CÔTE D'AZUR
| Dag 12 Zondag 15 juli: Aix en Provence - Saint Raphaël - Cannes - Nice - Monaco / Monte Carlo - Menton – Sospel 241 km. |
‘s Morgens deden Sjaak en Jos S. allereerst inkopen. Bij het vertrek bleek deze camping wel erg duur te zijn. We reden direct naar de Blauwe Kust toe, de Côte d'Azur. In Saint Raphaël konden we kiezen uit drie kustwegen, de Corniches genaamd. Ze lopen op verschillende hoogten. De hoogste Corniche heeft het beste uitzicht en is al 2.000 jaar oud. Ze werd namelijk door de Romeinen gebouwd (ja, gebouwd, in deze streken kun je geen weg aanleggen, maar moet je er een bouwen met bruggen, egaliseringen, tunnels, viaducten, etc.) om hun legioenen snel het weerbarstige Gallia in te kunnen sturen om er de orde te herstellen. Astérix en Obélix zullen deze weg wel gebruikt hebben op weg naar het Rome van Caesar...
 |
 |
La Promenade des Anglais (Nice, Frankrijk)Werkverschaffingsproject voor de armen Nice is al eeuwenlang een belangrijke zeehaven, maar de geschiedenis reikt veel verder terug. Aan de voet van de Mont Boron, in een gebied met de naam Terra Amara boven de moderne haven, ligt een prehistorische nederzetting van zo'n 400.000jaar oud. In de 4e eeuw v.Chr. werd Nice gesticht door de Phocaeërs, een kolonie Griekse zeelui uit Marseille, die hun nieuwe thuis Nikaia (overwinning) noemden vanwege het feit dat ze een naburige kolonie hadden verslagen. In de 1e eeuw n. Chr. kwamen de Romeinen, die hun eigen stenen meenamen voor de bouw van een Romeinse stad op de heuvel Cimiez, nu een noordelijke wijk van Nice, compleet met badhuizen, arena's en winkels. In zijn lange geschiedenis hebben vele volken in Nice gewoond en van 1814 tot 1860 behoorde de stad aan Italië toe– of liever aan het koninkrijk Sardinië –, maar bij de Italiaanse eenwording in 1860 kwam zij voorgoed in Franse handen. Nice heeft met zijn fraaie kust en heerlijk klimaat altijd veel mensen aangetrokken. In de tweede helft van de 18e eeuw ontstond hier een kolonie van Engelsen die aan het barre noordelijke klimaat wilden ontkomen. In 1820, toen een extreem koude winter veel bedelaars naar Nice had gedreven, besloten de Engelsen, onder leiding van dominee Lewis Way, dat er een werkverschaffingsproject moest komen voor de daklozen. Er werd een pad langs de baai aangelegd, dat door de bevolking direct in het plaatselijk dialect Camin del Angles werd gedoopt. Toen Nice in 1860 door Frankrijk werd geannexeerd, veranderde de naam in de Franse versie La Promenade des Anglais. De stad Nice heeft het oorspronkelijk 1,9 meter brede pad vergroot tot een boulevard met twee ruime rijstroken, gescheiden door bloembedden en palmbomen, die zich 4 km langs de kust uitstrekken. |
Aanvankelijk kozen we de onderste Corniche om meer van het boulevard gebeuren in Cannes en Nice te kunnen genieten. Het was er overal mooi, maar wel modieus op het mondaine af. We reden op ons gemak, erg veel sneller had trouwens niet gekund vanwege de drukte. In de buurt van Cannes stopten pre en aten we friet en dronken bier op een parkeerplaats. Daar maakten we een achtervolging mee van ettelijke flics achter een tweetal kerels aan. De kerels verdwenen in het strandgewoel. Aan de kust wordt trouwens ook veel illegaal gekampeerd, meestal niet ver uit de buurt van de grote verkeersweg, maar wel aan het oog onttrokken door bosschages en struikgewas. Verder tjilpt de krekel (cicaden) in deze streken dag en nacht, lijkt het wegdek in de verte steeds kletsnat en trilt de lucht overdag voortdurend in de subtropische hitte.
NICEDe Promenade des Anglais is een van 's werelds beroemdste wandelwegen langs de zee. Maar het is beter het bezoek aan Nice te beginnen met de oude stad met haar levendige, drukke straten. Place Rossetti, kathedraal SteRéparate, koele classicistische bouwstijl uit de 17de eeuw; rue Droite: paleis Lascaris, 17de eeuw (opmerkelijk interieur in Genuese stijl, 17de-18de eeuw; monumentale trap en weelderig geoecoreerde ontvangstsalons). Daar vindt men ook het museum voor Volkskunde. De kerk 'du Jésus', toegewijd aan St Jacques, overdadige barokdecoratie. In de kapel 'de la Miséricorde', midden 18de eeuw, een rijke barokke decoratie en een meesterwerk van de school van Nice, 15de eeuw: de retabel van de Maagd van Barmhartigheid door Jean Miralhet. De bloemenmarkt wordt gehouden op de Cours Saleya. De oude stad loopt op tegen de slotberg (lift, zeer mooi uitzicht); aan de voet de haven, waarboven de Mont Boron uitrijst; vanhier lijndienst op Corsica. Op de 'promenade des Arts' (Esplanade du Paillou) bevinden zich de Acropolis (congressenpaleis, ook voor kunst en toerisme) en de nieuwe stadsschouwburg: nieuw museum voor moderne en hedendaagse kunst. |
 |
 |
In Monaco hielden we een lange rustpauze. We parkeerden onze Ford Capri in een
ondergrondse parkeergarage en gingen wandelen. In een verzorgd parkje rustten we
eerst uit, waarna we heuvelopwaarts togen. We kwamen uit aan de achterkant van
het beroemdste Casino van de wereld, de plek waar naar verluidt tientallen
zelfmoorden zijn gepleegd. Het Casino was schitterend wit en kostbaar. Het werd
bewaakt door flics en waarschijnlijk bodyguards. Het stikte er van de dure
automobielen. Op een terrasje namen we een en ander in ogenschouw. Toen wilden
we zelf gaan gokken, en wel in een hal die vol éénarmige bandieten stond, het
casino van de Volkswagen - toeristen. Tot onze grote verbazing werd ons de
toegang geweigerd. We hadden badkleding aan (een korte broek dus) en dat was ten
strengste verboden, want ze moesten over de goede zeden waken. Over hypocrisie
gesproken! Verontwaardigd keerden we op onze schreden terug en zochten weer onze
auto op.
