LOIRE - DAL
| Dag 5 Zondag 8 juli Pontorsan - Naval - Angers - Seaumur - Azay le Rideau 300 km |
Vanwege de hitte in de tent (het was stralend weer) en vanwege de vroege ochtendactiviteiten van onze buren waren we al vroeg uit de veren. Jos S. ging eerst naar de Duitser om zich voor ons nachtelijk lawaai te verontschuldigen. Deze was stomverbaasd en beweerde niet gestoord te zijn. Wie was het dan wel geweest die om stilte gemaand had? Was het de andere buurman, een Franstalige Zwitser met zijn twee opgroeiende dochters die voortdurend de handstand oefenden zonder acht te slaan op hun onzedig neerhangende rokjes? We kwamen er niet achter. Het bleef een mysterie.
 |
 |
Bij het ontbijt aten we veel Franse kaas. Jos kocht iedere dag weer twee
verschillende soorten kaas (blauw dooraderde, groen dooraderde, roomkaas,
stinkende, rottende, beschimmelde, peperkaas, kruidenkaas, geitenkaas,
schapenkaas, Alpenkaas, Gruyère, volvette, notenkaas, Gorgonzola, Brie, Bleu,
Camembert, etc.) voor hemzelf en Gijs. Terwijl Gijs steeds met speeksel op zijn
kin verlekkerd toehapte, keerde Jos M. zich steevast van dit walgelijke tafereel
af, al kokhalzend. Hij kreeg dan meestal apart broodbeleg, bijv. jonge Edammer
en boerenmetworst. Patés vond zelfs hij eetbaar. Gijs en Jos S. vonden die patés
natuurlijk een overheerlijke streling voor de tong.
Om 09.00 uur waren we reeds op weg. Het lag aanvankelijk in de bedoeling om ook
Bretagne aan te doen, maar we hadden al snel in de gaten gekregen dat het op de
‘routes nationales’ niet zo opschoot als gepland. Bretagne lieten we dan ook
maar links liggen (geografisch gezien rechts). We koersten naar het bekende dal
van de Loire. Even na de middag kwamen we in Angers aan, een plaats van
redelijke omvang met veel huizen met zwarte daken. Hier wordt ook de Cointreau
gebrouwen, de likeur die gestookt is uit sinaasappelschillen. Omdat het
siëstatijd was, ontspanden we ons in het mooie stadsparkje. We liepen wat rond,
knipten wat foto's en bleven een tijdje naar het "jeu de boules" kijken. Daarna
namen we enige verfrissingen tot ons opeen terrasje. We werden al gauw
aangeklampt door landgenoten. Ze vroegen alleen onze kaart te leen en hielden
verder gelukkig hun mond.
 |
 |
Na een uur en vier pilsjes “à la pression”zetten we onze tocht voort. We reden nu door het brede en vlakke dal van de Loire en zijn zijrivieren, de Indres en de Vienne. De rivier stond praktisch droog in zijn brede bedding. Dit door velen geroemde dal viel ons echter bar tegen. Vroeger moet het veel aantrekkelijker zijn geweest gezien de zeer talrijke kastelen, paleizen en lusthoven. In. Seaumur kwamen we weer bij de echte Loire. De op een hoge rots gelegen vestingburcht overheerste de omgeving. Een stuk verder stopten we bij het kasteel van Azay le Rideau. Dit kasteel wordt in alle reisgidsen geprezen, dus we waren erg benieuwd. We konden nog net met de laatste rondleiding mee. Het werd een grote teleurstelling; de gids was niet te verstaan en kasteel was niet meer dan een aangeklede bunker. Hoogstens de met zwanen bevolkte slotgracht en de brede, met platanen van voor 1700 omzoomde oprijlaan waren interessant.
 |
 AZAY - LE - RIDEAU |
 |
We besloten in deze buurt een camping te zoeken. Het bleek een klein, spotgoedkoop en dus weinig luxueus kampeerplaatsje te worden. We bleven een tijdje liggen lezen en rusten en melig doen. Jos en Jos gingen elkaar symbolisch te lijf met slap neerhangende stokbroden. Het werd dus tijd om iets te gaan eten. Het plaatsje, Savonnières geheten, had echter niks te bieden. We doken daarom maar de kroeg in. Daar bleek echter het croque monsieur ijzer kaduuk te zijn, zodat we ons maar tot louter bier drinken beperkten. Een stel hooghartige Fransen daagden ons uit voor een spelletje pool biljart. Hadden ze het maar niet gedaan: ze werden op de ene beschamende nederlaag na de andere getrakteerd. Met name Sjaak en Jos M. konden de 6 gaten blindelings vinden. Ook op de flipperkast bleven zij heer en meester. Om een uur of elf ging de kroeg dicht. Alvorens te gaan slapen, stilden we ons hongergevoel enigszins met stokbrood.
 VILLANDRY |
 |
Kasteel van ChenonceauHet mooiste van alle kastelen langs de Loire In de renaissance kwam een nieuw type architectuur op in Frankrijk. Rijke aristocraten besloten in grote buitenhuizen te gaan wonen, gebouwen die enkele militaire aspecten van een kasteel combineerden met de elegante luxe van een landelijk paleis. De favoriete locatie voor deze chateaus was het Loiredal, niet al te ver verwijderd van het machtscentrum in Parijs, maar toch ver genoeg van de stad om tot rust te komen Chenonceau wordt algemeen beschouwd als het mooiste van deze chateaus. Het gebouw werd grotendeels opgetrokken op de fundamenten van een oude molen. Thomas Bohier, een inspecteur van de koninklijke financier, gaf in 1515 opdracht tot de bouw. Hij was vaak afwezig voor zijn werk en dan had zijn vrouw Katherine de supervisie over de werkzaamheden. In 1535 kwam Chenonceau in handen van de koning en twaalf jaar later gaf Hendrik II het kasteel aan zijn maîtresse Diane de Poitiers. Zij voegde de brug met bogen over de rivier de Cher toe, maar voordat haar plannen klaar waren, stierf Hendrik en eiste zijn weduwe Catherine de Medici het Château op. Zij liet de fraaie galerij boven op de brug bouwen en organiseerde extravagante feesten op het terrein, zoals schijnveldslagen, theatervoorstellingen en fonteinen van wijn. In de 18e eeuw werden er feesten van een eenvoudiger karakter gehouden door de nieuwe eigenares, de erfgename Louise Dupin. Tot haar gasten behoorden de filosofen Jean-Jacques Rousseau en Voltaire. De lange traditie van vrouwelijk eigenaarschap vormde de inspiratie voor De Dames van Chenonceau een licht- en geluidshow die regelmatig bij het kasteel wordt opgevoerd. Sinds 1913 is het kasteel in bezit van de familie Menier, beroemde chocoladefabrikanten. In de Eerste Wereldoorlog lieten ze het kasteel gebruiken als noodhospitaal. |
