PENZANCE

3
Voormalig Piratennest Penzance

Om 08.00 uur in de morgen bereikten we Penzance, een voormalig zeerovershol, gelegen aan een baai en gebouwd tegen een rotsachtige helling. Het was eb en de vissersboten lagen op het droge op apegapen. Het tij is hier in het Engelse Kanaal erg sterk en zuigt de haventjes om de zes uur min of meer leeg. Westelijk van het stadje lag Mouse Hole, een kaap die je moet ronden om in de Ierse Zee te komen. Daar zijn al talloze schepen in slecht weer vergaan. Schipbreuken en strandjutten waren trouwens een welkome bron van inkomsten voor de arme Cornishmen. Later kwam daar ook nog de kaapvaart bij, vooral in de grote oorlogen met Spanje, Frankrijk en Portugal in de 16e t/m 18e eeuw.

We wonnen informatie over de omgeving in en slenterden door het dorp. De krijsende en agressieve meeuwen maakten veel indruk op ons, plattelandsjongens als we waren (en nog zijn). We kochten een tros bananen om de diarree van Clim te stoppen. Helaas vergeefs, want onderweg naar de camping (een zogenaamd ‘leisure park’ pal naast een helihaven gelegen) kotste hij de hoopvol genuttigde bananen al onverteerd uit. Om 12.00 uur zetten we ons tentje (geleend van een kennis) op. Terwijl Clim onder zeil ging, deed Jos inkopen en nam hij een bad dat hem na de vermoeiende reis geheel verkwikte. Clim wilde niets eten en werd hoe langer hoe zieker. Uiteindelijk moest Jos toch weer helemaal naar Penzance om medicijnen bij een apotheek te kopen.

's Avonds bleef Clim in zijn slaapzak achter, terwijl Jos vertrok naar een nabij gelegen kroeg. Daar leerde hij een zekere Leen kennen, een Rotterdamse taxichauffeur, oud Indië - ganger en ervaren parachutist, uit wier hoofde hij de Roermondenaren Victor C. (ex-man van een vriendin) en Fer T. (handbalcollega) kende. Er werd behoorlijk getetterd. Toen Jos om 23.00 uur bij de tent aankwam, trof hij er Clim kokhalzend aan. Even later moest hij zelf ook overgeven en kwam er een sloot lagerbier uit. Met een steen als kussen sliep hij in.

Penzance

Mount's Bay, de 'Rivièra van Cornwall', is een bijzonder beschut gelegen, mooie wijde baai met voor de kust het eiland St. Michsel's Mount. Bij eb kan men de nog geen kilometer lange afstand te voet afleggen.

De voornaamste plaats aan de 'Rivièra' is 'Penzance (20.000 inwoners) een levendige winkelstad en in zomer en winter een geliefd vakantiedoel. In de Morrab - tuin groeien tropische planten. In de nabijheid prehistorische monumenten: Lanyon, Quoit, Nine Maidens, de hutten van Chysauster en nog een aantal andere. Vanaf Penzance kan men met een boot (3 uur varen) of met een helikopter (1/2 uur) naar de Scilly - eilanden.

4
Land’s End

Om half elf stonden we op. Na een behoorlijk ontbijt gingen we met de bus naar de andere kant van Cornwall, naar het stadje St. Ives, een stuk toeristischer dan Penzance, maar dan ook veel schilderachtiger en gezelliger. We bezochten er het Fisher's Gate, een Maritiem Museum en luierden wat op en rondom de rotsen aan de kust. Opvallend was dat de kleine zandstranden in particulier bezit waren. Jos kocht in een bazaar een bizar Indiaas shirt. We aten voor het eerst (Clim althans) “fish and chips” en we bewonderden een “life boat”.

St. Ives

Op weg naar St. Ives ligt de westelijkste stad van Engeland, St. Just met het amfitheater (St. Just Round) en een kerk uit de 15de eeuw. Hier lag het centrum van de koper en tinmijnbouw. Een van de gebouwen is nog bewaard gebleven.

In St. Ives (10.000 inwoners) woonden aan het eind van de vorige eeuw veel kunstenaars en ook nu nog zijn er veel werkplaatsen, ateliers en galeries te zien. Op het ogenblik echter is het in de eerste plaats een zeer geliefde badplaats met een zandige baai en klippen. De bezienswaardige kerk stamt uit de 14de eeuw.

