|
MEER INFO LANGUEDOC
Door de Camargue
Nogal teleurgesteld (vooral Paul) trokken we verder langs de kust: Antibes,
Marseille en de Camargue. Daar bezochten we het van toeristen vergeven
vestingstadje Aigues Mortes. We bekeken steden als Nîmes, Arles en Montpellier,
maar wel heel vluchtig. Onze culturele belangstelling kende in die tijd echt
zijn beperkingen. Onze interesse ging toentertijd veel meer uit naar uitgaan,
biertjes drinken, goed weer, lekker terrasje en (vooral kijken naar) meiden.
Bovendien waren we elke dag tamelijk lang onderweg, vooral ook omdat we de
kleinere weggetjes namen met als doel iets meer van het landschap te kunnen
genieten.
Onderlinge sfeer verkoelt
Onze verstandhouding was in het begin best goed te noemen, maar naarmate de reis
vorderde verslechterde die enigszins. In mijn ogen bleek Paul toch een verwende
gast te zijn, die in zijn leven zelden met enige tegenslag te kampen had
gekregen. Ook was hij geen weerwoord gewend, waardoor hij een betweterige indruk
wekte. Hij volhardde dan koppig in zijn standpunten, verdere discussie bleek dan
niet mogelijk. Ik had me al geërgerd aan zijn eigenwijsheid en zijn nonchalante
rijstijl en zijn stommiteit met die handrem (dat kostte mij veel tijd en moeite
met die stenen). Daar kwam nog bij dat hij geen richtinggevoel /
oriëntatievermogen bezat en heel slecht was in kaartlezen. Voortdurend lagen we
dan ook in de clinch over de richting die we moesten nemen. Bovendien kon hij
nauwelijks Frans lezen, waardoor hij van mij afhankelijk werd, wat hem
behoorlijk dwarszat. Verder irriteerde ik me aan zijn a-culturele instelling
(niet dat die van mij zo perfect was..), in mijn ogen had hij de algemene
ontwikkeling van een lagereschoolkind. Toen we eens langs een Romeins aquaduct
reden, vroeg hij zich hardop af of er nog steeds treinen over die brug
heenliepen…
DE CAMARGUE
Deze streek is een regionaal park in Zuid-Frankrijk, departement
Bouches - du - Rhône, met voor Frankrijk unieke kenmerken. Het ligt aan de Côte
d'Azur, aan de Middellandse Zee en beslaat de hele Rhônedelta. Toeristisch
gezien is het gebied vooral bekend vanwege de in het wild levende witte paarden
en stieren, en de roze flamingo's. Het is een vlak en zeer waterrijk gebied met
veel meren en lagunen, moeras- en grasland, duin- en bosgebieden. Het is tevens
belangrijk voor de winning van zout, de rijstteelt en de wijnbouw. In 1970
verkreeg het park de status van Regionaal Natuurpark.
CAMARGUE -
PROVENCE
Oppervlakte
Camargue 116.000 ha - Ouderdom 5500 jaar
De Camargue is
een gebied van moerasland, brakke meren en zoutvlakten, gevormd door
het dichtslibben van de Rhône op de plek waar deze zich splitst. De
hoofdtak, de Grand Rhône, stroomt min of meer rechtstreeks naar de
Middellandse Zee, terwijl de Petit Rhône in westelijke richting
verder slingert. Daartussen bevindt zich het hart van de Camargue;
ten westen van de Petit Rhône ligt de Petit Camargue.
De naam
Camargue zou kunnen zijn afgeleid van de Romeinse generaal Caius
Marius, die hier enorme landgoederen bezat. De witte paarden en
zwarte stieren waar de streek zo beroemd om is, zouden alles zijn
wat over is van de enorme kudden die hier in de prehistorie
beschutting zochten.
