PARIJS
Meer weten over Parijs? Ga naar CitySpotters Parijs
| Dag 1 Roermond - Maastricht - Luik - Namen - Charleroi - Bergen - Valenciennes - Quaimbrai - Compiègne - Senlis - Parijs ( 420 km ) |
De dag voor ons vertrek hadden we gezamenlijk nog eens alles volgens de opgestelde lijst na gecheckt. Toen alles in orde bevonden was, gingen we te voet bij onze stamkroeg iets ten afscheid drinken.
Het ochtendlicht was nog niet doorgebroken, toen Jos M. en Sjaak om tien vóór
vier bij Jos op de Laan aanbelden. Ze moesten herhaaldelijk aanbellen, want Jos
had zich verslapen. In een hurry werden de laatste spullen ingeladen. Om vier
uur klonk het definitieve vertreksein. Vanaf Maasbracht konden we de
autosnelwegen volgen tot in de lichtstad toe. Aan de grens bij Eijsden werd ons
niets in de weg gelegd. Na Luik echter stuitten we op moeilijkheden; het zicht
werd ernstig belemmerd door dikke mistbanken. Het werd steeds erger, soms moest
Jos M. de chauffeur stapvoets rijden. Inmiddels was Jos S. ook uit zijn
ochtendverdoving ontwaakt. Langzamerhand kwam hij tot twee ontstellende
ontdekkingen. Hij had zijn pas aangeschafte en door Jos M.'s moeder ingekorte
broeken vergeten. Dit betekende dat hij het de hele vakantie met één broek moest
doen. Verder had hij zijn mondvoorraad (10 broodjes, met zorg bereid en
overdadig belegd met exquisiteiten ) in de broodtrommel laten liggen. Een week
later zou zijn moeder die vinden, rottend en stinkend... Kortom, zijn stemming
werd er niet beter op, temeer omdat hij dacht dat het broekengeval een luguber
grapje van zijn twee metgezellen was. Om 6 uur stopten we op een parkeerplaats,
waar we foto's namen, aan onze sanitaire behoeften tegemoet kwamen, broodjes
soldaat (geen van Jos dus) maakten en vooral, hete koffie onze verkleumde
ledematen lieten opwarmen. Inmiddels begon de smerige brij plaatselijk enigszins
op te lossen en werd het rijden wat gemakkelijker. De Belgisch Franse grens
veroorzaakte geen oponthoud. We waren in Frankrijk, la Douce France. Haar
kloppend hart Parijs lonkte al in de verte….
 |
 |
Woensdag 4 juli
Het Noordfranse landschap was erg eentonig, maar de weg was van goede kwaliteit.
We doodden de tijd met het vertalen van teksten op en onder verkeersborden langs
de weg. Om 10 uur kwamen we in Parijs aan. Het ochtendverkeer was er erg druk,
vooral bij de ingangspoort “Porte de la Chapelle’. Voor we ons konden aansluiten
bij het razende verkeer op de "Boulevard Périphérique", moesten we in een file
wachten. Jos was brutaal genoeg om tussen de vrachtwagens door te laveren en
direct de juiste weg naar Porte Maillot te kIEzen. Daar aangekomen scheurden we
regelrecht het Bois de Boulogne binnen. Het vinden van de camping was verder
geen punt meer. Terwijl Sjaak en Jos M. in de auto zaten te wachten, stond Jos
S. temidden van tientallen toeristen in het receptiekantoor. Na een uur zweten
en zwoegen kwam hij eindelijk aan de beurt, nog meer de schurft krijgend aan
opdringerige, patserige, hard snuivende en krijsende Amerikanen. Het was
moeilijk een goed plaatsje voor de tent te vinden. Waar we terecht kwamen was
gezien de zanderige hardheid niet ideaal. De tent werd in recordtempo opgezet,
met als enige voordeel de nabijheid van toilet en wasgelegenheid. Jos S. was de
zaak alvast gaan verkennen. Hij bracht friet en wijn mee. De friet werd met
goulash uit blik en knapperige stokbrood verorberd. Van 1 tot 3 uur rustten we
slapend uit van de vermoeienissen.
 |
 |
 |
Eenmaal ontwaakt bruisten we van energie. Bij de camping vertrok op geregelde
tijden een minibusje naar het metrostation aan de rand van de Bois, lopend zou
dit een afstand van 4 kilometer zijn. In de metro bestudeerden we het systeem.
