SANTIAGO DE CHILE

MEER INFO SANTIAGO

Los dos hermanos! Om 10.15 uur nemen we op ons gemak een bus naar het centrum. Op het eindpunt stappen we in een taxi met meter die ons op onze aanwijzingen naar ons gereserveerde hostal Quito brengt. Daar verwacht Roberto ons al, een van de twee broers die het hostal runnen. Hij begroet ons met: “Ah, los dos hermanos de Internet!” We hebben het hotel namelijk via internet gereserveerd. (WWW-link naar de website van Hostal Quito) Hij spreekt een mondje Engels en wat Frans. Meestal verloopt de communicatie echter in het Spaans. We krijgen een volledig appartement toegewezen voor US $ 35 per dag.

Burgerlijk ingericht, niet echt goed gepoetst, maar met goede bedden en veel ruimte, o.a. een extra kamer en een keukentje. Helaas is het er steenkoud. CV kennen ze hier niet, dus krijgen we een gaskacheltje op de kamer. Vooral ’s avonds maken we daarvan gebruik.

Café cortados Na een verkwikkend dutje en douchetje gaan we om 14.00 uur de buurt verkennen. We zitten pal in het centrum. Helaas is de lucht grijs, de zon krijgen we die dag niet te zien. Niet voor niets hebben we een paraplu bij ons. (Een week lang hebben we die elke dag bij ons, maar het regent nooit, dus laten we hem daarna thuis.) Het is 11 graden en windstil. We bezichtigen: de Katholieke Universiteit, verschillende parkjes met beeldengroepen, een winkelcentrum met veel mooie souvenirs (vooral stenen), de Duitse School, een 19e-eeuwse kerk, de oevers van de bijna droogstaande rivier. We slaan bier en fris in bij een mini-mercado en drinken koffie her en der. We komen er achter dat je het beste ‘café cortado’ kunt bestellen. Dat is de koffie die het meest op onze versie lijkt. Nadeel; niet iedereen in het Chileense horecawezen lijkt deze benaming te kennen. In dat geval moet je de melk er apart bij bestellen. Bestel nooit ‘café con leche’, want dat lijkt op koffie verkeerd en is niet te zuipen. De stad heeft meer dan 4 miljoen inwoners,  maar is buiten de brede avenues en boulevards minder druk dan je zou verwachten. Het privé-bezit van auto’s is er dan ook beperkt, met als gevolg dat je soms hele straten louter vol stadsbussen ziet, tientallen achter elkaar. Daarnaast wordt het verkeersbeeld mede bepaald door de naar schatting 10.000 taxi’s, allen uitgerust met betrouwbare meters. Gelukkig maar, want dan hoeven we niet steeds  te onderhandelen over de ritprijs.

Cash pinnen

We zoeken elke avond een ander restaurant uit. We besluiten niet op avondeten te bezuinigen en betalen zo veel mogelijk met onze credit kaarten. Jos pint alvast een bedrag peso’s bij een bank die Mastercard accepteert (te zien aan de logo’s, Cirrus is ook goed). Dit wordt onze favoriete manier om aan vreemd geld te komen; gewoon uit de muur halen. Niet altijd gaat dit goed, want soms blijken de ATM’s (Automatic Teller Machines) buiten werking te zijn. Daar moet je dan wel zelf achter komen. In de avonduren is het veel killer dan overdag. Clim heeft zijn sjaal vergeten, zodat hij op een  markt gedwongen is een nieuwe van alpaca (5 dollar) aan te schaffen.(In Peru zal blijken dat die alpaca van mindere kwaliteit is, maar weet hij veel.) Na het avonddiner maken we doorgaans nog een korte wandeling, liefst door goed verlichte straten (hier is het ook niet helemaal pluis, zoals in elke grote wereldstad trouwens) voor we zo rond negen uur naar ons hotel terugkeren. Daar brengen we de rest van de avond door met lezen, televisie kijken (kabel-tv meestal: in Chili kijken we vaak naar Animal Planet en Discovery) of puzzelen.

