De  stad  Cuenca

We rijden door de woeste bergen van de provincie Cañar naar het zuiden. De plaatselijke Indio's genieten hier voorkeursrechten die ze verworven hebben in de 16^de eeuw tijdens de Spaanse verovering. Ze hielpen namelijk Pizarro c.s. de overheersende Inca's verdrijven uit het bezette Ecuador. We bereiken maximaal 3.500 meter hoogte; als we pauzeren merken we pas hoe kil en winderig het hier is. Hier en daar bemerken we al de paramo-vegetatie; dat zijn struiken , mos e.d. die alleen boven de boomgrens gedijen.

Om vier uur checken we in Cuenca bij hotel Crespo in. Het is een prachtig hotel dat dateert uit het begin van onze eeuw: smaakvol interieur met gepolitoerd hardhout, geslepen glas en met veel uitbundige Jugendstil-ornamenten. We zijn onder de indruk, ook van het moderne sanitair. Het hotel is gelegen aan de Tomebamba - rivier die midden door de stad loopt; er liggen hoge bruggen overheen, want in de regentijd wordt het miezerige stroompje een kolkende rivier. Op de grazige oevers en op rotsblokken drogen de volksvrouwen hun wasgoed.

Twee volle dagen hebben we de kans om de compacte, koloniale stad te verkennen. Het oude centrum hier is kleiner dan in Quito, maar door die kleinschaligheid heeft het wel meer sfeer. Erg bevorderlijk voor een authentieke impressie is ook het welhaast ontbreken van geparkeerde auto's die het beeld verstoren. Het verkeer is er miniem, hetgeen ook nog eens rustbevorderend en gezond (geen uitlaatgassen!) is. Dat bevalt ons wel. Ook in deze stad van kunst en literatuur zijn het voornamelijk architectonische meesterwerken in de vorm van stijlvolle patriciërshuizen en stille kloosters en kerkjes met barok interieur die onze bewondering wekken. Er liggen ook enkele musea die het bekijken waard zijn, niet zozeer vanwege de tentoongestelde objecten, maar eerder door het intieme karakter van die eeuwenoude ruimtes en kamers.

De enorme kathedraal aan het hoofdplein is een verhaal apart. Een Duitse redemptorist is er meer dan 100 jaar geleden aan begonnen, maar hij is nooit echt afgebouwd. Met name een tweetal torens mist men nog. Van binnen  doen de kostbare steensoorten je even verstommen, maar dan opeens word je je bewust van de leegheid van het schip met zijn zijbeuken. Er staan nauwelijks banken of stoelen en de muren zijn angstaanjagend kaal. We weten niet of men van plan is de kerk af te bouwen, waarschijnlijk heeft men daar tegenwoordig geen geld meer voor over. Op de kerkplein houden bedelaars en schoenpoetsers zich bezig met het agressief benaderen van toeristen, die hier weer in groten getale aanwezig zijn. Een gedeelte van de groep staat weer voor dag en dauw op, want die moeten naar het natuurreservaat El Cajas voor een fikse wandel- en klauterpartij. Vanwege dat klauteren gaan we niet mee, anderen blijven achter omdat ze nog ziek zijn van de strapatzen op de Chimborazzo, onder anderen naweeën van de hoogteziekte. Ook wij zijn niet aan lichamelijke ongemakken ontsnapt. Na een insectenbeet loopt Clim enkele dagen met een wanstaltig opgezwollen oor rond. Jos heeft last van een koortslip waartegen hij met succes Zovirax-zalf gebruikt. Soms heeft een van ons dunne ontlasting, maar door de bank genomen blijven we gedurende de hele reis redelijk gezond. Voor Jos begint de ellende met zijn gezondheid pas op Curaçao.