Jos S. had een metrokaartje van een kennis geleend, hetgeen nu bijzonder goed
van pas kwam. Onze eerste stop zou ETOILE zijn (nu PLACE CHARLES DE GAULLE
geheten), een groot verkeersplein waarop 8 avenues uitkomen. De blikvanger hier
is wel de ARC DE THRIOMPHE, die in het midden staat te pronken, als een
standvastige rots het hoofd biedend aan de ogenschijnlijke verkeerschaos. We
troffen het; gelijk met ons bezoek werd de Arc afgezet door "flics" (agenten) om
plaats te maken voor een ceremoniële herdenking van de gevallenen onder de
Amerikanen tijdens de bevrijding van Frankrijk in W.O. II. Politici, oud
verzetsstrijders en generaals vormden de hoofdmoot. De belangstelling leek ons
te bestaan uit toevallige passanten, zoals wij. Jos S. informeerde in het Frans
naar e.e.a. bij een oudere dame. Na enige minuten ontmaskerde ze hem als
Nederlander vanwege zijn Hollands accent. Zijzelf was ook Nederlandse, maar
woonde zes van de 12 maanden per jaar in Parijs. Jos had nog een heel gesprek
met deze gedistingeerde, kosmopolitische dame, ooit getrouwd met een Amerikaanse
officier. Op de Arc zelf waren we gauw uitgekeken. We slenterden de befaamde
Champs Elysées af. Het was er vrij druk en de terrasjes waren bijna allemaal
bezet, ondanks de exorbitant hoge prijzen! Jos S. betaalde 58 francs voor 6
pilsjes, zo'n f 30, .
 |
 |
| Hierna zetten we koers naar de Eiffel - toren, met de metro natuurlijk om een
beetje ervaring op te doen. Eenmaal bij LA TOUR EIFEL aangekomen bleek
fotograferen bij dit weer niet ideaal: het was heiig en het liep tegen de
schemering. We namen de lift naar boven en genoten zo'n 20 minuten van het nu
niet zo magnifieke uitzicht. We maakten ondanks alles diverse foto's. We zagen
de zilveren (nu grauwe) Seine als een slingerend lint tussen de boulevards
lopen, voor ons lagen de JARDINS DE TROCADERO en het PALAIS DE CHAILLOT, achter
ons strekte zich de JARDINS of PARC DU CHAMPS DE MARS uit, grenzend aan de ÉCOLE
MILITAIRE. Vanaf deze hoogte konden we veel bezienswaardigheden van Parijs
herkennen. Het mooiste was wel de Sacré Coeur in Montmartre. Jammer genoeg waren de fonteinen van de parken niet in werking. Het was ineens al 7 uur. We hadden weer honger en gingen op zoek naar een exclusief restaurantje. We vonden iets in de vorm van een klein Vietnamees eetzaakje. We moesten eerst een uur wachten, het eten daarna was echter goed. Jos S. verorberde met smaak zijn vogelnestjessoep, terwijl de twee anderen zich aan bieflapjes met groene pepers te goed deden. Het was niet erg duur. Daarom sloegen we tevens 2 literflessen wijn in om die nacht voor de tent te ledigen, al mijmerend en vooruitziend. Via de metro en de bus vonden we de weg terug naar de camping. We bleven nog een uurtje nakeuvelen, voordat we ons rond 01.00 uur te ruste begaven. We waren erg moe en sliepen dan ook als tevreden kinderen in. |
|
 |
 |
| Dag 2 Donderdag 5 juli, Parijs o km. |
CENTRUM