Cerro de Santa Lucia Als we geen reisverplichtingen hebben staan we even na acht uur op. Zo ook tijdens ons verblijf in Santiago. We ontbijten in een onooglijk restaurantje, ietwat viezig, maar men belooft ons de volgende morgen gebakken eieren met spek.  Daarna beklimmen we de Cerro de Santa Lucia, een heuvel waar de stad in 1539oorspronkelijk is gesticht. Er ligt een kasteeltje, kerkje en kapellen, veel monumenten en beelden en een plaquette waar Charles Darwin geëerd wordt. Het uitzicht op de uitgestrekte stad wordt vertroebeld door smog, we zien wel nog de contouren van de hoge Andes in de verte liggen. We maken kennis met het fenomeen ‘loslopende honden”. In geen enkel land hebben we zo veel loslopende honden gezien als in Chili. Ze zijn vaak heel groot, zien er redelijk verzorgd uit en zijn doorgaans heel mak. Het zijn geen zwerfhonden vol vlooien en schurft, magere scharminkels zoals in India; maar of ze een baasje hebben wagen we te betwijfelen. Vooral Clim amuseert zich vaak met deze dieren. Steevast probeert hij ze te lokken om ermee te spelen.

 

 

Cerro de Cristobal Vanaf de heuvel lopen we naar de rivier. Een Archeologisch Museum met pre-columbiaanse kunst en gebruiksvoorwerpen  in de buurt blijkt al jaren wegens reorganisatie (herschikking van de collectie) dicht te zijn. We gaan de brug over en belanden in een ietwat verloederde wijk met veel restaurantjes. Volgens de reisboeken huizen hier de kunstenaars. Maar de tandradbaan naar de Cerro de Cristobal is ons doel. Bij het eerstvolgend  station stappen we uit. Hier is een waar bedevaartsoord gecreëerd met een reuzenbeeld van Maria die er aanbeden wordt. Het panorama is hier weidser dan vanaf de Cerro St. Lucia. Om 14.30 uur zitten we weer in de snelle gondels op weg naar het volgende station, we hebben nu een echte kabelbaan gebouwd door Zwitsers.  Daar is het Wijnmuseum en nog een ander museum gelegen; beide musea laten we links liggen. Ook ligt er nog een centrum voor kunstnijverheid van de Indiaanse stammen Aymara’s en Mapuches, voor ons dus niet echt interessant. De derde etappe brengt ons weer naar de voet van de berg. Op de parkeerplaats aldaar ligt de grond bezaaid met gebruikte condooms. Het blijkt er een regelrechte afwerkplaats van  hoeren te zijn! Momenteel is de plek echter niet in gebruik: het is immers klaarlichte dag.

Beeldentuin

We zwerven wat in de gegoede woonwijken rond, waarna we bij de rivier het “Parque de las Esculpturas” bekijken. Er ligt een klein museumpje bij dat wel de moeite waard is. Veel beeldhouwwerk met kostbare gesteente. Een lange wandeling langs de rivier (er loopt ook een trimbaan langs) voert ons terug naar het centrum. We hadden natuurlijk ook de metro kunnen nemen, maar het weer was goed en per slot van rekening moeten we ook aan onze conditie schaven. Onderweg gaan we nog een moderne kantoorflat binnen, meestal hebben die fraai vormgegeven atriums. Hier in ieder geval niet, dus dat valt tegen. De rest van de dag verblijven we in en rondom ons hotel.

Goedkoop ontbijt

Het beloofde ontbijt van gebakken eieren met spek (ham in dit geval) komt er! Clim moet weliswaar het keukentje in om nadere instructies te geven, maar het resultaat kan er mee door. Het wordt in een pannetje met hoge rand geserveerd en is nogal aangekoekt. De koffie bestaat uit Nescafé met heet water, poedermelk en suiker, zoveel als we willen. Lekker is het allemaal niet, maar wel spotgoedkoop: zes gulden alles bij elkaar.

Plaza de Armas Na een tijdje zoeken vinden we de Kathedraal. Heel indrukwekkend met veel soorten marmer. Opvallend hier is de fanatieke Maria-devotie. Vlakbij ligt het centrale stadsplein, de Plaza de Armas genoemd, net zoals in bijna alle andere steden en dorpen in dit land. Onder de palmen, rondom de kiosk en tussen de duiven heerst een ontspannen sfeertje. We blijven er een tijdje op een bank relaxen. Voor de afwisseling schijnt er een aangenaam zonnetje. Moderne winkelcentra We nuttigen ergens goede empanadas waarna we de ‘paseos’, de overdekte winkelgalerijen doorkruisen. Die zijn overal ter wereld hetzelfde, dus we blijven er niet zo lang. We zijn trouwens ook geen shopping types. Veel restaurants met kip aan het spit! We hebben niet de indruk dat we hier in een ander continent zitten. De mensen zijn heel westers gekleed, goede kwaliteit stof, maar weinig modieus en in voornamelijk donkere kleuren. Sloebers kom je er zelden tegen, waarschijnlijk worden die op de een of andere manier geweerd. Na nog een enkele kerk bezocht te hebben keren we rond vijf uur terug naar het hotel. Vandaag hebben we behoorlijk wat gelopen. Jos heeft pijn in zijn borstkas en voelt zich koortsig, daarom kruipt hij direct onder de wol.

