LANDHUIS BRIEVENGAT Na een ontbijt van eieren met spek nemen we om tien uur de bus naar het oostelijke deel van het eiland. De bushalte is niet ver weg en we hoeven maar even te wachten. Het landhuis ligt midden in de "cunuc" ofwel knoek, dit is onbebouwd land dat enkel begroeid wordt door cactussen en lage doornstruiken. Alle geiten zijn in staat zich er een weg door heen te banen. Langs de wegen kun je goed zien dat de eilandbewoners niet om milieu talen, letterlijk overal ligt de grond bezaaid met lege blikjes en flesjes. Dit hebben echt niet de toeristen gedaan. Clim begon het statiegeld van al die flessen te tellen. Echt aantrekkelijk is de knoek niet, maar met al dat afval oogt het meer als een vuilnishoop. Landhuis Brievengat heeft, op een enkele mooie authentieke woonkamer na, eigenlijk niet veel te bieden. Groot zijn dit soort huizen niet.

 

Meestal zijn ze zo gebouwd dat de eeuwige wind er van voor naar achter doorheen kan blazen, waarvan enige verkoelende werking uitgaat. De keukenwanden zijn bezaaid met witte stippen, naar verluidt om lastige insecten op afstand te houden. In de weekends worden er feesten en kunstzinnige activiteiten gehouden, er is dus uiteraard een bar en wel op de veranda. Kinderen van het personeel liggen her en der in de schaduw te pitten. Binnen een uur zijn we er uitgekeken en lopen we terug naar de hoofdstraat om met een klein busje naar de 'metropool' Willemstad terug te keren. Daar wisselen we nog eens honderd dollar bij de Maduro-bank. Daar heerst een heerlijk koel klimaat en is de koffie gratis; hij smaakt ook nog eens opperbest. Bij de overdekte markt ligt het busstation, waar we op een busje naar het Sea Aquarium wachten. 

HET  SEAQUARIUM

Dit ligt ongeveer tien kilometer buiten de stad. Uiteraard ligt dat aan zee. We blijven er twee uurtjes rondhangen, onder anderen om te zien hoe de zandhaaien worden gevoerd.  Verder zien we in de aquaria nog langoesten, alen, murenen, pijlstaartroggen en vele andere kleurige soorten rifvissen. In een onderzeeër kunnen we genieten van de capriolen van duikers tussen de scholen vis. Tenslotte zien we ook nog zeeschildpadden (Clim slaat geobsedeerd gade hoe ze copuleren) en zeehonden. Spectaculair is het project "Animal Encounters". Dat is een ontmoeting met de zeedieren in een groot zeemeer. Daar krijg je de gelegenheid om de onderwaterbewoners van zeer nabij te bekijken. In een gedeelte van dat zeemeer zwemmen zelfs citroenhaaien., verpleegsterhaaien en een enkele rithaai. Ze zitten veilig achter een hekwerk met vijf plexiglas ramen (voorzien van voedergaten) zodat duikers en snorkelaars deze gevaarlijke beesten van zeer dichtbij kunnen fotograferen. Na een heus broodje kroket bezoeken we het strand van een nabij gelegen hotel.

We komen er door de dienstingang binnen zodat we niet hoeven te betalen. Dat gebeurde overigens zonder opzet, hoor. We vinden het maar niks, we zijn niet zo'n strandtypes. Maar toch goed om eens te ervaren wat al die landgenoten zo aantrekt aan dit eiland, naast snorkelen en uitgaan in disco's en casino's. Met een gratis hotelbus van het van der Valkhotel kunnen we weer naar Willemstad terug.

Amateurboksers

0p het terras van het hotel maken we 's avonds kennis met twee jonge boksers; de een komt uit Santo Domingo, de ander uit Colombia. Over een paar dagen moeten ze de ring in. Ze zijn goed afgetraind en wegen elkaar elke avond nauwgezet. We maken grapjes over een hongerige Tyson en zo, maar daar hebben ze geen 'oor' naar. Regilio Tuur uit Nederland kennen ze niet, die zal wel bij een andere bond zijn geld verdienen (er zijn vier verschillende boksfederaties). Wij worden ook gewogen: Jos 81 kg, Clim 88 kg. Hier moet iets niet in de haak zijn, want Jos is al tientallen jaren zwaarder dan Clim. (Hoewel, de laatste jaren kruipt Clim met zijn bollende bierbuikje steeds dichterbij .... ) Die onbetrouwbare weegschaal zegt genoeg over hun professionaliteit. Waarschijnlijk zijn ze gewoon fighters die het 'just for fun' doen.

LANDHUIS KNIP (KENEPA)

De volgende dag zitten we om half elf in een grote bus die ons naar de noordwestpunt van het eiland brengt. Het ritje is tevens een soort excursie waardoor we een goede indruk krijgen van het platteland. De knoek overheerst overal. Van een bijzondere natuurschoon is nergens sprake. De mensen zijn er weliswaar arm, maar ze creperen niet, ze hebben in ieder geval een romantisch huisje, ook al is dat niet van alle gemakken voorzien. De jongeren trekken vooral naar Willemstad om in de toeristenindustrie werk te vinden. Degenen die dat niet lukt vervallen in toenemende mate tot criminaliteit. Het percentage toeristen dat dagelijks overvallen wordt, soms op klaarlichte dag, is schrikbarend aan het stijgen. Ook wordt er bij de berovingen steeds grover geweld toegepast. Dat laatste wijt men aan de explosieve groei van drugsgebruik. Na een interessante reis (ja toch!) van drie kwartier worden we in de buurt van het landgoed Kenepa, ofwel Knip, afgezet, Het ligt op een heuveltop en men heeft er een goed uitzicht op zowel de Caribische Zee als op het nationale Christoffel-park, dat de hoogste 'bergen' van het eiland telt: de hoogste piek meet er 372 meter, iets hoger dan de Vaalserberg dus. Knip is nog kleiner dan Brievengat en we blijven dan ook nog geen uur. Het landhuis is totaal verlaten en doet desolaat aan. Echt fraai vinden we het allemaal niet. Dan gaan we op weg naar een strandje dat ergens in de buurt moet liggen.

