ROUSSILLON

We gingen pas om half twaalf weg, niet alleen omdat we van een lange nachtrust hadden genoten, maar ook omdat onze tent 's nachts nat was geworden en enige tijd nodig had om weer te drogen. We zelf lummelden in die tijd maar wat nutteloos rond. Een goede weg door een dor landschap bracht ons al spoedig bij de kust van de goede Middellandse Zee, la Méditerrannée. In Narbonne sloegen pre af naar het Zuiden. We konden twee wegen kiezen, de snelle autoroute rechtstreeks naar Perpignan en het Spaanse toeristen El Dorado, of de iets kleinere R.N die lag op de landstrook tussen de "étangs" (ondiepe zoutmeren met een uitgebreid vogelbestand) en de zee. We kozen de laatste mogelijkheid.

In Port Leucate pauzeerden we en gingen we op onderzoek uit. Het was een van de vijf of zes door de Fransen in recordtempo uit de grond gestampte vakantiecentra. Hiermee wilden ze het hoofd bieden aan de zuigkracht van de Spaanse costa's. Het strand was er breed, en de bebouwing modern. Op de kust lag een oude passagiersboot die tot vermaakcentrum was omgebouwd. Om je er te vermaken kostte echter onnoemelijk veel geld% bovendien moest je er op en top gekleed zijn, anders werd je de toegang geweigerd. Het was dus duidelijk iets dat niet aan ons besteed was. Verschillende campings in de buurt bleken "complet". Gelukkig vonden we een kleine camping iets landinwaarts, waar alle standplaatsen omheind waren met biezen matten, om de eeuwige mistral te breken. Als campinggasten hadden we korting bij het nabijgelegen hotel; de plat de jour kostte maar f 8, . Helaas moesten we er zelf borden meenemen, bleek het troep te zijn, ook nog koud. Bovendien dienden we een en ander buiten te consumeren. Ons gevloek was niet van de lucht. Gelukkig was er een gokhal bij de hand, waar we onze agressiegevoelens de vrije loop konden geven!

In de avonduren aten we iets beters in het dorp Barcarés. Een viszaak bereidde speciaal voor ons friet, mosselen en één varkenslapje voor Jos M, onze fijnproever. De eigenaar was een tiran voor zijn kinderen, commandeerde als een Pruis en bleek achteraf inderdaad met een Duitse koe getrouwd te zijn. Hij kende slechts één woord Duits en dat was "schnell!". We doodden de tijd verder door wat rond te hangen in een tweetal bar restaurants, waar het typische strandvakantie publiek bleek rond te hangen. Op de terugweg gingen we voor de eerste keer echt de mist in wat betreft het vinden van de weg. De plaatselijk ingewikkelde situatie en de afwezigheid van enige vorm van straatverlichting was daar ook wel een beetje debet aan. Het duurde in ieder geval een half uur voordat we onze camping weer gevonden hadden. We hadden een tiental flesjes Kronenbourg gekoeld in onze afwasteil, zodat we voor te gaan slapen toch nog iets te drinken hadden. Jos M. had blijkbaar te weinig gedronken, want in het holst van de nacht werd hij door Sjaak betrapt, terwijl hij op zijn buik het water uit de afwasteil aan het opslurpen was! Hij zou dit hondse gedrag in de nacht nog vaker vertonen.

We begonnen deze dag met een bezoek aan Frankrijk’s meest zuidelijk gelegen stad Perpignan. Hier snuift men pas echt de Zuid-Europese sfeer op: donkere mensentypes, stiekeme bedelaars, zigeuners, drommen mensen die voor een etalage t.v. kijken, smalle steegjes met vuil plaveisel, bruine natuurkinderen blootsvoets en luidruchtig, hoge gesloten huizen met grauwe muren, massa's loslopende straathonden, burenruzies, bochtige straatjes die op sfeervolle en schaduwrijke pleintjes uitkomen, een met exotische aroma's en benzinedampen bezwangerde grote stadslucht, rumoerig en wanordelijk verkeer, enzovoort. Tijdens onze wandeling waanden we ons in Spanje of Italië. Het eigenlijke centrum is wel mooi, een met groen omzoomde gracht, kleine uitnodigende parkjes en oude patriciërshuizen. Jos S. kocht vlees in een volkse charcuterie waar men geen Frans, maar het aan Latijn verwante Catalaans sprak. De vrouw van de slager was heel mooi; een vurig ogende tzigane die met haar welige vlees wel raad wist.