Kortgerokte dienstertjes

Om acht uur eten we uitgebreid in El Castillo, een tent die opvalt door de aantrekkelijke, uiterst kortgerokte dienstertjes. Ze zijn er nog eens beleefd ook! Clim kiest voor het duurste gerecht, de ‘lomo a la pobre’, ofwel biefstuk van 3 ons met een twee gebakken eieren er bovenop. Dit wordt zijn favoriete bestelling in zowel Chili als Peru! Meestal krijg je ‘papas’ (frites) bij het hoofdgerecht geserveerd; Jos kiest vaker voor ‘pure’, dat lijkt hem beter te verteren en is minder vet. Als we met de credit card willen afrekenen moeten we ook onze paspoorten te voorschijn halen. Er moet heel wat overgeschreven en gecontroleerd worden, dus dat neemt nogal wat tijd in beslag.

Automaat weigert geld

We besluiten toch maar niet bij ons sloebertentje te gaan ontbijten en begeven ons naar Costa Brava waar ze uitstekende koffie en ‘desayuno americano’ (= ontbijt van o.a. eieren met spek) hebben. Wel vier keer zo duur natuurlijk! Clim pint tweemaal vergeefs bij een bank. Een derde keer durft hij niet. We gaan de bank binnen om ons beklag te doen. Een nette dame die Duits spreekt staat ons te woord en helpt ons alsnog aan geld via een andere pinautomaat. We noteren haar naam voor het geval er toch 3 keer geld van Clim’s rekening is afgeschreven. (Thuis gekomen bleek dit gelukkig niet het geval te zijn.)

Interessante metro - stations

De zon is vandaag verdwenen. Het weer is somber en er hangt een hele fijne mist boven de stad. We duiken de metro in en stappen er bij het treinstation weer uit. Sommige metrostations zien er artistiek gezien prachtig uit! Ook het stationsgebouw is mooi; het stamt uit het begin van de 20^e eeuw en is geheel opgeknapt. Veel treinverkeer is er niet meer in Chili. Dat is geheel verdrongen door langeafstandsbussen, waarvan het centrale station in de buurt ligt. We reserveren daar voor de volgende dag tickets naar het stadje La Serena; dat gaat moeiteloos. Vervolgens bezoeken we de westkant van de stad.

Musea bezoeken

We beginnen met de universiteit, waar een planetarium is gelegen. Het is dicht, maar we kunnen er toch gewoon een expositie met voorwerpen uit de ruimtevaart en maquettes van satellieten e.d. bezichtigen. De architectuur van het gebouw is erg bijzonder. We lopen verder naar het park Quinta Normal dat in een haveloze buurt ligt. Daar liggen twee musea die we uitgebreid bekijken: het Natuurhistorisch Museum en het Museum voor Wetenschap en Techniek. Het laatste is heel interactief en educatief ingesteld. We volgen er een schoolklas die van hun leraar goed les krijgt over de planeten (“Hoe heet deze planeet?” “Jupiter!” klinkt het antwoord als uit één mond. Deze kinderen zijn nog bij de les.) Er is ook een interessante expositie over kopererts, dat heel belangrijk is voor Chili’s export.

Bedevaartsoord

Min of meer toevallig stuiten we ook nog op de Basilica van OLV van Lourdes. Een echt bedevaartsoord met een forse, neogotische koepelkerk. Een beetje Kapel in ’t Zand in Roermond  met een Maria-grot erbij. We voelen ons niet echt thuis bij al deze vroomheid en springen in een taxi, terug naar het hotel. Het is net spitsuur, waardoor de rit langer duurt en dus ook duurder uitvalt. 

---

MEER INFO SANTIAGO

Tussen de zee en de bergen
Ondanks een mediterraan klimaat en een schitterende ligging
kent Santiago de problemen van een wereldstad.

De hoofdstad van Chili, oorspronkelijk gebouwd tussen de twee armen van de Mapocho in een kom aan de voet van het Andesgebergte, strekt zich tegenwoordig uit aan weerszijden van een enorme, achttien kilometer lange verkeersweg, genoemd naar de bevrijder Bernardo O'Higgins, in de volksmond de 'Alameda". Het centrum loopt van de Alameda in het zuiden tot de rivier Mapocho in het noorden, en van het Palacio de la Moneda in het westen tot de voetheuvels van de Andes in het oosten.