Om 08.30 stonden we op. Jos M. en Sjaak gingen zich douchen, terwijl Jos S. mondvoorraad ging inkopen. Daarna hadden we als ontbijt sterke koffie en de resterende belegde broodjes van thuis. Een half uurtje na het ontbijt kreeg Sjaak weer een onweerstaanbare honger. Hij maakte direct een ovenverse stokbrood half soldaat, tot grote verbazing van de twee anderen. Op dit moment werd de kiem gelegd voor zijn latere, weinig vleiende bijnaam: (Holle Bolle) Gijs. Vooral het stokbrood moest het ontgelden: schrokkend en met een begerig brandende blik in zijn ogen verzwolg hij deze broden in een mum van tijd, als ware het een lekkernij waarvan de voorraad onbeperkt was. Jos M. en Jos S. (toch ook niet mis op dit gebied) zagen een en ander met stijgende verontwaardiging aan en kwamen zo langzaamaan tot de conclusie dat ook bij Sjaak als Nederlander zijnde de ware aard pas in het buitenland komt bovendrijven... Hoe dan ook, Sjaak at 5 maal per dag, terwijl de beide Jossen het met hoogstens drie keer moesten stellen.
 |
 |
Om 11.00 uur vertrokken we met de minibus naar het centrum. Opvallend in het Parijse verkeer is de afwezigheid van getoeter en claxongejank: het is dan ook verboden. Voorts laat de doorsnee automobilist zich niets gelegen liggen aan de internationale regels van voorrang. Van rechts komend verkeer is vogelvrij en wordt niet ontzien. Een half uurtje later kwamen we bij het Louvre. We kochten eerst alvast een aantal ansichtkaarten en postzegels bij de nabijgelegen Seine oever. We betraden het wereldbekende museum via de achteringang. Twee uur lang doolden we door de grote en kleine zaaltjes, wierpen een blik op de Mona Lisa, bekeken enkele Hollandse meesters en bewonderden beeldhouwwerken. We gingen er in een rap tempo doorheen. De omstandigheden waren niet ideaal voor museumbezoek: het was er druk en drukkend. Het Louvre dien je in twee á drie dagen op je gemak te bekijken, zoniet dan blijven je ervaringen het niveau van impressies niet overstijgen. Vanaf het Louvre liepen we daarna noordwaarts. We wisselden geld bij een "Crédit Lyonnaise". In een café dat een steenworp van de vroegere Hallen lag, schreven we kaarten, dronken bier en aten we "croques monsieur" (een soort tosti) en "sandwiches au jambon et au fromage”. We kregen er ook nog een rondje van de kastelein.
 |
 |
 |
We gingen te voet verder. Als je het Parijse straatleven echt wil leren kennen moet je steeds te voet reizen. Is dit fysiek niet mogelijk, dan kun je het beste de bus nemen. De metro gebruik je alleen om ergens snel heen te gaan. We moesten. bijna een half uur lopen voordat we goed en wel in Mont Martre waren. Aan de voet van de befaamde hoge trappen tegen de heuvel die toegang geven tot o.a. Place du Tertre, werden we lastig gevallen door een onverstaanbaar menselijk wrak, een bedelaar. We gingen er niet op in en lieten aldus deze kans op onze dagelijkse goede daad in rook vervliegen. Op de Place krioelde het van kunstenaars en kunstenmakers, omringd door gretig toekijkende toeristen. Een kunstenares begon ongevraagd het silhouet van Jos M.. te knippen. Hoewel Jos bleef staan, kocht hij het eindresultaat niet. Te duur vond hij. Sjaak maakte foto's. Vanuit deze sfeervolle, maar al te would be artistieke markt was het niet ver naar de schitterende Sacré Coeur. Deze witte koepelkerk is schitterend gelegen en dominerend over geheel Parijs, samen met de Eifel - toren en het moderne hooggebouw Tour de Montparnasse. Helaas konden we niet het interieur van de kerk bekijken. We zegen dan ook maar vermoeid neer op de brede trappen die naar de roerige volksbuurten beneden leiden. A1 rustende bekeken we de nering van de met Afrikaanse kunst leurende zwarte Moslims uit de Sahel - landen. Erg zielig, die knapen. De spoeling was dun voor hen, want ze zijn met duizenden in Parijs. Blonde meisjes hadden trouwens meer hun belangstelling dan potentiële kopers.