Van de 337
soorten wilde vogels in de Camargue zijn de flamingo's de bekendste;
ze zijn het symbool geworden van het gebied. Van de geschatte 50.000
vogels die hier elk jaar neerstrijken, zijn echter slechts
drieduizend standvogels. Dit aantal kan in de toekomst groter
worden, aangezien een eiland in de afgelegen Etang de Fangassier is
overgegeven aan de vogels en nu de enige plek in Europa is waar
flamingo's – jaarlijks 10.000 tot 13.000 paren – regelmatig broeden.
|
De Grande (grote) Camargue is 750 km². Het wordt ook wel beschreven als een
eiland, omdat het in feite van het vasteland is gescheiden door de Middellandse
Zee en de twee armen van de Rhône die vanuit Arles naar de zee lopen. De
oostelijke grote arm mondt uit in de zee bij Port St. Louis en de kleine arm bij
Saintes-Maries-de-la-Mer. Deze twee plaatsjes zijn de enige twee in de Grote
Camargue, met in totaal 7,436 (2003) inwoners.
Gewapende vrede
Enfin, op een gegeven moment culmineerde onze wederzijdse wrevel na het
zoveelste meningsverschil in een langdurige stilte. Ik hielp hem niet meer met
het uitzoeken van de weg. Het gevolg was dat we ons volkomen vastreden in half
verlaten boerengeruchten in de buurt van Florack. Inwendig deed me dat veel
plezier, moet ik eerlijk toegeven. “Eigen schuld, dikke bult, moet je maar naar
mij luisteren” dacht ik bij mezelf. We sliepen die nacht maar in onze auto, want
er was in geen velden of wegen een camping te bekennen. Bovendien konden we ons
niet oriënteren, want het Franse platteland was hier aardeduister:
straatverlichting en richtingborden ontbraken. We bevonden ons midden in de
Ardèche, een streek die toen (en nu nog steeds zegt men) weinig bewoond werd.
GORGES DE L´ARDECHE
Diepste punt
gorges 300 m - Lengte gorges 32 km Stroomsnelheid 650.326
liter/seconde
De Ardeche is
met 120 km een van de onbeduidendste zijrivieren van de Rhône. In de
daling vanaf een hoogte van 1476 m in het Mazan/massief in de
uitlopers van de Alpen heeft de rivier echter een heel gevarieerde
bedding voor zichzelf uitgehouwen: eerst steile wanden en vervolgens
breed en kronkelend. Bij de daling richting de Rhône verandert het
karakter van de rivier van heftig stromend bij het dorp Thueyts, tot
een rustige grootsheid tegen de tijd dat hij Aubenas bereikt. De
oevers, die eerst rotsachtig en dor zijn, worden gaandeweg groen en
zijn bezaaid met boomgaarden.
De rivier
stoomt verder naar Vallon-Pont-d'Arc, waar hij in de loop der eeuwen
een natuurlijke rotsboog van 34 m hoog en 60 m doorsnede heeft
uitgesneden. Dit is het begin van het belangrijkste deel van de
gorges (engten), die alleen te voet of met een kano te bewonderen
zijn. Maar als u de weg neemt van Vallon naar Saint-Martin-d'Ardeche
komt u bij Serre de Tourre en Maladrerie uitkijkterrassen tegen.
De engten zijn
het leefgebied van de aasgier, de havikarend en de blauwe
rotslijster, die, hoe kan het ook anders, blauw van kleur is. |
MEER INFO LANGUEDOC
Licht en helder
In deze aantrekkelijke landstreek strekken de wijngaarden zich uit onder een
meestal heldere hemel.