WETENSWAARDIGHEDEN
Hoofdstad van de Republiek Chili
Taal: Spaans  /  Munteenheid: Chileense peso
Godsdienst: katholicisme  /  Rivier: Mapocho
Internationale luchthaven: Arturo Merino Benitez

CIJFERS
Oppervlakte: circa 1500 km' Bevolking: 4,5 miljoen inwoners (1/3 van de bevolking van het land)
Bevolkingsdichtheid: 3.000 inw./km2 Hoogte: 520 m

Aan de Plaza de Armas liggen de kathedraal en het historisch museum. Iets verderop, aan het Plaza de la Constitución, bevinden zich de ministeries en de regeringsgebouwen rondom het Palacio de la Moneda, het presidentieel paleis. Tussen deze twee pleinen ligt een autovrije zone met de grote en zeer levendige winkelstraten Ahumada en Huerfanos. Het centrale deel van de stad is sinds de jaren '30 hard achteruit gegaan en veel oude gebouwen hebben plaatsgemaakt voor moderne flats. Aan de voet van de Cerro San Cristobal op de noordelijke oever van de Mapocho ligt de wijk Bellavista, waar de meeste artistieke en culturele voorzieningen van de hoofdstad zijn gevestigd. Barrio Alto in het oosten is een chique woonbuurt. Ondanks de prachtige ligging tussen de zee en de bergen is Santiago jammer genoeg een stad met grote arme buitenwijken, die een schrille tegenstelling vormen met de weelde van het moderne centrum. Het Palacio de la Moneda, ambtswoning van de president.

De koloniale hoofdstad
Net als in de hele Chileense samenleving bestaat er een enorme tegenstelling
tussen overvloed en armoede in de wijken van deze stad,
die het machtscentrum en de spil van al het maatschappelijk leven van het land is.

BEZIENSWAARDIGHEDEN
Het Museum voor precolumbiaanse kunst, het Nationaal Historisch Museum, het Casa Colorada, het Palacio Cousiho, de kerken Santo Domingo en San Francisco, de basilica la Merced, het Palacio de la Moneda, de centrale markt en de Persa Franklin - markt, de Cerro San Cristobal (dierentuin, Chileens wijnmuseum).

In 1541, een jaar nadat hij de voet van de berg Huelen bereikt had, stichtte de Spanjaard Pedro de Valdivia de stad San Yago del Nuevo Extremo, de voorloper van de huidige hoofdstad van Chili. Rondom het Plaza de Armas werden straten aangelegd en rechthoekige huizenblokken gebouwd. Een half jaar na de bouw werd Santiago door de Indianen in brand gestoken en volledig verwoest. De Spanjaarden, die een veilig heenkomen hadden gezocht op de berg Santa Lucia, zouden meer clan een jaar op hulp moeten wachten. Santiago werd herbouwd volgens dezelfde structuur, maar nu met lemen huizen die beter tegen brand bestand waren. In 1609 woonden er al meer dan duizend mensen en bood de stad onderdak aan een bisdom en aan de Real Audiencia. Ondanks de status van koloniale hoofdstad groeide de stad slechts langzaam. De overstromingen van de Mapocho en twee krachtige aardbevingen (1647 en 1730) richtten enorme schade aan. Vanaf het einde van de 18e eeuw veranderde het uiterlijk van Santiago. Het stadsbeeld werd verfraaid met het Palacio de la Moneda, de kathedraal en enkele andere monumenten. Nieuwe dijken moesten voorkomen dat de Mapocho nog buiten zijn oevers zou treden en de aanleg van wegen zorgden voor betere verbindingen. In de periode na de onafhankelijkheid (1818) kende Santiago een snelle groei (500.000 inwoners in 1910), die echter pas in de 20e eeuw echt een hoge vlucht nam. Als gevolg van de ontvolking van het platteland groeide het inwonertal van de stad in de jaren '50 tot tweeënhalf miljoen, een aantal dat in de loop van de afgelopen dertig jaar nog eens bijna verdubbeld is.

KLIMAAT
Mediterraan klimaattype. Gemiddelde temperaturen: 8,1° C in de koudste maand (juli), 21,6° C in de warmste maand (januari). Gemiddelde neerslag: 330 mm per jaar.

BRONNEN VAN INKOMSTEN
Bestuurlijke, culturele en economische hoofdstad van Chili. 70% van de arbeidsplaatsen in de industriesector : metaal, chemie, textiel, confectie, voedingsmiddelen.

HOOFDSTAD  SANTIAGO