FRANSE ALPEN

We waren pas tegen de morgen in slaap gevallen, zodat we laat (9 uur) opstonden. Met het lauwe water uit de jerrycan wasten we ons provisorisch. We ontbeten in het dorp; koffie met grote sandwiches, en Fanta tegen de al vroeg optredende dorst. Jos S. deed inmiddels inkopen; kaas, brood en Nederlandse kranten. Ook wisselde hij geld, de banken waren na drie dagen gesloten te zijn eindelijk open. Om 11 uur vertrokken we definitief. Onze weg voerde door mooi natuurgebied. We stopten herhaaldelijk om foto's te maken en om ons bij bergstroompjes met fris water te laven.

SOSPEL

Onze chauffeur Jos scheurde 20 km onvervaard achter een autochtoon aan, die de weg met al zijn bochten als zijn broekzak kende. Het leek wel een echte race. Jos bleef daarna een tijdje hard rijden, maar zijn richtpunt was weg en het bleek nu veel moeilijker. Voorts reed hij veel te onvoorzichtig door de stille dorpjes. Vanwege de rust die hij (nou ja, wij...) verstoorde, keken de ingezetenen ons vaak boos na. In Guillaumes bemerkten we dat er iets aan onze remmen haperde. Ze werden steeds slechter. Voor ons lag de hoge, normaal moeilijk begaanbare Col de la Cayolle: in maart 1980 verongelukte er nog een bus schoolkinderen. In eerste instantie durfden we de overgang onder deze omstandigheden niet aan, zodat we naarstig naar een garage gingen uitkijken. We reden terug naar Guillaumes en bleven voor een garage wachten tot er iemand kwam opdagen. De eigenaar was namelijk eten, zo vernamen we van een Fransoos die er ook al stond te wachten. Het duurde steeds langer.

Terwijl Jos M.en Sjaak alvast begonnen te sleutelen, ging Jos S. naar het dorp op onderzoek uit. Daar hoorde hij dat de eigenaar niet meer zou komen opdagen. Hij had een sterfgeval in zijn familie en zou enkele dagen rouwtijd hebben. (Dit betekende overigens zuipen en pitten.) Inmiddels kwamen er steeds meer klanten, die na enige tijd weer vertrokken: Fransen, semi Italianen, een Engelse archeoloog uit Cardiff. Een andere garage in het dorp, annex tankstation kon ons niet verder helpen. We moesten persé een Ford garage hebben. Jos M. en Sjaak hadden het wiel weer gemonteerd, maar niet voor we een foto gemaakt hadden. Jos S. had nog wat mondvoorraad gekocht; fruit en melk. Voor we de gok waagden, namen we ons galgemaal tot ons. Alles verliep wonderlijk wel. We ondervonden geen extra problemen, hoewel we het toch wel een beetje knepen. Onderweg maakten we lugubere grapjes om de spanring wat te verdrijven, over testamenten en zo.

We hadden van te voren getankt en naar huis opgebeld. We kregen de familie Manders en Clim Schmitz aan de lijn. Gelukkig bleek dit toch niet ons laatste gesprek te zijn. Op de top pauzeerden we en hielden we een sneeuwbalgevecht. Vooral onze handballer was in zijn element en dartelde en dolde als een jonge hond door de vreemd gestructureerde sneeuw. Het was half zeven ‘s avonds. Langzaam reden we de pas naar beneden. Onderweg werden we een kwartier opgehouden door een kudde schapen van 1400 stuks. We maakten foto's.

Om 20.30 kwamen we in Barcelonnette aan. Twee campings waren vol, maar een derde iets verderop had nog plaats. Het was een echte boerencamping met veel geïmproviseerd werk. We gingen overigens eerst de stad in en ontdekten daar een café met een biljart. We speelden om beurten een spelletje, maar erg plezierig was het niet, want de beide Jossen kregen onderling een meningsverschil over het aantal te maken caramboles. De sfeer die eerst uitbundig was, werd erdoor vertroebeld. Waarschijnlijk moest de die daar opgekropte spanning zich op die manier ontladen . Een uur later was alles weer koek en ei tussen de twee kemphanen. We moesten de tent op een ongelijk stuk grond zetten:dit veroorzaakte een slechte nachtrust en pijnlijke, stijve ledematen.

Jos M. eiste steevast de beste plek op, want "hij was de enige van ons die moest werken!" We gaven hem maar zijn zin. Voor het slapen gaan aten we nog een blikje een blikje tonijn "mit Gemüse einlage", stokbrood en tomatensoep. Ook douchten we ons nog. Het was een douche met munten. In de douchecel naast die van Jos S. stond een paartje vermoeiend te vrijen midden in de nacht werden we weer opgeschrikt door een dorstige Jos mi. Wederom slurpte hij een vracht water, ditmaal uit de jerrycan, als ik me niet vergis.
 