Deze historische Zuid-Franse provincie omvatte in de 13e eeuw het hele gebied
waar de langue d'oc (het Occitaans) werd gesproken en vormt tegenwoordig met
Roussillon een administratieve regio. Het lagers deel van Languedoc Tangs de
Golfe du Lion omvat Nîmes, Beziers, Narbonne, Carcassonne en de regionale
hoofdplaats Montpellier. Languedoc is van Spanje gescheiden door de vlakte van
Roussillon; het heeft zijn oorspronkelijke noordelijke en noordwestelijke
gebieden met de vroegere hoofdstad Toulouse verloren. In de corridor tussen de
Minervois en Corbières lopen de spoor - en wegverbindingen tussen de Middellandse
Zee en de Atlantische Oceaan, alsook het Canal du Midi. Hoog -Languedoc omvat
het bergland van de Cevennen, een fractie van de Causes en het Margeridegebergte,
een dankzij de talrijke bergstromen belangrijk waterwingebied. Op de kalkgrond
van de hellingen vindt men alom de kleurige garrigue, de typische struikheide
van deze regio. Languedoc is een overwegend zonrijk gebied met een heilzame,
zuivere luchtgesteldheid. De oude wijngaarden, ooit de plaatselijke monocultuur,
maken hoe langer hoe meer plaats voor groente- en fruitteelt, terwijl in de
eertijds verlaten kuststreek tussen Rhône en Aude tegenwoordig het zomertoerisme
bloeit. Ondanks deze attracties ligt de werkloosheid in Languedoc ver boven het
nationale gemiddelde.
WETENSWAARDIGHEDEN
• Hoofdstad van de regio Languedoc - Roussillon: Montpellier (211.000 inwoners)
• Godsdienst: meerderheid katholicisme
• Belangrijkste steden: Nîmes, Narbonne, Beziers, Carcassonne, Sète
• Rivieren: Gard, Herault, Aude, Orb
BEZIENSWAARDIGHEDEN
Het nationale park van de Cevennes, de bergkloven van de Tarn, les Grands
Causses, de grotten van Dargilan en Demoiselles, het keteldal van Navacelles,
oudheidkundige monumenten van Nîmes, de brug van Gard (Romeins aquaduct op drie
niveaus), de middeleeuwse steden Carcassonne en Aigues - Mortes, het Romeinse
oppidum van Enserune, de Abdij van Fontfroide, de Catharenburchten in Aude,
zoals het slot van Peyrepertuse bij Cucugnan.
Deze oude Franse provincie is een land van mythen en legendes die getuigen van
een bewogen verleden.
CIJFERS
Oppervlakte: ongeveer 23.000 km2
Bevolking: ongeveer 1,7 miljoen inwoners
Bevolkingsdichtheid: 76 inw./kM2
Hoogste punt: 1699 m (Mont Lozere)
Het sterk geromaniseerde Languedoc had weinig te lijden van de Germaanse
invallen uit het noorden. Wel werd het geconfronteerd met de Moorse verovering
van Spanje waartegen de Karolingers zich verzetten door hun invloed tot
Barcelona uit te breiden. De verzwakking van het koninklijk gezag verhoogde de
invloed van de graven van Toulouse in het hele gebied. De streekcultuur werd
sterk beïnvloed door Italië en het Moorse Spanje, en Languedoc werd het centrum
van het Occitanisme waarin culturele - en godsdienstvrijheden hoog stonden
aangeschreven. In de 12e eeuw werd Languedoc de kern van het Catharisme, een
voorloper van de protestantse kerkhervorming. Dit leidde tot een bloedige
kruistocht van de Albigenzen op instigatie van het Vaticaan en Noord -
Frankrijk, waarbij het hele gebied werd gebrandschat en de Catharen tot de
laatste man werden uitgemoord. Languedoc kwam onder de Franse kroon en heeft
sindsdien zijn vroegere glorie nooit herwonnen. De Hervorming leidde tot
godsdiensttwisten met een sterke politieke achtergrond. Na de Franse Revolutie
werd Languedoc in departementen en plaatselijke regio's onderverdeeld met
massale wijnbouw als voornaamste bestaansmiddel. In deze versnipperde gebieden
met rivaliserende steden, tracht Montpellier zich tegenwoordig te profileren als
regionale hoofdstad.
KLIMAAT
Mediterraan.
Gemiddelde temperaturen: januari 5-11° C; juni 19-28° C.
  
 |
