LA  SERENA 

Verwaarloosde buitenwijken

We staan iets eerder op dan normaal, pakken in, rekenen bij de receptie af en houden buiten een taxi aan die ons  binnen 10 minuten naar het busstation brengt. Gisteren duurde dat bijna drie kwartier vanwege het spitsuur. We eten broodjes met churrasco en lomo als ontbijt en slaan brood en water in voor onderweg. Om half elf vertrekken we in een comfortabele bus. We rijden aanvankelijk door de buitenwijken van Santiago, zodat we een indruk krijgen van het minder welvarend gedeelte van deze miljoenenstad. Het zijn bijna allemaal huisjes zonder verdieping, verveloos en met tralies voor de ramen. Een haveloos zooitje is het, maar lang niet zo armoedig als de verpauperde stadswijken en dorpjes later in Peru. We stoppen nog tamelijk lang in een andere terminal voor we definitief op weg gaan naar La Serena, een stadje 400 kilometer noordelijker gelegen.

Over de Panamericano

We rijden door een semi-aride streek waar in de rivierdalen veel landbouw wordt bedreven, vooral fruit- en druiventeelt. De weg is eerlijk gezegd uitstekend; het is het autoweggedeelte van de Panamericano, een weg die van Alaska langs de gehele westzijde van de beide Amerika’s tot bijna in Vuurland doorloopt. Alleen in Panama wordt de weg door de Darien-jungle onderbroken. Gelukkig hebben we 2 langere stops zodat we sigaretjes kunnen roken en van het sanitair gebruik kunnen maken. Een oude, chic geklede vrouw gaat onderweg in de bus naar het toilet, waarna zich een ondraaglijke stank in de bus verspreidt. De busbegeleider (elke bus heeft er hier een) gaat herhaaldelijk met de spuitbus rond.

Bingo in de bus

Na een tijdje deelt men lunchpakketjes uit, gevuld met rijst, gehakt, een toetje en een broodje: service van de zaak! Er is veel concurrentie tussen de busondernemingen, met dit soort extraatjes voor de reizigers proberen ze elkaar de loef af te steken. Als klap op de vuurpijl wordt er zelfs een kienwedstrijd georganiseerd, stel je voor dat de passagiers zich eens zouden gaan vervelen! Net als Clim het systeem (en de Spaanse telwoorden) in de gaten heeft en mee wil doen om mee te dingen naar een prijs is het bingo echter al afgelopen. O, wat baalt hij daarvan! Het land buiten is inmiddels droger geworden. Er hangt een hardnekkige mist over de kale dalen en heuvels. We zien er geen vee rondlopen.

Hotel Berlin - Restaurant Bavaria

Om zes uur komen we tegen het vallen van de duisternis aan in La Serena. Voor we een hotel gaan zoeken nemen we een frisse pint en koffie. Een taxi brengt ons naar Hotel Berlin midden in het centrum. Een goede keuze: een mooie kamer maar wel iets aan de krappe kant, goed sanitair, prijs 30 dollar, kacheltje op kamer, inclusief ontbijt. ’s Avonds eten we  in Bavaria, een restaurant van een keten dat we vaker gebruiken vanwege de goede kwaliteit van de gerechten, de koffie en niet te vergeten de schuimende biertjes van de tap, hier “schopp” (In Argentinië: Chopp) genaamd. Duurste eten tot nu toe; bijna veertig gulden in totaal. Bij een supermarkt, in Chili doorgaans open tot 21.00 uur, vullen we onze drankvoorraden aan. ( WWW-Link naar Bavaria)

Oude Indiaanse dame

Het ontbijt stelt niet veel voor. We zitten moederziel alleen in de bar van het hotel en worden bediend door een oude, tanige dame met veel Indiaans bloed in haar aderen. Ze is heel klein en tamelijk zwijgzaam. Verstaat zij eigenlijk wel Spaans?

Serene zondagsrust in La Serena Als we de stad inwandelen vinden we die bijna uitgestorven. Het is zondagmorgen, dat hebben we ons niet gerealiseerd. In de kathedraal is wel enige activiteit, er vindt een kinderdienst plaats met veel van trots glunderende ouders in de kerkbanken. Ook wordt er aan sommige overheidsgebouwen door bouwvakkers gewerkt; op zondag zie je die bij ons niet zo gauw werken. Aan sommige huizen wordt geschilderd, men wil voor de komende nationale Feestdag alles puik in orde hebben. Ook in andere stadjes vallen ons die koortsachtige bouw- en onderhoudsbeurten op. De mist trekt op en een waterig zonnetje piept te voorschijn. We slenteren het Plaza de Armas rond  en drinken koffie op het terras van een ijszaak die net open gaat. Via wat parken  en wat kerkjes in het noorden van het stadje (dat toch nog 90.000 inwoners telt) belanden we bij het inkoopcentrum. Lider is de Aldi van Chili, deze supermarkt wordt druk bezocht op zondag. We eten er choripan, een broodje belegd met warme chorizoworst vol knoflook. Clim wisselt er muntjes om. Als we de winkel verlaten is het plotseling veel drukker geworden.

 

Een bekende vuurtoren We lopen vervolgens naar de Faro, ofwel de vuurtoren. Volgens het kaartje moet die net om de hoek liggen, maar in werkelijkheid ligt hij bijna 2 kilometer verderop. Hij is erg slecht onderhouden. In het winterseizoen maakt men zich niet druk om toeristische attracties. Er lopen wat paardjes rond die je kunt huren om het strand af te galopperen. Er ligt verder nog een skelterbaan; die is wel open, maar klanten? Ho maar! Even verderop bevinden zich de luxehotels die ’s zomers barstensvol schijnen te zitten. We kunnen het ons nauwelijks voorstellen, want we vinden deze omgeving maar weinig aantrekkelijk.