BRAND IN DE TENT

Terug op de camping aten we echte champignonsoep, witte bonen in tomatensaus, côte de porc en yoghurt na. Tijdens het koken voltrok zich echter een waar drama. Vanwege de sterke wind had Jos S. zich met het komfoor in de tent teruggetrokken. De beide anderen verveelden zich; Sjaak lag bok voorbaat al watertandend van het kokende voedsel voor te genieten, terwijl Jos M. achteloos onze gaslamp op een nieuw gastankje aansloot. Terwijl hij de lamp er draaiend op bevestigde, stoof er een sproeiregen van vloeibaar gas door de gesloten tent. In een oogwenk vatte alles met een loeiend geluid vlam. Sjaak bevond zich midden in de brandhaard en baande zich achter de bij de uitgang geposteerde brandstichter Jos M. met geweld een weg naar buiten. Jos S., die het verste van de laaiende vuurtongen verwijderd was en die niets overkomen was, werd in zijn vlucht voor het verzengende inferno door Sjaak met brute kracht de tentwand ingedreven. Jos M. was inmiddels al buiten, met het corpus delicti, de nu goed aangesloten gaslamp met tank, in zijn handen.

Buitengekomen dachten we dat alles in lichterlaaie stond, maar het vuur bleek inmiddels gedoofd. Alleen het luchtrooster van de tent was weggeschroeid. Het eten stond nog vrolijk pruttelend op het vuurtje. Terwijl Sjaak met een van pijn verwrongen gezicht zijn wonden stond te likken (hij was deerlijk gehavend, vooral zijn dijbeen zag er uit als rauwe biefstuk!), namen de twee anderen de verdere schade in ogenschouw. Buiten het gesmolten roostergaas bleek er nog een scheur en een ontwrichte tentopening te zijn. De baardharen van Jos M. (of was het Sjaak?) waren aan één kant weggeschroeid. Jos S. had een bloedend scheenbeen opgelopen, toen hij in zijn blinde hindernisloop naar de bevrijdende openlucht tegen een geparkeerde auto opknalde. Provisorisch herstelden we de schade.

Op deze dag waren we op het strand ook al door brand geteisterd en wel zonnebrand. We hielden het er maar een uurtje uit, dit vanwege de harde wind die met het fijne zand alle lichaamsopeningen toestopte. Zelfs de blote borsten van de badende Françaises weerhielden ons niet van een overhaaste terugkeer naar onze veilige (dachten we toen nog) tent.

's Avonds gingen we naar de kermis die t.g.v. het Franse Nationale Feest de volgende dag (le Quatorze Juillet) in Barcarés gehouden werd. Jos M. liet zich daar weer eens uit bij de schiettenten. Daar waren er zo'n tien van, dus hij kon zijn lol wel op. Verdere attracties bestonden uit vogelpiktentjes, touwtrekstands, hot dogkraampjes en suikerspinverkoopsters. Om tien uur vond er een vuurwerk plaats. Hoewel de “aaah's en de oooh’s” niet van de lucht waren, vormde dit als een grootse manifestatie aangekondigde schouwspel voor ons weinig kijkgenot. Daar het in de nabij liggende brasseries te druk was en het bier er in onze armoedzaaiersogen te duur geprijsd was, reden we naar een rustig cafeetje tien kilometer verderop. Het ding werd door een Belg beheerd en ik dacht dat het er wel gezellig aan toe ging.

Die nacht sliepen we geen van allen goed. Jos M. had zelfs last van een afgrijselijke nachtmerrie, waarin verkoolde lijken en rode hanen kraaiend de hoofdrol vertolkten. Maar ja, het was dan ook Jos zijn geweten dat knaagde en niet dat van Sjaak of de andere Jos. Sjaak kon overigens niet slapen vanwege de schrijnende pijnen aan zijn talloze wonden, terwijl Jos S. de slaap niet kon vatten vanwege een door al dat zand droog geschuurde keel.