 

 

Dat blijkt toch nog drie kilometer lopen te zijn. We hebben geen drinken meegenomen, we denken dat zoiets wel aan het strand te krijgen is. Dat loopt uit op een teleurstelling, nergens een kiosk of restaurant te bekennen. Het is hier uitgestorven, hetgeen natuurlijk een zekere charme heeft. Een stel kanovarende Nederlandse toeristen komt aan wal. Ze komen er de lunchpakketten verorberen, snorkelen en gewoon bruin bakken. We lanterfanten wat rond en zoeken naar vreemd gevormde stenen en schelpen. Na  een tijdje lopen we terug het binnenland in.  DORSTIGE WANDELING Nog steeds hebben we niets te drinken. We besluiten er goed de pas in te zetten en naar het volgende dorp aan de kust te gaan. Bijna een een uur lang lopen we over een saaie weg die geheel omgeven wordt door knoekcactussen en doornstruiken. We denken maar niet aan de dorst die we hebben. De knoek geeft geen schaduw, daarom moeten we in de open zon verder trekken. Onderweg zien we tientallen hagedissen die voor ons wegschieten in het ondoordringbare struikgewas.

 

 

Het Christoffelpark, met de gelijknamige berg als hoogste punt van het eiland (375 meter), bestaat uit de voormalige plantage Savonet, Zorgvliet en Zevenbergen. Die top is niet bereikbaar per auto , wel liggen er in het park drie autoroutes. Tijdens de wandelingen krijg je een indruk van het oude plantagesysteem met zijn irrigatiestelsel met een veelheid aan putten, dammen, regen- en waterbakken en de invloed van die activiteiten op de natuur. Op Curaçao is nauwelijks grondwater, vandaar dat men de sporadische passaatregens zo veel mogelijk tracht op te vangen en te bewaren. Na een tijdje bereiken we eindelijk een andere baai, Lagun geheten. Gelukkig is daar bij een duikcentrum ook gelegenheid om wat te drinken. We eten er ook nog een kom vissoep. In een loods achter ons terrasje zit een groep vakantievierende jongeren luidruchtige spelletjes te doen. Op dit strandje is meer vertier, maar het eerste verlaten strandje waar we net vandaan komen was eigenlijk veel mooier. Daar werd zelfs Clim verleid om pootje te gaan baden in het kristalheldere water...

Om vier uur nemen we de bus terug. Een uurtje later zitten we weer in Willemstad. Die avond willen we duur uit gaan eten. We kiezen voor het mooie Bay Sight- restaurant aan het water van de Sint Annabaai. De ober is professioneel, lijkt het, maar hij brengt ons toch nog de verkeerde bestelling. Na enkele happen wordt Jos plotseling onpasselijk en raakt verder niets meer aan. Hij laat een vleesgerecht van 42 gulden onaangeroerd liggen. Het hele diner kost ons honderdentwintig gulden, vooral ook omdat de drank zo duur is. Al met al een weinig succesvol etentje.

DE NACHTWAKER

In de zwoele avondwarmte buiten het hotel maken we nader kennis met de bewaker, Wilfred Ferreira genaamd. Hij praat redelijk Nederlands (dat doet niet iedereen hier op dit eiland, Engels en Spaans zijn er meer verbreid en uiteraard Papiamento, de inheemse taal), maar kan zich ook in andere talen goed redden. Hij heeft ooit een beetje rondgezworven, onder andere in de USA. Hij is geboren in het dorp Siberië (zo'n ijzige naam in dit hete klimaat!) dat ongeveer in het midden van het eiland ligt.

Hij vertelt ons over de drugsgebruikende jongeren die geen enkel gevoel voor moraal meer hebben. Natuurlijk pocht hij dat die junkies allemaal bang voor hem zijn. Volgens hem is de politie bezig met een veiligheidscampagne om de toeristen meer bescherming te bieden. Ze werken daarbij met stillen die zich tussen de jongeren voegen. Hij zegt dat de actie succes heeft en dat we daarom nog niet zijn beroofd. We bieden hem een biertje aan, hetgeen hij als levensgenieter niet afslaat. Hij laat ons aan de overkant van de straat een huis zien dat ze aan het restaureren zijn en dat bewaakt wordt door drie loslopende bouviers. Hij biedt ons een tocht over het eiland aan om mooie niet-toeristische plekjes te bezoeken, maar we kunnen daar niet op ingaan. Morgenavond moeten we immers terug naar Nederland.

Op onze koele kamer wrijft Jos nogmaals de rug van Clim in met een smeersel tegen een soort uitslag / eczeem / schimmel waar hij last van heeft. We hebben nog een restantje wodka in de fles zitten, maar daar ontfermt Clim zich over. Door ons wordt niets verspild, zeker niet zo'n kostbaar vocht.

 

---