt en de poort geopend wordt. We krijgen er een goede indruk van de kookfaciliteiten en slaapplaatsen in zo’n oeroude pleisterplaats. De frêle mannelijke bedienden behoren waarschijnlijk tot een woestijnstam en hebben een soort oogschaduw bij zichzelf aangebracht. Een mooie plek om een bedrijfsfeestje te houden, daar is iedereen het over eens. De moeite waard dit bezoek. (Jammer genoeg heb ik hiervan geen foto's.)

Hotel buiten Yazd

De avond is alweer gevallen als we aankomen in Yazd. We zitten in Hotel Caravan dat tussen de stad en het vliegveld gelegen is. Gelukkig is er weinig tot geen luchtverkeer. We worden in aparte huisjes ondergebracht, sommige ervan zijn behoorlijk ruim. Er is in het hotel verder niets te doen. Een wandeling in de omgeving biedt geen soelaas, want we zitten er te ver van de stad af. We eten in het hotel zelf, gelukkig hebben we er niet alleen de keus uit rijst en kebab.

◄ Fotoserie Hotel Caravan Yazd

Ik schuif aan bij de gids en chauffeur die over hun privé-leven vertellen. Hossein blijkt onlangs voor de derde maal getrouwd te zijn, uit zijn eerdere huwelijken heeft hij vijf kinderen, alle vijf meisjes. Ik maak hem wijs dat ik bij mijn enige vrouw zeven kinderen heb, allemaal jongens die nu dokter, leraar of ingenieur zijn. Dat zit hem duidelijk niet lekker, afgunst (of is het bewondering?) steekt de kop op. Mohsen zal hem later uitleggen dat dit als een grap bedoeld was. Bij de receptie kan ik de Engelstalige krant The Tehran Times op de kop tikken. Daarin lees ik dat het Ministerie voor Toerisme overweegt om voor vrouwelijke toeristen het dragen van hoofddoekjes niet langer te verplichten. Men hoopt op die manier het toerisme te bevorderen.

De Torens van Stilte

Al om acht uur in de morgen beginnen we met een stadsrondrit door de woestijnstad Yazd. We beginnen met de Towers of Silence, twee torens die de oude Zoroastriërs gebruikten om hun doden aan de gieren prijs te geven. Dat ritueel is tegenwoordig voor de huidige aanhangers van die godsdienst (nog circa 30.000 in deze stad) op grond van hygiënische overwegingen verboden. Hun doden worden nu in een muur ingemetseld. We ontmoeten er een toergroep oude Duitsers, die we nog vaker tegen zullen komen. Onder aan de heuvel kun je nog de restanten zien van oude tempeltjes die voor de verering van Zarathoestra werden gebruikt. In de stad zelf gaan we ook nog even langs bij de huidige Vuurtempel. Inderdaad, er is een vuur dat al sinds de dertiende eeuw brandt, zegt men. Er is verder erg weinig te zien, wat manuscripten en zo, that’s it. Een oude bewaker verkoopt er ansichtkaarten van hoge kwaliteit.

Eeuwenoude Jame Moskee

In het hart van de stad bevindt zich een plein met een merkwaardige moskee; ernaast staat een rond houten framewerk dat bij bepaalde ceremonies wordt gebruikt. We stoppen er maar even, maar lang genoeg voor jonge knaapjes die proberen pannenlappen en dergelijke aan ons te slijten. Het lukt hun zowaar ook nog. Langere tijd brengen we door in en rond de Jame Moskee. Het is een prachtig gebouw dat uiteraard stamt uit de middeleeuwen, de hoogtijdagen van religieuze bouw in het toenmalige Perzië. De preekstoel is er van mooi houtsnijwerk. Ik zwerf een hele tijd rond in steegjes en slopjes met blinde muren die tussen de lemen woningen doorlopen. Je kunt er onmiskenbaar de invloed van de woestijn proeven.

Ik bezoek nog een tweetal medresses die in verregaande staat van verval verkeren, ze liggen te ver van de toeristische route af om aandacht van de restaurateurs te krijgen. Bij de moskee ligt een ongebruikelijk groot aantal souvenirwinkeltjes, wat erop duidt dat de stad regelmatig door vreemdelingen wordt bezocht. Een stuk verderop bekijken we nog een enorme overkoepelde cisterne die uitgerust is met windtorens die 's zomers voor verkoeling zorgen. Ook veel huizen hebben dergelijke torentjes op het dak staan. Daar fungeren ze als een soort air conditioning. Deze constructies zijn typisch voor deze streek.

