Ga direct naar de Fotocollage!
Religieus centrum Qom
Door mist en regen rijden we verder naar Qom, het bolwerk van islamisme waar Khomeiny ooit zijn zegetocht is begonnen. Hossein verrijdt zich, zodat we door een drooggevallen rivierbedding het heiligdom moeten zien te bereiken. Het betreft hier het graf van een zusje van de Achtste Imam Reza (zie daarvoor Mashhad). We moeten bij de ingang even wachten en maken plaats voor een doodskist die door een zestal luid weeklagende baardige lijkbezorgers op een drafje wordt weggedragen.
Dan mogen we onder begeleiding van een jonge gids het pelgrimsoord betreden. Onze dames moeten weer volledig gehuld zijn in een chador; deze kunnen ze bij de ingang lenen. In een ontvangstruimte wil een mullah ons tekst en uitleg over de schrijn geven, maar Mohsen heeft de tegenwoordigheid van geest om ons met de vaak gehanteerde smoes “no time” van deze bezoeking te redden. Het mausoleum zelf mogen we niet in. We kijken toe hoe de gelovigen rondjes rondom de tombe schuifelen. We blijven er niet lang, want het is er winderig, kil en het regent gestaag. Gelukkig heb ik als enige een paraplu bij me.
 |
 |
Het winkeltje van Mohsen
Na
de lunch rijden we in een ruk door naar Teheran. We komen in een sneeuwstorm
terecht. De ruitenwissers van onze bus beginnen kuren te vertonen, in dit weer kun
je dat net niet gebruiken. Hossein herstelt het euvel, terwijl Max en Marij een
sneeuwbalgevecht voeren. Twee keer moet de chauffeur zich bij politieposten
melden. We komen Teheran vanuit het zuiden binnen. We rijden langs de
moskee
waar Khomeiny ligt begraven, maar we stoppen niet. Door het slechte weer hebben
we vertraging opgelopen. Voor we naar ons hotel gaan, brengen we een bezoek aan
het boekwinkeltje van Mohsen. Sommige van ons doen hem een plezier en kopen
“dure” fotoboeken. De zakenpartner van Mohsen is van mening dat hij die voor een
veel te lage prijs van de hand doet. Teheran doet ongastvrij aan in dit weer;
het is toch al niet een aantrekkelijke stad, dus zeker nu niet.
We kunnen slechts van
een korte nachtrust genieten in hetzelfde hotel van veertien dagen van te voren. Fans en Charlotte
bezoeken ’s avonds kennissen van de Nederlandse ambassade in Noord – Teheran en
komen laat terug. Ikzelf eet voor het eerst in Iran echt westers voedsel (een
uitstekende filet mignon met champignons) in het hotelrestaurant, waar ook de
enveloppen met fooi voor gids Mohsen en chauffeur Hossein worden gevuld.
Toch nog vertraging
Om drie uur 's nachts is het zover, we moeten opstaan voor de laatste ruk. Een uurtje later staan we op de luchthaven, waar alles van een leien dakje gaat. Er wordt ons geen strobreed in de weg gelegd: ongehinderd kunnen we de douane passeren. We maken onze laatste rials op in de tax free shops. Als alle passagiers zich in het vliegtuig hebben geďnstalleerd, blijken er toch problemen te zijn. De bagagetransportbanden van de laadruimte zijn bevroren. Alle koffers en tassen moeten nu met de hand ingeladen worden. Dit duurt bijna twee uur. We zitten ons natuurlijk op te vreten van ongeduld, we ruiken immers stal. We komen dan ook pas ver na elf uur op Schiphol aan, twee uur later dan gepland.
FOTOCOLLAGE
(Klik op een miniatuur voor een vergroting!)
