De  Playa  van  Atacames

Een aantrekkelijke rit met fantastische vergezichten brengt ons van het Andeshoogland naar de kustvlakte. Daar is het heel wat eentoniger: de ene plantage na de andere, vooral van bananen en oliepalmen. Hier verschijnen ineens de zwarte Ecuadorianen in het straatbeeld. Ze wonen in armzalige hutjes, zijn in rafelige kleren gehuld en brengen hun dagen door in ledigheid. Werkgelegenheid is hier nauwelijks nu de zware handarbeid op de plantages voor een belangrijk deel is gemechaniseerd. De negers aan de kust zijn echt straatarm, ze hebben bij wijze van spreken nog geen nagel om aan hun kont te krabben. De Indianen kennen een armoede die grenst aan de ingetogen soberheid van eenvoudig leven op het land. De negers in dit land zijn door God en iedereen verlaten. Uitkeringen en sociale voorzieningen bestaan hier niet. Sjacheraars, sloebers zijn het. Hier bekruipt ons een gevoel van medelijden, een gevoel dat we niet zo vaak hebben.

Over het strandplaatsje Atacames kunnen we kort zijn. Ooit was het de favoriete "hang out" van hippies en ander volk dat voor een dubbeltje op de eerste rij wil zitten. Inmiddels is het stadje danig verlopen, zoniet ronduit verloederd. We vinden er niets aan. Nu zijn we toch al niet zo'n strandliefhebbers, maar al die luidruchtige discotenten en die opgeklopt vrolijke sfeer zijn aan ons zeker niet besteed.

Deutsche Gründlichkeit

Gelukkig hebben we een alleszins redelijk onderkomen hier; een ruime kamer van plaatselijk materiaal (bamboe, hout en zo) op stelten. Het hotel wordt door een Duitse vrouw bestierd, dus dat zit wat onderhoud en zindelijkheid betreft wel snor. Op de veranda raken we tijdens het ontbijt in gesprek met een leraar van de Deutsche Schule in Quito.  Hij zit er al vijf jaar en voedt ons met allerlei weetjes en feitjes over het land. Leerzaam en interessant. Zijn droom is een wereldreis maken met een eigen zeilboot en daarvoor is hij nou aan het sparen. Dat kost hem naar eigen zeggen weinig moeite in dit spotgoedkope land. Hij is vrijgezel, het plaatselijke vrouwvolk vertrouwt hij niet meer. Enige bittere ervaringen hebben hem geleerd dat zij enkel en alleen uit zijn op zijn geld. Sommigen van de groep zitten mee te luisteren, maar nemen geen deel aan het gesprek. Het is zo'n soort Hollanders, die principieel niet met Duitsers praten, tenzij ze hun de verkeerde kant op kunnen sturen.

Aan het plaatsje zelf is weinig te verkennen. Als we toch moeten wisselen maken we tevens van de gelegenheid gebruik om wat achter de schermen te kijken. Armoe troef. Aan de overkant van de drabbige rivier ligt een afgrijselijke sloppenwijk waar zelfs wij niet durven te komen. De armzalige hutten zijn er van drijfhout en oliedrums in elkaar geflanst. Dit kan niet anders dan een broeiplaats van malaria zijn. Het verbaast ons niet dat we hier voornamelijk zwarten zien rondlopen; die staan in dit land aan de onderste sport van de ladder. De bank overigens is oké; airconditioned, streng bewaakt, mooie maar arrogante juffrouwen en bovenal: met alle égards worden we met voorrang behandeld. Natuurlijk is dat niet juist, maar af en toe voelt het goed om een soort gringo te zijn.

Nachtleven aan het strand

We zijn niet bijzonder actief. We trekken lange tijd uit om het juiste restaurant voor lunch of diner te kiezen. Er bestaat hier een scala aan mogelijkheden, maar de menukaarten blinken uit in eenvormigheid. Een avond brengen we met de groep door bij Guido's Bar, maar de helft is voortijdig vertrokken zonder afscheid te nemen. Alleen de Brabanders, Erna en Ronald met Diane blijven over. En chauffeur Gonzalo, want die heeft in Quito zijn vrouw opgepikt, een zwarte nota bene. Dit ter gelegenheid van zijn vijfenveertigste verjaardag, dus we hebben feest vandaag. Hij stijgt in onze achting, trouwen met negerinnen is nou niet direct populair in deze standsbewuste maatschappij. Helaas zijn onze hotels voor hen te duur, zodat zij noodgedwongen in de bus overnachten; weliswaar kosteloos maar ook ongemakkelijk.

De temperatuur ligt steeds boven de dertig graden; het weer is drukkend en de kleding plakt voortdurend aan ons lijf. Maak jezelf niet moe, is dan het voor de hand liggende adagium.  De groep (op de recalcitrante Ruud na tenminste) denkt daar anders over. Ze hebben op het strand een volleybalwedstrijd georganiseerd tegen het plaatselijke horecapersoneel. Het Nederlandse team wint glansrijk, mede door de inbreng van de fanatieke Frank, die in zijn vrije tijd NEVOBO - official is bij interlandwedstrijden in de zuidelijke regio van Nederland.