 |
 |
Voor we Monte Carlo binnenreden (M. C. is de stad, Monaco is het Vorstendom van prins Rainier), hadden we samen met een bus Thaise toeristen foto's gemaakt van het prachtige uitzicht op de Rivièra bij een uitspanning op Cap d'Ail. Dit panorama wordt nu nog steeds gebruikt in aardrijkskundeboekjes in Nederland! Via Menton, minder bekend, maar met zijn bloemen en palmen zeer zeker de moeite waard, reden we naar boven, de Alpes Maritimes in. Dit voorgebergte van de Alpen is niet hoog, maar wel oud en grillig. Jos M. nam met gemak de ene na de andere col met haarspeldbochten. In het oude stadje Sospel (nou ja, dorpje maar, slechts 5000 inwoners. Het heeft vroeger wel een universiteit gehad, dat zou je niet verwachten. Bovendien staat er voor zo'n gat een immense kathedraal!) wilden we de nacht doorbrengen, maar helaas waren de beide campings vol. Vooral Nederlanders hadden er hun tenten opgeslagen.
Grand Casino (Monaco)Het beroemdste en luisterrijkste casino ter wereld Het Grand Casino in Monte Carlo werd in 1878 gebouwd in opdracht van Karel III, prins van Monaco. Dit ontwerp van Charles Garnier, de architect van de Opera in Parijs, is weelderig en overdadig gedecoreerd in de belle époque - stijl en staat in een formele tuin die een weids uitzicht biedt over het vorstendom Monaco. Karel III liet zijn eerste casino bouwen in 1865, aangespoord door een dreigend faillissement. Het was zo succesvol, dat de prins in 1870 de belastingen in het vorstendom afschafte en in 1878 het gebouw verving door het huidige extravagante exemplaar. De nederzetting die rond het nieuwe casino ontstond, kreeg de naam Monte Carlo, ter ere van de prins, en het casino werd een populaire trekpleister. De regering van Monaco speelt nog altijd een leidende financiële rol in het casino - en het vorstendom is een belastingparadijs gebleven. Het is de inwoners van Monaco echter verboden de speellokalen te betreden. Het Grand Casino vormde de inspiratiebron voor boeken en films, zoals het eerste James Bondverhaal, Casino Royale. Het variéténummer 'The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo' is geïnspireerd op de gokkers Joseph Jagger en Charles Wells, die in de begindagen enorme winsten behaalden door een kansberekening van de roulette. Iedereen die de toegangsprijs wil betalen, kan spelen in de Salon Blanc of de Salons Europeans, maar de minimuminzet in de exclusiefste speelruimten is alleen haalbaar voor de allerrijksten.
“Er was iets glorieus aan de barokke
stijl van het Casino Royale.”
|
 |
 |
| MENTON | SAINT TROPEZ |
We reden het gebergte in, waar we een geschikt plekje op een vooruitspringende rotspunt vonden. We doopten deze minikampeerplaats voor één nacht camping "Bellevue". Daarna gingen we weer het dorp in. We bezochten een paar brasseries en maakten een "stads" wandeling. Ook trachtten we tevergeefs naar huis te telefoneren. In een cafeetje hadden we nog een gesprek met de patron. Het ging over de Nederlandse journalist Mathieu Smedts, die 6 maanden per jaar in dit dorp vertoeft. Hij was er bij de bevolking goed bekend. Misschien dat er daarom wel zo veel Nederlanders in dit dorp waren, want Smedts heeft een boek over Frankrijk geschreven, waarin hij herhaaldelijk Sospel memoreert. We aten weer in een restaurant, een doorsnee menu voor 28 francs, hetgeen geen prijs was voor de hoeveelheid en de kwaliteit van het gebodene. Er was ook een dansfestijn, maar de feesttent beviel ons niet, er was geen hond. De muziek was er bovendien te hard en te slecht. Voor we naar ons "Bellevue" gingen, ontdekten we nog een telefooncel. Daar konden we gratis bellen, er was nl. een muntje blijven steken! We kregen Lies Kessels enkele keren aan de lijn. We sliepen slecht die nacht. Het was heet en de muziek van het bandje weerklonk nog lang na in onze oren.
 |
 |
