BORACAY

Maandag 23-02-2009

We vertrekken wat later dan gepland, half elf i.p.v. tien uur. De Domestic Airport ligt vlakbij, maar het duurt toch nog een half uur voor we hem bereiken. Het inchecken is strenger dan verwacht: veel controles, schoenen moeten uit en riemen af. Ook moeten we airport tax betalen: 4 euro. De rokersruimte is erg ruim hier, maar bevat geen asbakken! We vertrekken op tijd. Het kleine vliegtuig (80 passagiers) taxiet vervolgens wel een kwartier lang door naar de Internationale Airport waar het de startbaan gebruikt. Vreemd. Een versnapering of verfrissing tijdens de korte vlucht kan er niet van af. We landen op een eiland 400 km ten zuiden van Manilla.

Op het vliegveldje van het eiland Panay worden we door een busje opgepikt dat ons naar zogenaamde Jetty Port, het haventje brengt, waar een zogenaamde banca met draagvleugels op ons wacht. Het gammele scheepje wordt volledig volgestouwd met toeristen, de bagage wordt op het dak vastgesjord. Ik tel dertig opvarenden, terwijl de officiële capaciteit twintig is. Ook zijn er geen reddingsvesten aan boord. Bovendien vaart hij veel te snel naar mijn smaak: de golven slaan overboord. Ik ben het met deze gang van zaken absoluut niet eens en wordt hierbij gesteund door mijn Belgische en Nederlandse reisgenoten. Alle anderen (onder meer een complete Russische familie met vadsige vrouwen en jengelende kinderen) zwijgen echter, zodat ik zelf ook maar al die overtredingen van veiligheidsregels accepteer.

BORACAY STRANDEN

Op het eiland Boracay gaan we moeizaam bij de zuidelijke punt aan wal. Een jeepney brengt ons naar ons Microtel. Dat ligt aan de noordelijke kant van het eiland, de rit duurt dan ook lang, hoewel het eiland maar 7 km lang is. De laatste kilometer naar het hotel is ongeplaveid en zit vol potholes. We vrezen het ergste voor de kwaliteit van ons onderkomen, maar als we ons uiteindelijk geïnstalleerd hebben blijkt een en ander toch mee te vallen. De kamers zijn groot en heel schoon en het hotel ligt aan een fraai zandstrandje onder de palmen. Koffie en thee zijn gratis verkrijgbaar in de open lounge, waar ook Engelstalige kranten liggen. Daar staat ook een koelvitrine met een assortiment aan frisdrank en bier. Geregeld zal ik daar uit putten. Ze hebben er geen bar, maar wel een restaurant. Het personeel is opvallend vriendelijk en spreekt uiteraard vlekkeloos Engels. Een ploeg mannelijke schoonmakers is hier letterlijk dag en nacht in de weer om de boel schoon en netjes te houden. De natuurstenen vloeren worden voortdurend gedweild, een beetje overdreven vind ik dat wel.

Ik blijf eerst wat afkoelen in de kamer, terwijl ik kijk naar de All Star Game 2009 van de NBA; de basketballers van de Western Conference walsen met duidelijke cijfers over East heen. Er wordt nauwelijks verdedigd en volop geshowdunkt. De uitslag is zoiets van 160-135, een monsterscore dus. Daarna ga ik even het strand verkennen. Het is er te heet naar mijn smaak. De blanke dames met rood aangebrande speklagen en de spierwitte bierbuiken van de heren doen me een beetje walgen. Ik keer om en loop richting Main Road een kilometer landinwaarts. Ik kom door het dorpje waarvan de omliggende hotels waarschijnlijk de bedienden betrekken. Het is gewoon rustig, maar armoedig plattelandsleven hier. Aan de hoofdweg ontdek ik een kapper die niets te doen heeft. Ik laat er mijn haar knippen. De ietwat louche uitziende coiffeur doet zijn best en vraagt één euro voor het kwartier werk dat hij verricht. Weer terug in het hotel eet ik vis bij het restaurant. Later blijkt dat het eten in het toeristencentrum verder zuidelijker aan White Beach veel goedkoper is. Bovendien heb je er meer keus.

DRIE KAPPERS
DICK (NL) 5 MIN - € 15
FARID (MAR) 10 MIN - € 8
FILIP KAPPER 15 MIN - € 1

Dinsdag 24-02-2009

‘s Morgens direct na het karige ontbijt (maar wel weer met eieren!) vraag ik me af hoe ik de komende dagen door zal komen. Geen enkele van de hier geboden activiteiten (paardrijden, snorkelen, eilandhoppen, windsurfen, zwemmen) trekt me aan. Voor lange wandelingen is het te warm. Ik neem een gratis hotelbusje naar het centrum, waar ik een gelegenheid met uitstekende koffie en een internetcafé ontdek. Ik haal mijn e-mail op, surf wat op het web en bekijk de bezoekersaantallen van mijn eigen sites. Niets spannends te melden. Dit is de enige keer tijdens mijn reis dat ik achter een computer kruip. Ik loop uit verveling nog maar eens een rondje om, nu de andere kant op. De hotels hier, zeker die in het duurdere segment, zien er allemaal prachtig en geheel in eigen stijl uit. Wat dat betreft is mijn hotel een van de mindere: alles is wel functioneel, maar architectonisch een onopvallende schepping. Op een terras eet ik nog wat lokale vis met rijst, drink een glas crush mangosap. Tegen vijven ga ik terug naar het hotel, waar ik de avond doorbreng met lezen, televisie kijken, biertjes drinken en sigaretjes roken op de vredige veranda.

Woensdag 25-02-2009

Weinig te melden vandaag. Tot 12 uur lezen in de open lounge. Middagdutje doen om de ergste middaghitte te vermijden. Dat noemen ze hier ook gewoon siësta. Met de shuttle bus van het hotel naar de Mall. Koffie drinken. Te voet op mijn gemak teruglopen. Op tv wordt neerstorten van vliegtuig Turkish Airlines op Schiphol gemeld. Ik hoop dat het niet op een van onze landingsbanen is gebeurd. Mijn medereizigers blijken dezelfde gedachte te hebben. Beetje egoïstisch natuurlijk.

Donderdag 26-02-2009

Dag van rust en ontspanning. Strandwandeling over de White Beach. Een paar foto’s gemaakt. Stukje rotskust verkend. Vis gegeten aan een stalletje. Met de motorriksja terug. Alvast uitchecken en gebruikte consumpties fris en bier afrekenen met de credit card (waarvoor hier een pincode vereist is).

ONZE ANDERE REISVERSLAGEN