 |
 |
Op onze terugweg naar de camping kochten we nog vlees. We aten die avond
tomatensoep, yoghurt, gemengde groente, stokbrood en kotelet. Om half tien waren
we terug in de stad en wel in de rosse buurt van Saint Denis (Saint Penis zeggen
sommigen). We vonden er de lichte meisjes open en bloot tegen de gevels en
deurposten geleund staan, pruimenmondjes trekkend en zoete woordjes fluisterend.
Er waren erg mooie, erg sexy, erg voluptueuze en erg modieuze meiden bij. De
versleten gevallen staan elders in een achterafbuurt, waar hun twijfelachtige
klandizie voornamelijk bestaat uit Noord-Afrikaanse gastarbeiders en seksueel
geperverteerden. Overigens heeft Parijs zo’n 7 prostitutiewijken. Het oudste
beroep wordt er door zowat 10.000 vrouwen en meisjes beoefend, dat wil zeggen
dat er zijn 10.000 geregistreerd staan. Waarschijnlijk zijn het er meer. We
waren nog getuige van enkele interessante gebeurtenissen: een politieoverval die
mislukte, geilbaardende Jappen die even gemakkelijk nummertjes maakten als
foto's knipten, andere Japanners die wél foto's maakten werden door een stel
feeksen belegerd en moesten het filmrolletje inleveren (een staaltje van
beroepstrots van die hoertjes). Hoewel we wel geld hadden (je kunt toch altijd
je vakantie inkorten! )om een gokje op het glibberige pad der liefde te wagen,
misten we hiertoe de courage. Trouwens, we zijn kuise en vrome jongelingen, wat
denkt U wel van ons...
Onze Gijs, met zijn lange, slungelige uiterlijk genoot de meeste aandacht van de
meiskes. Natuurlijk zijn die ervaren troela's niet gek, ook in Frankrijk doet
het spreekwoord "Een goede haan is niet vet" veel opgeld. Jos M. (Yoessoef
dus) mocht zich in een redelijke belangstelling verheugen: zijn Arabisch
aandoend uiterlijk wekte bij de op poen beluste prostituees de indruk dat hij
wel eens met harde oliedollars over de brug zou kunnen komen. Jos S. tenslotte
werd geen enkele blik waardig gekeurd. 's Nachts lag hij uiterst teleurgesteld
zachtjes na te snikken in zijn slaapzak. Voor we de metro indoken dronken we nog
een pilsje. Om 01.00 uur waren we terug op de camping. Aan een opklaptafeltje
voor de tent dronken we nog wijn en bier.