Niks geen uitzicht!

Een taxichauffeur die voortdurend klaagt over Chili (te duur, slechte politiek, arm ondanks rijkdom aan mineralen) zet ons af bij de busterminal waar we een kaartje kopen voor de reis naar ons volgende doel, de stad  Antofagasta. We kunnen stoelen reserveren en de plaats zelf uitzoeken. Er rijden alleen nachtbussen, wat betekent dat we morgen nog een hele dag in dit stadje moeten doorbrengen. We lopen terug naar de stad, drinken koffie en bier in een volks restaurant  en beklimmen een heuvel waar we volgens de boeken een mooi uitzicht over de stad hebben. Er ligt echter een militaire post waar we niet langs mogen. Trouwens, het is toch te heiig voor een helder panorama. We bezoeken nog wat kerken en laten gebakjes ‘selva negra’ (ofwel Schwarzwald Torte) bij een bakkerij inpakken. Die eten we in het hotel op.

Chinezen in Chili

Om half acht staan we voor het Chinees restaurant dat we ’s middags hebben ontdekt. Het gaat tegen die tijd pas open. We worden bediend door de Chileense poetsvrouw, zij runt de hele toko in haar eentje, zo blijkt. De Chinese baas troont achter de kassa en spreekt geen woord Spaans. Het eten valt tegen, laat staan dat we er kunnen genieten van een lopend buffet met een keur van tientallen exquise gerechten zoals in Argentinië of in Nederland. Als we buiten komen is de stad weer helemaal uitgestorven, dus we keren al vroeg terug naar het hotel.

Feest in de stad We doen ’s morgens alles op ons gemak. Om half elf checken we uit. We delen de bazin mee dat de vlotter van de wc kapot is en de gasfles van het kacheltje leeg is.  De bagage kunnen we in het hotel achterlaten. Het hotel is “Berlin” genoemd naar de geboorteplaats van haar schoonvader. Zij zelf spreekt geen woord Duits. Op het Plaza de Armas is het druk. Soldaten staan er in het gelid voor het stadhuis en er worden toespraken gehouden door voorname meneren. Is dit de inauguratie van de nieuwe rekruten? Het lijkt er veel op. Op het postkantoor kopen we kaarten en postzegels. Daarnaast ligt het ‘tourist office’ waar we vergeefs info vragen over het noorden en de gevolgen van de recente aardbeving. Ze zijn er heel aardig, maar spreken alleen Spaans en weten verder van niks. We wandelen wat ongericht rond. De Japanse Tuin, een van de weinige attracties die er zijn, is potdicht. We belanden weer in het centrum, waar net het militaire defilé na een fiere mars ontbonden wordt. Naast ons staat een frisse jonge moeder met haar zuigeling. Een van de soldaten is haar man, die nu de gelegenheid krijgt zijn baby te aanschouwen.

Voor het eerst? Hoewel het commando “op de plaats rust” is gegeven, mag hij de rij niet verlaten om zijn vrouw en kind te omhelzen. Met tranen in de ogen bekijkt hij van een afstandje zijn geliefden. De militaire discipline is zo te zien sterker dan zijn liefde.

Het World Wide Web op

De volgende uren brengen we door in een internetcafé. Jos stuurt een mailtje met vakantiegroeten naar tal van kennissen en collega’s en bekijkt zijn binnengekomen elektronische post via de webmail van zijn provider Planet. We lezen op de site van De Limburger het plaatselijke nieuws uit Midden-Limburg. Clim bekijkt daarna onze website over China, daar heeft hij thuis geen tijd voor gehad, beweert hij. We eten  tosti’s. De koffie is hier goed. De inrichting van het café is modern en alles ziet er heel netjes uit.

Socialistische leuzen

’s Middags verkennen we het oostelijke deel van de stad. We wagen ons niet over de brug die naar de andere kant van de stad voert. Daar liggen de verslonsde volkswijken. Politieke leuzen op de muren (vooral socialistische) vallen ons op. Aan de oever van de rivier, die nu nog maar een kabbelend stroompje is, liggen zoals gewoonlijk in dit soort landen afgrijselijke krotten. Een stuk verderop zitten we buiten op een trap van een pint te genieten als een oude troubadour ons gezelschap komt houden. Hij speelt enkele wijsjes op zijn mondharmonica en murmelt drie talen door elkaar heen: Frans, Duits en Engels. Die talen heeft hij in de oorlog opgepikt, beweert hij. Grappige oude man, die Jorge.

Nachtrit door Atacama - woestijn We pikken onze bagage in het hotel op, rijden met een taxi naar de busterminal en eten daar kip met friet in het restaurant alvorens de nachtbus naar Antofagasta te pakken. Die vertrekt even na zeven uur, het is dan al donker. De zonsondergang is vandaag erg kleurrijk, dat komt met al die mist niet al te vaak voor. We doorkruisen die nacht met onze luxe bus een groot stuk van de Atacama - woestijn. Uiteraard krijgen we daar bijna niets van te zien. We zijn uiterst tevreden met de semi-cama stoelen, dat zijn zetels die je bijna helemaal naar achteren kunt kantelen. Met de ruime voetensteun is het net alsof je in een bed ligt. Jos slaapt uitstekend; zelfs Clim heeft weinig klachten. Onderweg krijgen we een broodje en cola aangeboden. We stoppen 2 keer  en wel in Vallenes en Copiapú. Dat wordt buiten sigaretjes roken natuurlijk. Deze hele reis kost ons nog geen vijfentwintig gulden. We krijgen ongevraagd korting omdat het laagseizoen is. Kom daar eens in Nederland om….
MEER INFO ATACAMA - WOESTIJN