Plan  Internacional

  Als we 's morgens uit Cuenca vertrekken stappen twee jonge vrouwen de bus in. De jongste heet Laura en is afgestudeerd als agronome (landbouwkundige), vers van de universiteit van Quito zogezegd. De oudere is Marie-José Akkermans uit Brabant, zij is de coördinatrice in Ecuador van Foster Parents Plan. Laura is haar plaatselijke contactvrouw en tevens de terzake kundige op het gebied van land- en bosbouw en dierhouderij. Ze gaan een project van FPP, dat in Zuid-Amerika Plan Internacional wordt genoemd, in het hoogland van Cañar bezoeken. Wij mogen mee als potentiële donors.

Het bedoelde project betreft een onooglijke nederzetting , die gebouwd is op onvruchtbare hellingen. Het is er guur en kil en er waait een schrale wind; we hebben weer eens de 3500 meter bereikt. We krijgen een rondleiding door het dorp. Het kerkje is het stevigste en best onderhouden gebouw, daarna volgt het schooltje met 2 lokalen. De kinderen hebben momenteel vrijaf en zijn op de velden aan het ploeteren, nemen we aan. Het project beoogt de algemene toestand van het dorp te verbeteren: goede drinkwatervoorziening, zo mogelijk elektriciteitaansluiting, onderwijs bieden, een betrouwbare basisgezondheidsdienst op poten zetten en vooral het inprenten van vaardigheden en inzichten op het gebied van hygiëne. Zo wordt sinds kort het vetmesten van varkens in de woningen zelf sterk afgeraden, al het loslopende vee moet in kooien en stallen. Poepen moet je ook niet meer in de vrije natuur of in het plaatselijke beekje (waaruit gedronken wordt), maar in de pas aangelegde latrine.

Marmotten voor de slacht fokken

Het is allemaal nogal primitief, paden en weggetjes zijn er nauwelijks en we moeten door de modder baggeren. Er is een fokprogramma voor cuy's, dit zijn marmotten die voor consumptie zijn bestemd. Het bouwen van kooien en zo is een probleem, want we zitten boven de boomgrens en er is gebrek aan hout. Dat en ander bouwmateriaal moet dus gekocht worden. Volgende probleem; er is ook gebrek aan geld. Dat moet dan maar extra gegenereerd worden door het telen van groente die voor de verkoop op de markt is bestemd. Natuurlijk wordt het overgrote deel van de geldelijke noden voor rekening van FPP genomen, maar niet alles. Tien procent van de kosten dienen door de bewoners zelf te worden gefourneerd.

Hoge kindersterfte Een verhaal apart is de gezondheidszorg. De Indianen leven op een eenzijdig dieet van vooral aardappelen en maïs, met als gevolg endemische ondervoeding en allerlei specifieke ziekten. De kindersterfte is er opvallend hoog. Eenmaal per week komt een soort wijkverpleegster om  de analfabete vrouwen voorlichting en instructie over voeding en verzorging van zuigelingen te geven. De kleintjes worden dan ook globaal onderzocht en gewogen. Dat gebeurt in een barak met een groot uitgevallen EHBO-kist als trots bezit.

Mannen werken tegen

Al met al een interessant bezoek, weer eens iets anders dan al dat gapen naar monumenten, dat gaat ons wel eens de keel uithangen. Zo zie je maar weer dat FPP niet alleen het school- en kledinggeld betaald voor derde wereldkinderen. We missen in het hele project de inbreng van de mannen; alles wordt er gedragen (letterlijk en figuurlijk) door de vrouwen uit de gemeenschap. Vaak mislukken dergelijke projecten door het macho-gedrag van de mannen die hun vrouwen verbieden te participeren of anderszins de zaak saboteren. Voorts wordt er over het belangrijke issue geboortecontrole en familieplanning met geen woord gerept. Volgens Marie-José is dat in deze diep religieuze gemeenschap nog een te heikel onderwerp en bovendien, de mannen zijn daar een fervent tegenstander van. Zij geeft toe dat er op dit gebied nogal wat te verbeteren valt.