We waren al vroeg uit de veren en om tien uur stonden we bij de eerste garage. Weer wachten, de patroon zou zo komen volgens de hulpmonteur, c.q. bezemjongen. En inderdaad, ditmaal kwam een Fransman eens op tijd. Hij kon ons echter niet helpen, want hij had geen onderdelen van Ford. Hij stuurde ons naar een volgende garage in het stadje, aan de uitvalsweg naar Gap. Ook daar werden we vriendelijk ontvangen, misschien mede dankzij de sigaren die Jos S. gul uitdeelde. Hier hoorden we wat we nodig hadden, nl. "des disques de freines".

We werden naar Gap doorverwezen, alweer zo'n 70 km zonder goed functionerende remmen. Onderweg werden we opgehouden door een groot transport met escorte; we dienden te wachten. De weg werd veel beter en we schoten vlug op. In Gap vonden we de garage zonder problemen. Hij lag heel gunstig aan de uitvalsweg naar Grenoble, ons volgende doel. Er was net middagpauze, zodat we een cafeetje indoken. Het bier was weer best. Ook schaften we ons weer ansichtkaarten aan en schreven die en passant. De reparatie duurde een half uur. De nota werd contant voldaan. Ditmaal bleek de auto iets naar rechts te trekken, maar naargelang we vorderden, verdween dit euvel of werd in ieder geval niet meer zo manifest. We volgden nu de autoroutes “à péage” om wat meer kilometers te kunnen vreten. De tol was steeds redelijk hoog: 20 frs, 12 frs en 28 frs. Nabij Annecy stopten we bij een wegrestaurant. Sjaak stond in korte broek drie flesjes orangina te bestellen, toen een 7 jarig kind naast hem kwam staan. Ineens zag de hummel de open wond op Sjaak‘s dijbeen ter hoogte van zijn oogjes, hij; trok wit weg en haastte zich kokhalzend naar zijn “maman”. Sjaak had niks in de gaten. We versterkten de inwendige mens verder met stokbrood, belegd met kaas en worst. Jos Ti. zoop weer een liter melk uit.

Camping Barcelonnette	Isère - dal

Bij de grens konden we gewoon doorrijden, maar we hadden Zwitserse Francs nodig om het in het land van Wilhelm Tell uit te kunnen zingen. Jos S. ging wisselen. In het Grenswisselkantoor sprak hij eerst Frans en toen Duits, de reactie van het meisje achter de balie: “Ach, sind Sie Holländer?” Nu vraag ik je? Zijn cheques werden hier niet geaccepteerd! Een vreemd iets in het land waar de banken zo solide heten te zijn. Daarom wisselde hij maar 100 Fr. frs., waardoor hij verlies moest incassren. Wat moest hij anders? In de Franse Alpen hadden we door het dal van de Isère gereden (de zgn. Route Napoleon, deze route heeft Napoleon gebruikt om na zijn verbanning in Elba ongemerkt weer in Parijs te komen)en nu reden we in de geïndustrialiseerde vlakte rond het Lac Leman, het Meer van Genève. De wegen waren hier gezien de gemakkelijke terreingesteldheid dan ook uitstekend. In een plaatsje aan het leer, Morges genaamd, settelden we ons. Het was een tamelijk dure watersportcamping. We gingen zo vlug mogelijk naar het restaurant, waar we ons lieten vollopen met moed Zwitsers bier in halveliterflessen. We flipperden wat af en werden door andere Limburgers belaagd. We lieten hen echter links liggen. (Ze kwamen uit Baarlo, geloof ik.) Zoetjes aan werden we dronken. De kroeg ging snel dicht. Zwitserland had toen nog geen zomertijd, in tegenstelling tot Frankrijk. We moesten daar even aan wennen.

Napoleon	Grenoble

Om half elf gingen we bij onze tent nog wat brassen. We hadden echter niks meer onder de kurk, zodat we contact zochten met een Spanjaard, die samen met vier "senoritas" naast ons gelegerd lag. We dronken Spaanse cognac, melk en water. We wisselden sigaretten en shag uit. We praatten over studie, militaire dienst, politiek (het waren Basken en voorstanders van de ETA). Alleen de bebaarde vent, die student was, sprak een mondje Frans. Het was best gezellig, maar toen de communicatieproblemen te groot werden, gingen we slapen. Sjaak en Jos S. waren erg jaloers op de Spanjool met zijn harem. Er werd in het nachtelijk tentduister nog wat afgespeculeerd over hem "als haan alleen in een kippenhok"! De alcohol miste zijn uitwerking evenwel niet en sloeg genadeloos toe: onze tentklep onze ogen vielen als vanzelf dicht. Je mag raden waar we over droomden.

Fontein Genève