(Klik voor een vergroting)

“You from where?”

Om twaalf uur rijden we opnieuw de woestijn in. Het is weer een en al monotonie wat de klok slaat. In een iets grotere plaats wordt geluncht. Ik besluit die over te slaan en slenter wat rond in het centrum. Er schijnt een waterig zonnetje. Als ik alleen op een bank zit, schuift een oude tandeloze man bij me aan. Hij prevelt wat Engelse woorden. Jongelui komen op zijn uitnodiging erbij staan, waardoor een groepje ontstaat. De grijsaard is trots op zijn basiskennis Engels en wil dat weten ook. Ik draai enkele sjekkies voor de jonge mannen, die op hun beurt trots zijn op hun brommers. Ik sla voor de komende dagen een zak vol vruchtensapjes in, vooral de morellensmaak bevalt me wel.

Reisgenoot Frans op fotojacht

Nayin, onverwacht authentiek

Twee uur later stoppen we in Nain, soms wel eens als Nayin of Naein geschreven. Dit is echt een authentiek stadje met veel leembouw, een oude moskee (vroeger vuurtempel geweest) met diepe cisternen en een compleet onderaards labyrint waar de bewoners zich tegen overvallers en woestijnrovers konden beschermen. Vlakbij ligt nog een museumpje dat we links laten liggen. Al dit fraais ligt in een wirwar van eenvoudige adobe huisjes die overschaduwd worden door de ruïnes van een voormalige fortificatie. We brengen er ook een bezoekje aan wevers van kameelharen poncho’s of jassen, deze kledingstukken lijken uiterlijk op Egyptische bournouzen; de wevers werken in een soort holen of grotten in armetierige omstandigheden.

(Klik voor een vergroting)

Khomeiny bespuwd

Het venijn zit ‘m in de staart. Er staat namelijk ook een bezoek aan een tapijthandel annex –knoperij op het programma. Ik vind daar niks aan en blijf buiten. Samen met Hosssein de chauffeur kloppen we aan bij een schitterend hotel dat gebouwd is in de stijl van een karavaanserail. Als ik alleen was zou ik hier zeker voor enkele dagen een kamer (ze zien eruit als een appartement) huren. We ouwehoeren wat met de receptionist, die zich stierlijk verveelt: er is geen enkele gast. Onvermijdelijk komt het gesprek op politiek, waarbij de mannen de ayatollahs vervloeken. Zij willen dat Bush (‘Doebeljoe’ noemen ze hem) Iran moet bevrijden net zoals ze Irak van Saddam hebben bevrijd. Als ik hen lachend op het alomtegenwoordige portret van Khomeiny wijs, rochelen zij fluimen te voorschijn en spuwen die in de richting van de goedheilig man. Ik ben een beetje geschokt, dat was ook al weer niet de bedoeling. Het lucht hen blijkbaar op, want daarna lachen ze heel wat af. Als we weer buiten zijn kijk ik even door het raam naar binnen en zie ik dat de receptionist haastig de klodders van het schilderij aan het verwijderen is. Hossein laat me drie bekeuringen zien die hij tot nu toe heeft opgelopen. Hij hoopt deze prenten met onze fooi te kunnen dekken. Ook informeert hij naar mogelijkheden om beroepschauffeur in Nederland te worden.

Sneeuwstorm

Het laatste stuk slaat het weer helemaal om. Het begint met mist, die geleidelijk overgaat in motregen om tenslotte als een sneeuwstorm te eindigen. Gelukkig is ons doel, de legendarische stad Isfahan (ook geschreven als Esphahan) niet echt ver meer, een luttele 200 km. Door het slechte weer duurt het toch nog drie uur voor we de stad bereiken. Mohsen rijdt ons alvast langs enkele bezienswaardige bruggen uit de middeleeuwen en wijst ons op belangrijke oriëntatiepunten (bijv. bepaalde dure hotels) voor we inchecken bij het Azadi – Hotel in het noorden van de stad. Het loopt dan al tegen negen uur.

FOTOCOLLAGE

(Klik op een miniatuur voor een vergroting!)