Mevagissey

7
Het strand van Pentewan Sands

We braken op. Jos wilde naar een zandstrand. Er waren er enkele in de buurt, n.l. in Newquay en in Marazion. We spoorden naar St. Austell, een iets groter provincie-stadje en besloten daar naar Pentewan Sands te gaan waar bij Mevagissey een uitstekende camping lag; in 1975 had deze een nationale prijs gewonnen met haar faciliteiten en ligging. Om 2 uur kwamen we daar aan, onmiddellijk togen we voor enkele uurtjes naar het inderdaad mooie en zuivere zandstrand. Daar namen we om beurten een duik in het uitermate heldere zeewater.

De rest van de dag besteedden we aan verkenning van de omgeving: we klauterden over de rotsen en kliffen, wandelden over de pier en over de sluisdeuren naar een gehucht met een verzand haventje, dronken bier in de “Ship’s Inn”. Daar was levende muziek en ontmoetten we een Nederlandse jongeman met zijn Franse vrouw. Het was zondag en dus ging de kroeg om half elf al dicht. Met een sixpack bier begaven we ons toen naar ons favoriete rotsplekje, waar we onder de sterren en bij het geklots van het oceaanwater tot diep in de nacht bleven kletsen.

We waren nu precies een week onderweg. Het was mooi weer en Clim nam die gelegenheid te baat om onze vuile spulletjes te wassen, tot groot vermaak van de hem omringende huisvrouwtjes in de wasruimte. Jos ging ondertussen met de bus naar St. Austell om daar geld te wisselen. Na de was zo goed en kwaad mogelijk opgehangen te hebben, liepen we naar Mevagissey, een schilderachtig vissersdorp waar toch ook al het toerisme was doorgedrongen (althans, er waren speel- en gokhallen en bingopaleizen!). Ook hier aten we fish and chips. Veel aandacht besteedden we aan de vangsten van binnenkomende schippers, c.q. vissers. De meeste van de vissen konden we niet eens benoemen; er zaten enorme joekels tussen. De vis werd ter plaatse verhandeld. Later zaten we in een pub. Clim gaf bij het afrekenen fooi, iets wat hem door de kastelein niet in dank werd afgenomen. Hij deed er erg schamper over. Die buitenlanders weten ook niet hoe ze zich in Engeland dienen te gedragen.

Slecht weer vandaag, de eerste keer eigenlijk. Het regende weliswaar niet, maar het was somber en bewolkt en de zon bleef verscholen. Er lag een typische nevelsluier over het landschap. We deden de hele dag weinig: Jos las zijn Engelse boek van I.B. Singer uit en Clim waagde zich aan de bereiding van vers aangekochte vis. Het lukte hem aardig. Tegen een uur of 10 's avonds trachtte Clim naar Roermond te bellen. Na veel vijven en zessen lukte het hem in de campingtelefooncel een "collect call” (ontvanger betaalt) te krijgen via Mevagissey, St. Austell, London, Amsterdam en uiteindelijk Roermond. Onze vader was in die tijd nog herstellende van zijn eerste ingrijpende longoperatie. (Een half jaar later overleed hij aan longkanker.) Uiteraard waren onze ouders bezorgd, maar we konden hen geruststellen.

We hielden het voor gezien in Engeland. Om 12 uur hadden we de camping verlaten. In het stadje Saint Austell informeerden we bij een reisbureau over mogelijkheden om naar Frankrijk over te steken. Zij adviseerden ons vanuit Weymouth te varen. Per boemeltrein reisden we uiterst langzaam naar Weymouth. In een of andere uithoek (Yeovil Junction) moesten we overstappen en met een taxi een ander station 5 km verderop gaan. De reis ging over Devonport en Plymouth. Torquay, Exeter (allemaal in Devon), Yeovil Junction (in Somerset) en Dorchester naar de havenstad Weymouth in Dorset.

In Weymouth zochten we direct een hotelletje (The Ocean) vlakbij de haven. We moesten ‘s morgens tamelijk vroeg inschepen en we hadden geen zin om de boot te missen. Voor we gingen eten, genoten we beiden van een heerlijk ligbad. In een belendend Hotel Rex bestelden we een T-bone steak. We kregen iets opgediend dat waarlijk zo groot als een plavuis was! Wat hebben we gesmikkeld, een en ander uiteraard rijkelijk overgoten met bier. Daarna gingen we de stad in. Het was er een duffe bedoening naar onze smaak. Weymouth is een oude badplaats die al heel lang op haar retour is. Eigenlijk is alleen de ferry er nog van belang. De Engelsen hebben Frankrijk en Spanje als vakantiedoel ontdekt: veel goedkoper en romantischer en natuurlijk veel meer kans op mooi, stralend zonnig weer….

Weymouth

Weymouth is voornamelijk badplaats en kan zich niet beroemen op buitengewoon architectonische bijzonderheden, hoewel de oude kronkelige straatjes, oude inns en winkels voor scheepsbenodigdheden enige bekoring uitstralen. Het strand (grotendeels zand met een strook kiezel) is een van de interessantste zaken dat Weymouth bezit en wordt dan ook in de zomermaanden druk bezocht. Het water is helder en het klimaat is goed.

Verder zijn hier noch enkele interessante musea te bezichtigen; Deep Sea Adventure, waar men het verschil kan zien hoe men vroeger naar de diepte ging duiken en hoe men dat tegenwoordig doet. Ook zijn hier de opnamen te horen van hoe de telegraaf van de Titannic het zinken doorgeeft. Ook een bezoek waard is het "Time Walk" museum, waar men een soort wandeling door de tijd maakt. Dit museum bevindt zich in een voormalige bierbrouwerij, waarin men ook nog enkele winkels heeft gemaakt.

We bezochten een soort nachtclub, maar daar was ook niets te doen. Later vonden we in een volkswijk een erg gezellige pub, waar iemand volksmuziek speelde en zeemans- en dronkemansliederen zong. Die zaak bleef ook langer open, met als gevolg dat we iets te veel bier nuttigden en met een stuk in de kraag in bed vielen.

NORMANDIË / LA FRANCE

11
De volgende morgen zaten we al in alle vroegte (dat betekent voor ons: om 9 uur) op de car ferry en konden we het “good old England” vaarwel zeggen. Het was niet zo druk op de boot; er stond een licht briesje en verder was het weer uitstekend. De overtocht verliep "smooth" en om 2 uur konden we de wazige silhouetten van het Franse vasteland ontwaren. Om 3 uur stonden we in het stadscentrum van Cherbourg.

MEVAGISSEY

NORMANDIË / LA FRANCE