In Cuenca hebben we weer wat meer contact met de plaatselijke bevolking: praatjes in restaurant, ruzie met zwerfjongeren, stomdronken Indio's die zich opdringen. Het levensritme is hier traag en de sfeer gemoedelijk. Als in een restaurant blijkt dat het eten op is (!), brengt de eigenaar ons vrolijk naar een nabijgelegen concurrent. Het eten is hier trouwens spotgoedkoop. Voor de lunch houden we het bij een almuerzo, dit is een vast driegangenmenu, elke dag anders. Voorbeeld: reuzenborden gevuld met maaltijdsoep, goulash met rijst, puddinkje (alles in tweevoud) , een halve liter bier en een flesje frisdrank voor de luttele som van zeveneneenhalve piek, samen. Zo valt het ons makkelijk om steeds ruime fooien te geven.

Cuenca is ook de plaats waar Clim een echte Panamahoed wil kopen. Maar dat wil maar steeds niet lukken. Of de winkels zijn gesloten (onze eerste dag hier is een zondag en die wordt nog geëerbiedigd) of de typen en prijs staan ons niet aan. Clim heeft ook al geen geluk met het op de kop tikken van een fles sterke drank. Onze tax free-whiskey is op en Clim zal wel eens even een nieuwe fles gaan kopen. Een uur later keert hij zichtbaar ontdaan (hoe moet ik vannacht nou in slaap komen?) onverrichterzake terug. Jos op zijn beurt heeft meer succes en sneller ook. Als extra voorraad neemt hij nog een fles wodka mee. Eigenlijk moet je in dit land chicha (zelf gebrouwen tuig tussen bier en gedestilleerd in) of rum drinken. Met al die suikerrietvelden in de laagvlakte is rum hier tegen afbraakprijzen (vier gulden per fles) verkrijgbaar.

Op een van onze wandelingen door de stad willen we 's avonds koffie drinken in koffiehuis Wien, waar normaal de internationale trekkers zich ophouden. De zaak blijkt gesloten, maar de gordijnen zijn niet dicht. Als we nieuwsgierig door de ramen heen gluren zien we daar een westerling languit in een stoel liggen terwijl hij al masturberend telefoneert. (Volgens Clim masturbeert hij al telefonerend ….) Misschien heeft hij wel een o6-sexnummer aan de lijn. Of belt hij met zijn smachtende geliefde in het verre Oostenrijk.

's Avonds liggen we tussen de gesteven lakens nog wat te lezen en te puzzelen. Clim leest een thriller die hij van Jos heeft geleend, een "private eye" van Fletch (Gregory McDonald). Hij heeft het bijna uit, een hele prestatie voor hem. Opeens begint hij luidkeels te vloeken en te tieren. Net nu de ontknoping van de intrige nabij is heeft een of andere onverlaat de laatste cruciale bladzijden uit het boek gescheurd! Hij verdenkt Jos van een flauwe grap, maar deze laatste bezweert hem van niets te weten. Hij heeft het boek ooit tweedehands gekocht en door omstandigheden nooit uitgelezen. We hebben vijf boeken uit de Fletch-serie bij ons. Direct zet Clim zich aan de inspectie ervan en jawel hoor, bij nog een ander boek is hetzelfde geintje uitgehaald. Ostentatief werpt hij het boek in de prullenbak. Hem nemen ze niet meer in de maling.

Echt intensief contact met onze medereizigers hebben we niet. Die klitten zo aan elkaar, altijd samen eten en drinken, het doet ons een beetje geforceerd aan. Bovendien zijn we rokers, hetgeen niet door iedereen geapprecieerd wordt. Op vrije dagen wordt het verband iets losser en we komen dan ook regelmatig de diverse stellen alleen in de stad tegen. Op goede voet staan we met de drie jonge kerels uit Tilburg, met Erna en met Ronald en Diane, een jong stel uit Utrecht. Tegen hen zijn we ook meer vertrouwelijk. Bij de rest komen we nooit echt verder dan de "Hallo, hoe gaat het met jou?"- fase.

 

BEGINPAGINA

VOLGENDE

VORIGE