|
|
|
Dag 34 New DelhiNATIONAL MUSEUMWe slapen langdurig uit. Pas na elven komen we in beweging. We zijn te laat voor het afgeven van het wasgoed, nou ja, dat doen we dan maar thuis. In een restaurant vlakbij (we zitten in een wijk met tientallen hotels overigens) krijgen we noch thee, noch een omelet; die worden alleen 's morgens geserveerd. Wij boos weg. Bij wijze van ontbijt eten we aan een stalletje hardgekookte eieren en bananen. We kiezen een riksja en gaan naar het kantoor van Air India. De maatschappij blijkt verhuisd, naar de andere kant van de straat tot onze opluchting, in een hoog modernistisch bouwwerk. Alweer veel bureaucratie, het is lunch en dus is er weinig personeel paraat. Clim handelt eigenhandig en "steelt" een token (volgnummer). Dit wordt later gecorrigeerd. Onze reis blijkt in Jaipur inderdaad naar behoren te zijn herbevestigd; we kunnen onze oren niet geloven. We informeren naar de airport tax (die we ter plaatse betalen) en het juiste vliegveld.
We maken nog een wandelingetje in de duistere straten. We kopen bananen en piepkleine appeltjes aan een handkar. Als we op de stoeprand thee zitten te drinken, knoopt een bijna perfect Engels sprekende jongeman uit Hyderabad een praatje met ons aan. Hij is werkzaam in de journalistiek, goed onderlegd en komt rationeel over. Als hij tenslotte verzandt in een exposé over het Hindoeïsme, slaan bij Jos de stoppen door. Hij staat bruusk op en vertrekt richting hotel. Die kan niks meer hebben van India. We zitten nog lang op het balkon aan de straatkant en zijn o.a. getuige van een vechtpartij (eigenlijk meer een afranseling) waarbij niemand tussenbeide komt. We voelen ons beiden nogal slapjes in de benen. Het grote aftellen is begonnen: nog maar 2 hele dagen en we zijn weer thuis. Die nacht droomt Jos over stoof‑ en sukadelapjes. Vreemd, overdag eet hij bijna niets, heeft nooit trek en wil alleen maar water en frisdrank hebben. En, de diarree heeft hem nog steeds in een stevige greep. Clim's ontlasting daarentegen is meer te vergelijken met de in ons land zo bekende, maar hier veel belangrijkere koeienflater. Dag 35 DelhiHET RAILWAY MUSEUMOok deze dag slapen we lang uit. Als we opstaan voelen we ons al geradbraakt. Nogal futloos gaan we om half twaalf de straat op. Pas na enig aandringen van Clim kunnen we in een restaurant gebakken eieren krijgen. We slaan het onmisbare water in en houden een riksja aan. We dingen af van 60 naar 20 Roepie en komen een half uur later aan bij het Railway Museum, dat ligt in Chanakyapura, een diplomatenwijk met veel ambassades. De chauffeur zou op ons blijven wachten. Bij de ingang wordt Clim's tas onderzocht op fototoestellen, maar de veiligheidsbeambte kan niets vinden. (Het toestel zit echter onder een toiletrol verborgen.) Het is alweer 35 graden hetgeen ons bij voorbaat alle lust tot enige actie ontneemt. We bezoeken eerst het overdekte gedeelte, met veel foto's, modellen, maquettes, medailles en de schedel van een overreden dikhuid. Daarna begeven we ons naar buiten waar het rollend materieel staat geëxposeerd. Jos zakt uitgeteld in de schaduw van een maharadjarijtuig neer, terwijl Clim de oude stoomlocs en klassieke wagons bekijkt. Om half twee houden we het voor gezien. De chauffeur heeft het ook voor gezien gehouden en is in geen velden of wegen te bekennen. Bij de Nepalese ambassade vinden we een nieuwe riksja. Mazzel, want in dit gedeelte van Delhi rijden geen riksja's, er zijn ook geen mensen trouwens, in schrille tegenstelling met de overbevolkte mierenhoop Oud‑Delhi.
We laten ons afzetten bij Connaught Place. Veel westerse toeristen hier, vooral vrouwen. Er is dus veel vertier en handel: souvenirs, slangenbezweerders, zwepenverkopers, fluiters, antiekwinkeltjes. Jos wisselt met een Sikh achter in een curiositeitenshop 50 dollar zwart. Even later is hij bij een sinaasappelperserij zijn beurs kwijt: paniek! Gelukkig vindt hij die terug tussen zijn broek en draagtas. Hoe dat mogelijk is begrijpen we nog steeds niet. Vlakbij is ook het
Governement Craft's Empodium, de officiële verkoopplaatsen van souvenirs en
dergelijke. Ook hier voornamelijk Europeanen die geen zin hebben om te
onderhandelen en af te dingen, waarna evengoed een gevoel blijft overheersen dat
je opgelicht bent. Het is er koel, dat is al een pluspunt. Er staan veel mooie
dingen, meestal behoorlijk prijzig. Jos is volkomen opgebrand en gaat van
uitputting gewoon op de vloer zitten. Hij laat zijn aansteker vallen, die een
etage lager op een glazen vitrine valt, gelukkig zonder schade aan te richten.
We kopen een zijden sjaal, een sigarettendoos, een vaasje en wat houten kammen.