Wijzelf zitten ondertussen te puzzelen en anderszins te lanterfanten. Jos probeert nog wat aalscholvers en pelikanen te fotograferen, maar dat lukt slecht. Het weer blijft drukkend en bewolkt die dagen. En de Pacifico dan? Die is hetzelfde als al die andere zeeën en oceanen: loodgrijs en eeuwig. Van zwemmen komt niks terecht, ook al hebben we speciaal daarvoor onze zwembroeken meegenomen. Jos heeft zijn Engelse thriller uit en ruilt die voor een Nederlandse verhalenbundel in de hotelbieb. In deze reisperiode schiet Clim goed op met zijn Fletch -serie.

De  nevelwouden

We vertrekken niet zoals gepland 's ochtends , maar  pas 's middags naar het natuurreservaat waar het nevelwoud is geconserveerd. Iemand van de groep wil zonodig nog naar het strand, dat is conform het programma, dus daar mag vooral niet aan getornd worden...

Over smaragdgroene heuvels

Een lange rit voert ons terug naar de Andes. Landschappelijk is het erg mooi waar de eerste smaragdgroene heuvels de verandering van het reliëf aangeven. Het schijnt wel of er op elke heuveltop een sjofel bouwsel is neergezet, hetgeen een van ons de opmerking ontlokt dat de autochtonen hier weliswaar arm zijn, maar dat er aan hun uitzicht niet te tippen valt. Tijdens een benzine-, plas- en rookstop ontdekken we in een kuil een meterslange gevangen boa constrictor. We weten niet wat de dorpelingen ermee gaan doen. Opeten waarschijnlijk, dat verhoogt het proteïnegehalte van hun karige maaltijden. De duisternis valt al vroeg. Het is inmiddels wel duidelijk dat we veel te laat zijn vertrokken, want we moeten nog een heel stuk. We bevinden ons aan de voet van de Pinchincha-vulkaan, aan de andere kant van de berg - maar dan wel een stuk hoger - ligt Quito. Gonzalo is hier onbekend, hij moet overal de weg vragen.

Ineens gaan we weer dalen over een slechte weg, wel anderhalf uur. In de inktzwarte duisternis komen we bij het park Maquipucuna aan. Het laatste stukje moeten we te voet. Het is modderig; de zaklampen geven onvoldoende licht waardoor we in plassen water stappen. Natuurlijk, we zitten hier immers in het immer vochtige nevelwoud. De koks in het geheel uit hout en bamboe opgetrokken guesthouse zijn kregelig, ze zitten al twee uur met de warme hap te wachten. We slapen in stapelbedden op 'n kamer die we moeten delen met Peter en Marion. Het eten is er matig en duur, we betalen $ 40 per man voor slechts enkele maaltijden. 's Morgens eist Jos voor dat geld in het Spaans eieren. Schoorvoetend wordt hieraan voldaan. Sommigen vinden dat nogal schaamteloos en verwend-westers van Jos. We dienen maar te accepteren wat we krijgen voorgeschoteld, beweren zij. Wij echter zijn niet van plan ons te laten oplichten en blijven ons verbaal verzetten tegen deze gang van zaken. Die aardige milieubeschermers  maken misbruik van het feit dat je er geen keuze hebt. Onder het mom van de goeie zaak spekken zij hun zakken. We nemen het de reisleiding kwalijk dat zij geen alternatief biedt of ons van te voren niet heeft gewaarschuwd. Desnoods hadden we boterhammen meegenomen, of blikjes vis met kaas en worst…., heerlijk toch?

Om elf uur is het bedtijd heeft de leiding beslist. Centraal worden de lichten gedoofd. Wij blijven koppig in het aardedonker op een bank zitten roken en wodka drinken. We genieten van de duizenden vuurvliegjes en het schitterende firmament, want tot ons geluk is het onbewolkt weer.

De volgende dag gaat Clim mee met een wandeltocht door het bos. Er is een Spaanstalige gids bij, gelukkig spreken enkele groepsleden genoeg Spaans om als tolk te kunnen fungeren, in dit geval Lenie. Lenie is een alleenstaande vrouw van rond de dertig. Ze ziet er broos en mager uit, maar fysiek is ze tot meer in staat dan je denkt. Daar kan Jos een puntje aan zuigen. Echt bijzonder is de tocht niet wat betreft bomen, bloemen en beesten. Het gaat meer om de sensatie om tussen die eeuwiggroene vochtige junglevegetatie te zitten, dit is eens iets geheel anders. Opvallend in dit reservaat zijn de werkelijk enorm grote insecten en de tientallen soorten veelkleurige vlinders. Verder zie je hier en daar ook kolibries rondvliegen.

 

 

Jos zoekt zijn eigen weg in de buurt van de lodge. Hij volgt de paadjes langs de rivieroever en ontdekt zowaar een waterval in het bos. Ook maakt hij praatjes met andere gasten, onder anderen een groep jonge Engelse scholieren die hier 2 maanden (!) verblijven en daar behoorlijk van balen. Hier is immers niets te doen....

In de namiddag begint het zoals altijd te regenen. Er volgt een lange periode van melig niets doen. We zijn blij dat we tenminste boeken bij ons hebben. Men verkoopt er ook bier en wel tegen een schappelijke prijs, dat moet gezegd. Het sanitair is gezien de omstandigheden redelijk, maar de beloofde warme douches blijven uit. 's Avonds is de groep als het ware in twee kampen verdeeld: op het overdekte terras zit de niet-rokende factie, terwijl de rokers hun heil moeten zoeken buiten op de trapjes.

 

BEGINPAGINA

VOLGENDE

VORIGE