VLUCHT VANUIT ECUADOR

Een korte vlucht van twee uur voert ons over de vulkaantoppen van de noordelijke Andes in Colombia. We zijn weliswaar in Quito vertrokken, maar hebben een tussenlanding in Guayaquil gemaakt. Om half twee dalen we boven Curaçao. Vanuit de lucht is het een uiterst vlak en kleurloos eiland. De enkele landingsstrip ligt pal naast zee, een vijftiental kilometer van de hoofdstad Willemstad verwijderd. We zitten op een doorgaande vlucht naar Nederland, het verbaast ons dan ook niet dat slechts een handjevol passagiers hier uitstapt. Bij de douane worden we nonchalant doorgewuifd; per slot van rekening zitten we hier in (tropisch) Nederland. Terwijl Clim tweehonderd dollar wisselt, maakt Jos en passant van de gelegenheid gebruik om onze terugvlucht van vijf dagen later alvast te herbevestigen. De luchthaven heeft een aankomsthal zonder airco, zodat we al gauw lopen te baden in het zweet.

Hotel niet naar wens

We nemen een taxi en laten ons voor vijftien dollar naar het door ons gereserveerde hotel in de stad brengen. De dorre kaalheid en de onvruchtbaarheid van de rossige bodem verbaast ons niet, daarop waren we voorbereid. Hier en daar liggen riante villa's en bungalows in de buitenwijken (met typische namen als Julianadorp en Emmastad) van Willemstad. Ook komen we langs de enorme raffinaderijen die bij de Schottegat­baai liggen. Ons hotel ligt in het beruchte Otrabande-kwartier. Een zeer zelfbewuste Creoolse checkt ons in. We wijzen een kleine kamer af, maar de kamer die we uiteindelijk wèl accepteren omdat ze groter is, blijkt achteraf geen haar beter. Airco is er weliswaar aanwezig, maar de ramen zijn stuk, waardoor het verkoelende effect zwaar verminderd wordt. Het sanitair is er ten hemelschreiend, gelukkig is het water er wel drinkbaar. Ook het toilet vertoont de nodige mankementen. We besluiten het een dag aan te zien, want de juffrouw achter de balie belooft een monteur te sturen om een en ander te verhelpen. Na een douche en een uurtje uiltje knappen (per slot van rekening waren we al van vijf uur 's morgens op de been) gaan we de stad in. Het is zondagmiddag, wat betekent dat de straten letterlijk uitgestorven zijn. Eenzaam verkennen we buurt van het hotel. We krijgen niet de indruk dat hier de criminaliteit hoogtij viert, integendeel, veel historisch aardige pandjes krijgen een opknapbeurt. Het ziet er allemaal heel aardig, schoon en fris uit. Alleen 's avonds verandert er de sfeer van zorgeloos en relaxed naar dreigend en luguber. Waarschijnlijk komt dat ook omdat er naar onze maatstaven weinig straatverlichting is. Reden genoeg voor ons om de avonduren voornamelijk in ons veilige hotel door te brengen.

Het is naar ons begrip bloedheet, we zijn hier nog niet geacclimatiseerd na de relatief koele hooglanden van Ecuador. Op ons gemak bereiken we het water van de Sint Annabaai. Hier leggen normaal gesproken de enorme cruiseschepen aan, vol gegoede Noord-Amerikanen die op jacht zijn naar taxfree koopjes. In de binnenstad liggen dan ook veel chique winkels met exclusieve, dure merken. We lopen rond het fort Amsterdam en de kaden. Vanaf de houten Wilhelmina-brug, een ouderwetse bootbrug, kun je in de verte de 60 meter hoge Beatrix-brug zien liggen. Hier aan de haven zijn ook de dure eetgelegenheden en casino's gelegen. We eten friet met mayonaise en Schnitzel op een duur terras nabij Hotel van der Valk, waar we ook nieuwsgierig naar binnen zijn gewandeld. Het wemelt er van de Hollanders.

 

EEN VERLOREN DAG

Midden in de nacht moet Jos uit bed om te kotsen. En wat we vrezen gebeurt ook: de eerste twintig uur blijft hij om het halve uur, later om het uur, tussen bed en badkamer op en neer pendelen om over te geven. Dit is misschien al de twintigste keer dat hij van deze geheimzinnige kwaal last heeft. Het heeft al de nodige vakantiedagen verpest: in Marokko, Jordanië, China, Keulen, Istanbul, Thailand. Nu kunnen we Curaçao dus aan het rijtje toevoegen. Tot overmaat van ramp begeeft het sanitair het definitief.  Clim dient direct een klacht in bij de leiding van het hotel, een hooghartige donkere dame met stijl. De toegezegde loodgieter verschijnt echter niet, wat ons doet besluiten morgen te gaan verkassen. We zien wel waarheen. Terwijl Jos op de donkere kamer tussen de hazenslaapjes door aan zijn thee nipt (en die vervolgens weer uitkotst) is Clim de fatsoenlijke kant van Willemstad aan het verkennen.