Terug in Penzance maakten we zelf nog iets te eten klaar, waarna we met een andere bus naar Land’s End reisden door een licht glooiend landschap met talrijke laantjes. In dat toeristische, meest westelijke stukje Engeland met een vuurtoren vijf mijl uit de kust bleven we een tijdje. We misten de als onvergetelijk geadverteerde zonsondergang. Tot 11 uur bezochten we nog een pub, waarna we ons te ruste legden.

Land’s End

Vanuit Penzance kunt u over het schiereiland wandelen. Bij Land's End sta je op het meest westelijke punt van Engeland. Op een heldere dag kun je zelfs de Scilly Eilanden zien liggen. De bizarre rotsformaties hebben sprekende namen als: Bewapende Ridder, Ierse Lady, Ketelbodem en Haaienvin. Voor de scheepvaart was de kust altijd onvriendelijk door de onderzeese rotsformaties. De locale bewoners baden in vroegere tijden het volgende gebed; ' Heer, bescherm de scheepvaart! Behaagt het u echter om een schip te laten stranden, laat het dan hier op de klippen van Cornwall lopen.' Mocht dat niet geheel vrijwillig gaan dan 'hielpen' de kustbewoners soms door vuren ver landinwaarts aan te steken om zo de schepen naar de kust te lokken.

5
Michaels Mount

Tegen het middaguur liepen we over het kiezelstrand, dat grotendeels bedekt was met groen kelp, naar de andere kant van de baai. Daar lag, gesitueerd in een bocht, een bezienswaardigheid die erg veel lijkt op de Mont Saint Michel aan de andere kant van het Kanaal in Bretagne. Hier is de vesting op een eilandje de Michaels Mount genaamd. (Clim noemde het een keer abusievelijk Mitchell’s Mountain…) Het eiland is bij heel laag tij bereikbaar via een stenen pad. Maar het was nu geen eb maar vloed, dus met een sloep moesten we de een km lange waterstrook tussen land en eiland oversteken. Onder een warm zonnetje bestegen we de met pijnbomen begroeide helling. Het op een hoogte van 90 meter gelegen klooster en kasteel waren niet zo bijzonder, hoewel de specifieke "showrooms" er wel mooi uitzagen. Het stamt uit de elfde eeuw en was in bezit van monniken, Later toen het in adellijke handen kwam, is er natuurlijk nog veel bijgebouwd in de destijds gangbare stijlen.

Via een andere weg keerden we naar de camping terug. 's Avonds deden we weer een pub aan, waar we poolbiljart speelden tegen een drietal Engelsen. We kregen zwaar klop. Om half twaalf gingen we onder zeil.

St. Michael's Mount

Dit was een benedictijner kloostervesting uit de 14de eeuw. De burcht lijkt gegroeid te zijn uit de 70 m hoge granieten rots; een dorp met een kleine haven ligt genesteld tegen de rots. Het uitzicht vanaf de burcht is indrukwekkend. De kloostervesting is later verbouwd tot woonruimte en kan bezichtigd worden.

6
Heliport naar Scilly Isles

Ook nu een rustige dag. We hielden ons een tijdje op rond de "'heliport", de helikopter - luchthaven van waaruit een lijndienst onderhouden werd met de 30 km uit de kust gelegen met subtropische vegetatie begroeide Scilly Isles. Daarna moest Clim zo nodig de skelter op. Op de kartingbaan was het gelukkig niet zo druk, zodat het niet tot ongelukken kwam. 's Middags vertoefden we in een mooi aangelegd parkje in Penzance, dat alleen bezocht werd door ouden van dagen en "vino's" (alcoholisten) die op de banken hun roes lagen uit te slapen. Terwijl Clim lag te soezen in de zon of een wandeling maakte, schreef Jos in een tuinhuisje twee brieven, een naar mam en een naar zijn vriendin.

's Avonds deden we nogmaals inkopen in de provisorisch uitgeruste kampwinkel (iedereen werd daar "my dear", "my love" of "my sweet" genoemd, een vreemde ervaring voor kerels als ons), gebruikten een uitgebreid stortbad en bezochten andermaal een kroeg.