 NOTRE DAME |
 |
 TOUR MONPARNASSE |
| Dag 3 Vrijdag 6 juli Parijs Versailles – Parijs 90 km. |
VERSAILLES
's Morgens uitslapen geblazen. Om half elf genoten we een uitgebreid ontbijt, waarna we douchten en wat rondlummelden. Om 12 uur vertrokken we naar Versailles, waar we een half uur later zonder mankeren aankwamen. Het was zonnig weer. In het paleis zelf zijn we niet lang geweest, veel kamers waren gesloten, in ieder geval niet toegankelijk voor toeristen, in verband met een opknapbeurt. (Kunnen ze daar geen toeristisch gezien slappe periode voor uitkiezen?) We dwaalden een uurtje door de uitgestrekte en indrukwekkende tuinen van wijlen de Zonnekoning. Jos M. en Gijs maakten ondertussen herrie over de noodzakelijke instelling van hun beiderlei fototoestellen. Jos M. won, hij is dominanterdan de zachtaardige Gijs. Een leuk voorval was het volgende: Jos S. had zojuist verteld over de vermeende voorkeur van Japanse vrouwen voor corpulente mannen. Wat wil het toeval? Juist de twee dikkerdjes van ons trio werden spontaan door een poppedeintje uit het land van de Rijzende Zon uitgenodigd samen met haar op een foto te poseren! Haar echtgenoot stond er grijnzend bij en schoot uit alle hoeken en standen een rolletje op. Leuk zoiets, zeg. Gijs bleek achteraf jaloers te zijn, maar het is zijn eigen schuld! Moet hij maar meer eten, dan wordt ook hij vetter ....
 |
 |
Aan de rand van een van de vijvers doezelden we nog wat weg in het aangename
zonnetje. Jos S. had een langdurig gesprek met een bejaard Frans vrouwtje en
oefende hiermee zijn Frans. Verder waren we nog getuige van een ruzie tussen
twee flics. De ene, zwart, verweet de ander een racist te zijn, tenminste dat
was wat wij ervan konden maken. Jammer genoeg liep het niet uit op een
handgemeen en misten we weer iets unieks: Hermandad onderling op de vuist! Voor
we tegen drie uur terugkoersten naar Parijs gingen de beide Jossen even geld
wisselen. Gijs (U weet wel, Sjaak) bleef in de auto„ die foutief geparkeerd
stond. Toen de Jossen terugkwamen, zagen ze een agent bij de auto staan. Sjaak
verstond er geen fluit van en reed met een rode kop weg zonder ons met ons
plezier op te merken. Hij reed een blokje om en pikte ons op. Over ons gedrag
was hij niet te spreken.
 |
 |
Op de terugweg reden we een stukje om, midden door de Region Parisienne. We tankten nog even vol en dat was nodig ook. Thuisgekomen aten we mislukte rijst met matige kippenragout . Gelukkig kon de voortreffelijke tomatensoep met echte tomaten erin verwerkt veel goed maken. Gijs at hier overigens stokbrood bij zoals een echte Fransman betaamt. ‘s Avonds zochten we onze weg naar Pigalle, een toeristisch uitgaanscentrum. We zaten lang op een nogal duur terras de voorbijgangers te bekijken. Bij de Moulin Rouge wilden we niet naar binnen. Voorts lag er ook nog de Folies Bergères in de buurt, ook niets voor ons. We begaven ons naar de speel- en gokhallen en gingen ons te buiten aan flipperen en andere aanverwante spelletjes: één franc per spel. Jos M. maakte furore met zijn vaste hand en zijn adelaarsblik bij het hanteren van de “karabijn"; hij won vele vrije spelen. We liepen weer verder. De portiers van de seksclubs en de pornobioscopen bleven aandringen. Vooral Sjaak, die steeds treuzelde, werd tot zijn grote ongenoegen opdringerig benaderd. Eigenlijk was er die avond niet veel loos. Om 12.00 uur scheurde Jos M. met oorverdovend lawaai de in volslagen rust gedompelde camping op. Vlak voor onze tent werden we staande gehouden door een woedende nachtwacht op een door de achtervolging amechtig puffend Mobyletje. Jos kreeg van hem in verre van vlekkeloos Engels een geduchte uitschrobbering, en terecht natuurlijk. Hoewel, die Fransozen zijn aan hun eerste overdrijving nog niet gestorven. We gingen laat slapen, omdat we nog een en ander na te praten hadden. Een van ons kauwde ondertussen zonder onderbreking op een taaie homp oudbakken stokbrood...