Goederen elders in het gebouw afhalen en betalen, "credit cards accepted".
We wippen nog even aan bij Indian Airlines en informeren naar het dienstrooster van de bus naar het vliegveld. De tijden komen echter zeer ongunstig voor ons uit. We zullen morgen een riksja of desnoods gewoon een taxi naar het vliegveld nemen. Met een Sikh, de enige die een reële prijs van 5 R vraagt (de anderen allen 10 of 15 R), terug naar het hotel. In de buurt laten we onze veldfles vullen met heerlijk gekoelde melk uit een openbare automaat langs de weg: Jos gaat terug voor water. Onderweg loopt een schooljongetje, in uniform hier, hem opzettelijk voor de voeten. Jos schopt hem zonder mededogen opzij, waarna het jochie schuldbewust zegt:"Sorry, sir." We eten allebei niet die avond. We zitten op onze stoeprand als twee oudere Sikhs ons ceremonieel (buigen en handen in bidhouding voor lichaam) begroeten. Jongeren hebben minder respect voor ons, tenzij we tieren en razen, schreeuwen en brullen en vloeken, vuur spuwen of vervaarlijk met onze ogen rollen .... Achter ons is het trottoir bevolkt met slapers op een dun matrasje. Het zijn niet alleen zwervers, maar ook omwonenden. Er is nergens bier te krijgen en onze watervoorraad is beperkt. We zien wel.
TOT ZIENS! Dag 36 Delhi - Amsterdam - RoermondTERUGREISJos werd om 6 uur wakker. Voor alle zekerheid bleef hij op; maar goed ook, want die lui aan de balie wekten ons niet op de afgesproken tijd van kwart voor zeven. In geen enkel hotel in India is dat goed gegaan: of men vergat het gewoonweg, of men was een half uurtje of zo te laat. Leuk als je het vliegtuig moet halen, zoals wij nu. We staan droog, dus Jos port een op de grond slapende etageboy in zijn zij en bestelt fris water. En zowaar, zijn bestelling wordt prompt uitgevoerd en nog gratis ook... Jos betaalt het restant van de rekening (het is gebruikelijk dat je een voorschot betaalt) en zoeken buiten een riksja. Afdingen (van 60 naar 50 R) en wegwezen weer. De rit duurt drie kwartier. maar dan staan we toch eindelijk op Indira Gandhi International Airport. Het is 08.30 uur. Systematisch beginnen we zonder dralen aan de omslachtige incheckprocedure:
Overal staan rijen, vooral omdat de ambtenaren te langzaam werken of omdat er te weinig personeel is of loketten zijn. Achteraf valt het allemaal nogal mee. Ons vliegtuig, een Boeing 747 genaamd de Gupta, vertrekt een uur later dan gepland. Wij hebben natuurlijk weer een probleem, we zijn slachtoffer van een, zoals men dit hier noemt, een "duplication", d.w.z. dat ze meerdere personen op één plaats geboekt hebben. Na een kwartier is het echter geregeld en moet de Indiër, die op onze plaats 48D zit, moven naar 47D. Het wordt een saaie vlucht. We volgen een route over Afghanistan, de Sovjet‑Unie en Zuid‑Scandinavië. Ofwel: Kaboel, Samarkand, Saratov, Moskou, Riga, Bornholm, Denemarken, Waddenzee, Groningen. Schiphol. De frisdrank is gratis, wel zelf afhalen graag. Jos voelt zich herhaaldelijk gedwongen de wc op te zoeken. Zelfs op het einde van de 9 uur durende vlucht is die overigens nog erg schoon, waarschijnlijk een gevolg van het feit dat meer dan de helft van de passagiers de Nederlandse nationaliteit bezit. Om half vijf landen we behouden op Nederlandse bodem (in dit geval is Hollandse bodem ook goed). Een Tamil met een enkeltje Amsterdam (mag niet) zorgt voor enig oponthoud bij de paspoortcontrole. Hij krijgt een visum dat 5 dagen geldig is; daarna zal hij wel als illegaal onderduiken. Op de bagage moesten we wel lang wachten. De douane laat ons ongehinderd door. Clim bukt zich in de hal om de Volkskrant te pakken en valt met zijn zware bagage achterover. Hij belt vriendin J., maar de telefoon functioneert niet naar behoren. Om half zes zitten we in de trein. Overstappen om 18.02 uur op de Intercity naar Maastricht (op CS A'dam). Vervelende punks in de coupé, maar ook vervelende conducteurs (die de leukste thuis willen zijn). In A'dam belt Clim weer met J., opnieuw vergeefs. We genieten van het comfort dat de NS ons biedt en drinken na lange tijd weer eens Nederlandse koffie. De trein komt punctueel in Roermond aan. Taxi naar huis. 20.10 uur: Verrast betreden we onze woning; de goede zorgen van schoonzus M. zijn duidelijk zichtbaar, ook de tuin is verzorgd. De buren hebben bloemen in de serre gereed gelegd. Direct alles uitpakken, opbergen of in de wasmand deponeren. Jos draalt niet lang en neemt een langdurig ligbad. We schrikken als we op de weegschaal gaan staan: Clim is wel 10 kilo afgevallen. Jos spant de kroon met 12 kilo gewichtsafname! Pas tegen 24.00 uur lopen we naar de Kapelse Kermis om vrienden en kennissen te ontmoetten.
|
