|
|
|
Imam Reza in Mashhad
Om twaalf uur checken we in voor de vlucht naar het 900 km verder oostelijk gelegen Mashhad. De vlucht duurt iets langer dan een uur en vindt plaats in een Tupolev van Russische makelij. We blijven nog geen hele dag in deze stad van bijna 3 miljoen inwoners. Ze ligt vlak bij de grens met Afghanistan en heeft daarom honderdduizenden vluchtelingen moeten opvangen en dat jarenlang: eerst vluchtte men er voor de Russen, vervolgens voor de muhajedien en tenslotte voor de Taliban. Mashhad is eigenlijk het Mekka voor de sjiietische moslim: hier ligt het graf van de achtste imam, Reza.
(Klik op een miniatuur voor een vergroting!)
 |
 |
 |
 |
Imponerend religieus centrum
Nog voor we ons hotel betrekken brengen we een bezoek aan het enorme complex waar deze Imam Reza wordt vereerd en aanbeden. Onze vrouwelijke reisgenoten moeten zich in een chador hullen voor ze het heiligdom mogen betreden. Als kafirs (ongelovigen) mogen we niet overal naar binnen, maar we hebben de indruk dat er niet zo sterk gecontroleerd wordt. Hoewel, in het verleden hebben fanatici ook hier bommen gegooid, dus bewaking is er wel degelijk. Ons toeristen laat men echter betrekkelijk ongemoeid. We worden er gastvrij ontvangen met een audiovisuele presentatie – heeft iets weg van een ouderwetse propagandafilm - over het sjiitisme en imam Reza. Men stopt ons ook gratis boekwerkjes in handen. In het museum kunnen we prachtige stukken bewonderen, onder andere rijk bewerkte houten deuren die van allerlei historische gebouwen afkomstig zijn. We zijn allen diep onder de indruk van het geheel. Niet alleen de schitterende moskeeën, mausolea en medresses zijn magistraal, ook de ambiance en de devotie van het volk imponeert ons.
Bekering tot moslimUiteindelijk bereiken we het heilige der heilige, de schrijn van Imam Reza. Daar mogen we toch echt niet naar binnen. Hoewel…, een toevallig passerende mullah heeft daar een oplossing voor. Als we ons tijdelijk bekeren tot de Islam mogen we binnen een kijkje nemen. We nemen plaats op tapijten buiten de ingang. De mullah is een kordaat man, hij houdt het kort en krachtig. Mohsen vertaalt zo het een en ander. Het komt er op neer dat “onze” vrouwen een vijftal zinnetjes in het Arabisch van buiten moeten leren, Koran - zinnetjes in de trant van "Allah is groot, Mohammed is zijn profeet, er is slechts één God en dat is Allah, zijn Naam is geheiligd”. Na 5 minuten wordt de ceremonie beëindigd en kunnen we ons nieuwbakken moslim noemen. |
|
Doordringen tot heiligdomRondom ons heeft zich een kleine schare geïnteresseerden gevormd. Sommigen reageren enthousiast, ze omhelzen ons en wensen ons geluk met onze bekering. Anderen daarentegen zijn het volstrekt niet eens met deze instant opname in de kringen van de moslims. Onze lokale gids bijvoorbeeld is laaiend: “That’s not a real conversion. They are not convinced at all. Other people have to learn at least for a year to become a muslim!” Ik moet hem gelijk geven, het is inderdaad een aanfluiting voor gelovigen die recht in de leer zijn. Hoe dan ook, na onze zogenaamde bekering volgt er een soort run op het heiligdom. Ikzelf draai me halverwege om als ik in de gebedshal zie hoe volwassen mannen zich huilend ter aarde storten. Als rechtgeaard atheïst vind ik dit een onwaardige vertoning. Anderen kunnen echter heel ver doordringen en maken er zelfs foto’s. Ik denk dat je dit wel uniek kunt noemen. De zon is ondertussen onder gegaan, waarop het onmiddellijk heel kil wordt. We blijven dan ook niet meer lang, bezoeken snel nog wat binnenhoven en iwans en zoeken ons hotel op. |
|
Opvallend laag prijspeil
Het is al donker als we ons hotel bereiken. Uitstekend hotel, net zoals bijna alle hotels tijdens onze reis in Iran goed waren: three star tourist class. ’s Avonds ga ik er alleen op uit. Ik slenter wat rond door de bazaar, die dan bijna geheel uitgestorven is. Het valt me op dat ook hier niet veel restaurantjes zijn. Ik eet ergens een halve kip in een grote, kale ruimte, waar ik bediend wordt door Afghaanse jongens van een jaar of veertien. Ze drinken hier allemaal echte coca cola, iets wat ik met het felle anti-Amerikanisme in dit land niet kan rijmen. Voor de kip, waarbij salade, brood, yoghurt, groente en een flesje Fanta geserveerd wordt, moet ik welgeteld 2 euro neerleggen. Geen prijs toch? Ik realiseer me dat ik me bevind in een van de goedkoopste landen waar ik ooit geweest ben. Zelfs India is hier en daar duurder, nou ja, minder goedkoop. Op een bovenverdieping zie ik een bordje INTERNET hangen. Ik sjouw de halfvergane trappen op naar de vijfde etage en inderdaad, ik kan bij een stel studenten zo het net op . Na een uur ben ik het zat, de verbinding is zo traag dat ik nog maar een paar e-mailtjes heb kunnen sturen. Jammer.
 |
 Mashhad staat zoals vele steden en streken in Iran bekend om zijn mooie tapijten. |
 |
FOTOCOLLAGE
(Klik op een miniatuur voor een vergroting!)