Hij steekt de Juliana-brug over, een ophaalbrug vlak bij de drijvende markt waar 's morgens de vissers uit Venezuela hun verse vangsten aanbieden. Hij verkent ook de villabuurt waar het ene na het andere koloniale pand in handen van Nederlandse accountantbureaus en banken gevallen is. In een schamele uitspanning met uitzicht op zee puft hij uit op een plek waar de oorspronkelijke arme bewoners de druk van de projectontwikkelaars nog hebben kunnen weerstaan. Volgens hem was hij hier de eerste blanke sinds mensenheugenis die voet durfde te zetten in dit wijkje-aan-zee. Een beetje gechargeerd vind ik dit toch wel.

NAAR ANDER HOTEL

De volgende dag is Jos weer de oude. Douchen en poepen doen we in de gemeenschappelijke badkamer op de gang. Terwijl Clim een uitgebreid American breakfast verorbert, houdt Jos het voorzichtigheidshalve bij een zacht gekookt eitje met een sneetje brood. Daarna gaat hij op zoek naar een beter hotel. Op een steenworp afstand ligt Hotel Pelikaan en dat blijkt direct in aanmerking te komen. Er is plaats en het is er veel schoner. Het sanitair is er gewoonweg perfect, maar de prijs ligt dan ook vijftig procent hoger: niet vijfenveertig, maar zeventig gulden per nacht per persoon. Hoe dan ook, een schot in de roos, want we kunnen hier ook nog met de creditcard betalen. Pas tegen de avond trekken we hier want we gaan eerst nog wat sightseeing doen in de buurt.

HET CURACAO'S MUSEUM

Het museum ligt aan de Otrabanda-zijde van Willemstad, aan de westkant dus, iets buiten de volkswoonwijken. We gaan er te voet naar toe. Het is lekker weer, zo'n dertig tot tweeëndertig graden weliswaar, maar er waait constant een zeebriesje op dit Benedenwinds eiland waardoor de temperatuur dragelijk blijft. Dankzij deze passaatwind is het er nooit echt verstikkend warm. Onderweg krijgen we een indruk van het rustige en van alledag op dit relaxte eiland. Een voormalig koloniaal gebouw doet dienst als museum, zo sla je twee vliegen in één klap. Het ziet er allemaal niet echt slecht uit, maar het is niet bepaald adembenemend. Antieke meubels, schilderijen, gebruiksvoorwerpen en snuisterijen uit de tijd van West-Indische Compagnie. In de kelder liggen archeologische vondsten van oude pre­Columbiaanse Indianenculturen tentoongesteld en keuken is in originele staat bewaard gebleven. In de tuin is een speciaal paviljoen opgericht om de Snip te bergen, althans het voorste gedeelte ervan. De Snip was het eerste vliegtuig dat er in jaren dertig van deze eeuw in slaagde vanuit Nederland via Afrika het eiland Curaçao te bereiken. Gezagvoerder was ene kapitein Hondong, een oudoom van Hein Hondong, een collega van ons. Aan de achterkant van het museumgebouw vindt zich nog een fraai in Nederland gebouwd carillon.

INFO IN HET DUITS:

0m twaalf uur zitten we uit te rusten in de koele lounge van het Holiday Beach Hotel. Hier wordt al druk gegokt aan de talloze 'slotmachines' (de bekende - of beruchte? - eenarmige bandieten), het zijn vooral vrouwen die het vroege gokken niet kunnen laten. Voor we dit gokpaleis verlaten nemen we nog een kijkje in de tuinen met een zwembad erin. In de zee zelf wordt hier nauwelijks gezwommen, want er is hier geen echt strand aanwezig.

Synagoge

Een fikse wandeling brengt ons weer naar de overkant van het water, waar we de Fortkerk een bezoek brengen. Deze wordt speciaal voor ons geopend. De protestantse kerk bevalt ons wel met die fraaie lichtinval, de geboende vloeren en banken en het schitterende orgel. Ernaast ligt nog een museum met allerlei manuscripten en siervoorwerpen van oud-kolonialen. Een interessanter museumpje bevindt zich bij de synagoge van Nikve Israël. Clim voert een lang gesprek met een Joodse vrouw over haar geloof. De synagoge is indrukwekkend en doet bijzonder authentiek aan, hoewel er niet meer veel Joden op het eiland wonen. Er ligt een dun laagje zand op de vloer. We moeten allebei een keppeltje op onze blote schedel dragen uit respect voor Jahweh. Ook hier staat weer een magnifiek orgel. Af en toe komt er nog wel eens een toerist binnenvallen. Rondom de synagoge in de wijk Punda liggen nog meer oude gebouwen, onder anderen het Postkantoor. Voor we teruggaan eten we op een winderige hoek nog een sandwich, terwijl we naar de dikke konten kijken van de voortdurend voorbijtrekkende vrouwen. De toeristen die we ontmoeten zijn zonder uitzondering karikaturen met verbrande armen, melkwitte blote benen, flitsende zonnebrillen en bungelende fototoestellen boven hun onafscheidelijke kangaroetasjes om hun bollende buiken.

 

Ons avondeten gebruiken we in het restaurant van ons nieuwe hotel Pelikaan: biefstuk en 'porc chops'. Jos krijgt de helft van zijn portie niet op. De hoofdober is een blanke jongen die ons in knauwelend Amerikaans te woord staat. Hij komt toch van Curaçao, zo blijkt, het authentieke Yanks heeft hij geleerd op de plaatselijke American School. Het hotel wordt goed beschermd, op het terrein loopt zelfs een heuse nachtwaker rond.

Naar boven